Rozdzial

  1 I   |         musiał sam wszystko robić.~- To i cóż, żem pisarz? - odparł
  2 I   |            do wójta, takiego jak wy, to wy sobie sami piszcie.~Potem
  3 I   |        majestatyczną pogardą:~- Albo to dla mnie wójt to co? Chłop,
  4 I   |                Albo to dla mnie wójt to co? Chłop, i basta! Zrób
  5 I   |           Patrzcie no się! A niby ja to z "koniusarzem" nie piłem
  6 I   |          nieprawda, bo z barakiem.~- To niech będzie z arakiem,
  7 I   |            pan taki delikatny fizyk, to czemu było prosić się na
  8 I   |      znajomość, a jak tu przyjadzie, to pan ani pary z gęby...~-
  9 I   |             będzie robił?~- Co? Albo to mi krokwie gryźć bez pisarstwa?
 10 I   |       Człowiek z edukacją...~- O wa! to się jeszcze świat nie skończy.~-
 11 I   |        drapać w głowę.~- Kiej bo pan to zara na zadnie nogi.~- A
 12 I   |             zara na zadnie nogi.~- A to nie rozpuszczajcie gęby...~-
 13 I   |            bo jak tego nie uczyniła, to dostanieta po łbie, czego
 14 I   |   Zołzikiewicz zaczął się śmiać...~- To tak? - spytał.~- A to niech
 15 I   |                To tak? - spytał.~- A to niech pan napisze lepiej.~-
 16 I   |         wstyd za całą Baranią Głowę.~To rzekłszy, Zołzikiewicz siadł,
 17 I   |     religijne skupienie ducha. Jakże to wszystko wydało, mu się
 18 I   |        wojskowe" etc. Wójt uwielbiał to: "Tak jak", ale się go wyuczyć
 19 I   |              u Zołzikiewicza płynęło to jak woda, że na-wet i w
 20 I   |                 No, juści, co głowa, to głowa - rzekł wójt.~- Ba -
 21 I   |       Zołzikiewicz - przecież pisarz to jest ten, co książki pisze.~-
 22 I   |           ten, co książki pisze.~- A to pan i książki pisze?~- Pytacie,
 23 I   |         Spisy pójdą piorunem.~- Wy o to patrzcie, żeby się pozbyć
 24 I   |              drugi raz pamiętała, że to, powiada, dziewce nieładne.
 25 I   |                 A ja wam mówię tylko to, jednego Rzepy się po-zbyć
 26 I   |            nie poszedł, a poszedłby, to by go i nie chcieli słuchać,
 27 I   |             chodzi, ino o Rzepową, a to tyło obraza boska.~- A wam
 28 I   |            nie będzie można inaczej, to i wykupię.~- O! kiedyście
 29 I   |           kiej powiadam, że zapłacę, to choć i koprowiną zapłacę,
 30 I   |              pozwolił zostać wójtem, to przy Jego najwyższej pomocy,
 31 I   |       najwyższej pomocy, może mi się to ta w jakie dwa roki powrócić.~-
 32 I   |             na miejsce waszego syna, to i dla was byłaby oszczędność...
 33 I   |               rzekł w końcu - zawdyk to nieprzezpieczna rzecz.~-
 34 I   |         nieprzezpieczna rzecz.~- Już to nie na waszej głowie.~-
 35 I   |             na waszej głowie.~- Tego to ja się i boję, że pańską
 36 I   |         skrupi.~- Jak sobie chcecie, to płaćcie ośmset rubli...~-
 37 I   |          myślicie, że się wam wróci, to czegóż żałować? Ale wy na
 38 I   |            Ale wy na swoje wójtostwo to tak bardzo nie liczcie.
 39 I   |            ale że-by tylko wiedzieli to, co ja wiem...~- Dyć pan
 40 I   |             tłumaczyć gdzie indziej. To rzekłszy, pan pisarz wziął
 41 I   |            że człowiekowi z edukacją to nie wypada. Że pan Zołzikiewicz
 42 I   |          Zołzikiewicz miał edukację, to o tym wiedzieli wszyscy,
 43 I   |       powiatu osłowickiego, w którym to powiecie leżała i Barania
 44 I   |           doszedł i wyżej, gdyby nie to, że nagle nastały burzliwe
 45 I   |            pisarstwa gminnego, a jak to już słyszeliśmy, marzył
 46 I   |            iż człowiekowi z edukacją to nie wypada; ale były jeszcze
 47 I   |            do przekonania, że "dusza to para, i basta". Przy tym
 48 I   |         która dziewczyna przechodzi, to on ją wpół i całusa, a potem
 49 I   |             a potem ją w kałużę, ale to tylko tak, przez dowcip.
 50 I   |            jedna do drugiej: "A juże to piękny kawalir, ten nasz
 51 I   |           Trzecia zaś mówi: "A głowa to mu się tak puszy, kieby
 52 I   |            róża; jak cię złapi wpół, to aż cię zamgli!" Pan pisarz
 53 I   |              cierpnie.~A Stachowa na to:~- Do pisarza by wam, do
 54 I   |         pisarza. Jak on nie zaradzi, to nikt nie zaradzi.~- Aż czymże,
 55 I   |             lnu pod pachą, czy kurę, to wszystko weźmie nie wybredzając.
 56 I   |              strasznie ambitny. Jemu to tyło chuścinę rozwiąż i
 57 I   |             jaja albo kury brał. Cóż to ja łapownik jestem czy co?
 58 I   |           idź z twoją kurą do wójta.~To pomyślawszy rozsunął gałęzie
 59 I   |             pisarz nie cierpiał. Był to kuzyn państwa Skorabiewskich;
 60 I   |             bał się go jak ognia, bo to był drwiarz, frant wielki,
 61 I   |             mu mógł zrobić? O innych to choć coś wiedział, a o nim
 62 I   |            wyjaśniło się znowu. Była to chałupa może biedniejsza
 63 I   |                Kury zlatywały się na to hasło na wyścigi i dziobały
 64 I   |              Na robocie w lesie.~- A to szkoda. Jest do niego interes
 65 I   |             z gminy. Interes z gminy to dla prostych ludzi zawsze
 66 I   |             niespokojnie:~- No? cóże to takiego?~Pan pisarz tymczasem
 67 I   |               A dacie się pocałować? to wam powiem.~- Obędzie się! -
 68 I   |               Marysiu!~- Paanie! toć to obraza boska! Panie! To
 69 I   |              to obraza boska! Panie! To mówiąc wydzierała się coraz
 70 II  |        machnie, a stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór
 71 II  |           okrutnie stukneno~Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu!
 72 II  |              widać. Innym razem, ale to ledwie miał wtedy .siedemnaście
 73 II  |             było siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż, jaśnie dziedzicu!
 74 II  |           mają masierunkiem zerwane, to tylko com się którego tknon,
 75 II  |         tylko com się którego tknon, to on zaraz o ziem.~Pan Skorabiewski
 76 II  |            drugiej do ucha, że Rzepa to jego syn: "Toć znać zaraz,
 77 II  |            psiajucha ślachecką."~Ale to nie była prawda, choć matkę
 78 II  |              dobrze wiodło, żeby nie to, że wódkę trochę zanadto
 79 II  |       zanadto lubił.~Ale cóż było na to poradzić. Jak ktoś do niego
 80 II  |            zaraz odpowiadał:~- Piję, to za swoje, a wam zasię!~Nikogo
 81 II  |             nogach zwolna po drodze, to się za czapkę brał. Na Rzepę
 82 II  |           zawieruchy jakieś papiery, to i woził. A jemu to co? Zresztą
 83 II  |          papiery, to i woził. A jemu to co? Zresztą on wtedy miał
 84 II  |           więc się pisarza bał.~Taki to był Rzepa.~Gdy wrócił tego
 85 II  |              raka utrapionego także.~To mówiąc pokazał na kołyskę,
 86 II  |             ta wszystko znaczy! Albo to on nie wie o papierach,
 87 II  |         Pójdę ja z nim pogadać. Może to nic strasznego.~- Idź, idź! -
 88 II  |          Breslauera.~Położenie jego, to jest nie pana Breslauera,
 89 II  |            Królowo, przebacz! A żeby to najjaśniejsze!...~- Spocznij,
 90 II  |          łażą po ścianach... A? Więc to czworaki, nie Eskurial?
 91 II  |           Ktoś ty? - woła Serrano.~- To ja, Rzepa! - odpowiada ponuro
 92 II  |                 Jelemożny pisarzu! a to ja przyszedłem wedle...
 93 II  |              won! won! - krzyknie na to Zołzikiewicz, w którego
 94 III |          Baraniej Głowy, a stało się to bardzo prostym sposobem:
 95 III |            nie dziwić się mu, bo też to była kobieta, jakiej drugiej
 96 III |             potęgą między pisarzami, to jednak nieszczęście, że
 97 III |           naczelnikiem straży, które to wszystkie osobistości bynajmniej
 98 IV  |                 Przestalibyśta się o to swarzyć, kiedy nie mata
 99 IV  |            chytry! - odparł Rzepa.~- To co, że chytry? Turek pomoże
100 IV  |              go miałem wyrywać? A bo to ludzie nie gadali, że pływał
101 IV  |             zwyczajny doma lepszego, to się i wrócił.~- Nie bluźnilibyśicie
102 IV  |             po próżnicy, Kużden śwab to je Żyd.~- Przecie Harubanda
103 IV  |               A kiejśta tacy mądrzy, to powidzta, jak ta było na
104 IV  |           Jak? juści: - Jadam.~- No! to na krzestme imię, ale na
105 IV  |             dostali.~- Nie wierzyła, to posłuchaj ta:~Gwiazdo morza,
106 IV  |         Wypili wszyscy trzej, ale że to było w czasie francusko-pruskiej
107 IV  |            odrzekł:~- Ej! dobroć też to, dobroć!~- Ano jeszcze? -
108 IV  |            rzekł wreszcie do Rzepy - to choć korzec grochu zarzucita
109 IV  |              miał bać? Kiej się bić, to się bić. Gomuła na to rzekł:~-
110 IV  |           bić, to się bić. Gomuła na to rzekł:~- Jenszy jest mały,
111 IV  |         jestem bojący.~Gomuła zaś na to:~- Kto was tam wie?~- A
112 IV  |      zajechał w pacierze tą pięścią, to rozlecielibyście się jak
113 IV  |              w oborze.~- Oj! jakiego to cielaka Pan Bóg zabrał ode
114 IV  |    gospodarzy.~Rzepa odpowiedział na to:~- I po sprawiedliwości!
115 IV  |             po sprawiedliwości! Albo to pan las siał? Ale potem
116 IV  |       zawodzić:~- Oj! co cielak był, to cielak; jak ta krowę huknął
117 IV  |             huknął łbem przy ssaniu, to aż zadem pod belkę poleciała.~-
118 IV  |              pisarzu?~- Czego?~- Czy to prawda wedle tego boru?~-
119 IV  |              prosił. Nie podpiszesz, to nic nie dostaniesz. Twoja
120 IV  |              pijanemu.~- A, jak tak, to podpiszę. A pieniądze gdzie
121 IV  |             mnie - rzekł pisarz. - A to dokument.~To rzekłszy, wydobył
122 IV  |             pisarz. - A to dokument.~To rzekłszy, wydobył złożony
123 IV  |          rzekł:~- A może nie chcesz? To wszystko dobrowolnie.~-
124 IV  |              mam chcieć? A pisarz na to:~- Szmul!~Szmul ukazał się
125 IV  |        wiedziała, że jeśli się upił, to może się jej co oberwać.
126 IV  |             Patrzy, wyłupia oczy, aż to nie jego chałupa, ale karczma,
127 IV  |         pieniądze.~- Jezus Maryja! a to co?~Tymczasem Szmul przestał
128 IV  |               Ny, czego chcesz?~- Co to ja mam za pieniądze?~- Co,
129 V   |            się polityki angielskiej, to jest zasady nieinterwencji,
130 V   |          Johna Bright. Nie wyłączało to jednak pośredniego wpływu "
131 V   |              domu jest: rozumiem, co to znaczy!" Przy obiedzie zaś
132 V   |              zbytecznie cieszyć.~Był to człowiek pełen taktu, który
133 V   |              talerze, ale sądził, że to taka moda. Po obiedzie dziwiło
134 V   |            go w łopatkę i mówił: "No to bywaj zdrów, panie Zołzikiewicz!",
135 V   |  Zołzikiewicz!", ale znów sądził, że to w dobrych towarzystwach
136 V   |             w dłoń, wygarniał z niej to "coś szeleszczącego", nie
137 V   |             dobrodzieju! między nami to niepotrzebne! a co do sprawy,
138 V   |            brać udział. Ale miano mu to powszechnie za złe. Szlachta
139 V   |             zarzucenia panu Flossowi to, że nie jest panem z panów,
140 V   |       ławnika, co następuje: - "Albo to wielmożny pan - to pan?
141 V   |              Albo to wielmożny pan - to pan? Pan Ościeszyński -
142 V   |              pan? Pan Ościeszyński - to jest pan, pan Skorabiewski -
143 V   |              pan, pan Skorabiewski - to jest pan, a wielmożny pan -
144 V   |          jest pan, a wielmożny pan - to nie pan, ino dorobiec."
145 V   |           ino dorobiec." Usłyszawszy to pan Floss, który właśnie
146 V   |           rozum" na świat przynoszą, to - zdaje mi się - nie potrzebuje
147 V   |              dowodzonym.~Okazało się to także zaraz w Baraniej Głowie,
148 V   |   niezawodnie unanimitate, gdyby nie to, że pan Zołzikiewicz był
149 V   |          dodał drugi.~- A na wiosnę, to nawet bez nią nie przejechać -
150 V   |         ozwał się gniewliwie:~- A wy to dlaczego nie będzieta płacić?~-
151 V   |         będzieta płacić?~- A cóże my to będziem darmo pieniądze
152 V   |            wystarczy - powiedział na to Gomuła.~Był to argument,
153 V   |         powiedział na to Gomuła.~Był to argument, na który - spodziewam
154 V   |           koloru piaskowego, a która to zieloność wyprać się nie
155 V   |              kancelarię". Zapewniało to ubocznie tak pożądaną w
156 V   |            Godnym było uwagi także i to, o czym zresztą wstrzymujemy
157 V   |          czyli komórkowego. Nie może to być podawanym przez złe
158 V   |        począł:~- Jelemożny sądzie! A to ta psiajucha już dawno spokoju
159 V   |            psie, kasztanie, powiada, to gospodarz jeszcze w polu,
160 V   |           wiader ze studni wyciągać, to od tego czasu na mnie zła.
161 V   |             ty złodziejski potrecie, to gospodarz jeszcze w polu,
162 V   |          Jelemożny sądzie... A niech to najjaśniejsze...~- Cichaj!
163 V   |             mówić, a ty cicho siedź.~To rzekłszy, obtarła fartuchem
164 V   |              sprawę. Ach! ale gdzież to ona przyszła? Oto przyszła
165 V   |    obiecowali mu las, byle podpisał, to i podpisał. Dali mu pięćdziesiąt
166 V   |             po pijanemu przeskrobie, to mu folgują, bo powiadają:
167 V   |  nieboracyska mojego! Oj, Bóg wam za to da "szczęście i zapłaci
168 V   |        spoglądali jeden na drugiego, to znów na pisarza i wójta,
169 V   |             ławnik mruknął:~- A, dyć to nieładne człeka upoić i
170 V   |             a czy wiecie, durnie, co to jest morski sąd? Wy tego,
171 V   |              nie. wiecie, morski sąd to jest... Tu wydobył chustkę
172 V   |           wiesz, co jest morski sąd, to wsadź tylko nos w taką sprawę,
173 V   |              znajdzie za popisowego, to tobie jednemu z drugim wtrącać
174 V   |             świadkowie są, i szabas! To się rozumie w jurysprudencji,
175 V   |      jurysprudencji, a nie wierzysz, to patrz w procedurze i w zsyłkach.
176 V   |             A jeśli i piją przy tym, to i cóż? Albo to wy nie pijecie,
177 V   |             przy tym, to i cóż? Albo to wy nie pijecie, durnie,
178 V   |         sprzedasz, też; świnię, też. To już taki obyczaj.~- Toćwa
179 V   |           kiejś sobie piwa nawarzył, to go pij.~- Albo to tobie
180 V   |          nawarzył, to go pij.~- Albo to tobie sześć lat? Albo ty
181 V   |            jak pójdziesz do. wojska, to se do dom możesz parobka
182 V   |        wtrącać, a czego nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie i
183 V   |        groził żonie i dzieciakowi, w to, że obiecywał spalić własną
184 V   |             spalić własną chałupę, w to wy się wtrącać możecie i
185 V   |            co zaś do kancelaryjnego, to nie dwa, ale pięćdziesiąt
186 V   |              przed sobą i co kamień, to się o niego potknęła, a
187 V   |                 Oo! oo! oo!~Wójt, że to miał serce dobre, więc idąc
188 VI  |               Zapisać Rzepę na listę to do niczego nie wiodło. Ale
189 VI  |           podpisał, pieniądze wziął, to trochę wikłało sprawę i
190 VI  |          gotów syna za ośmset rubli, to jest zapewne całą swoją "
191 VI  |           się tak starannie. Płynęło to. zapewne z estetycznego
192 VI  |               Ny! w takich spodniach to choćby z psiepriosieniem
193 VI  |             ona tego nie rozumie, że to i kosztuje!" - myślał z
194 VI  |            najtyczankę, parę koni, a to choćby już wtedy przynajmniej
195 VI  |      zdradzać już nie będziemy.~Jaka to jednak była natura bogata
196 VI  |           Czyżykiem rozmówić, ale że to musiała i za siebie, i za
197 VI  |            potach stanął, a ludziska to tak wzdychają, jakby już
198 VI  |              Sakrament, który ksiądz to zniżał, to podnosił, i wydawał
199 VI  |              który ksiądz to zniżał, to podnosił, i wydawał się
200 VI  |           twarzą na podłogę, a potem to już i sama nie wiedziała,
201 VI  |          chce się z nim widzieć. Był to młody jeszcze ksiądz, z
202 VI  |         uśmiech na twarzy.~- A czego to chcecie, moja kobieto? -
203 VI  |           wiernych swoich potrafi za to wynagrodzić. Nieszczęście,
204 VII |          garnirowana takoż błękitno: to panna Jadwiga szła na spacer
205 VII |          Wiktor.~Parana Jadwiga była to ładna panna, co się nazywa;
206 VII |            pomyśleć! Przyznajcież mi to, acaństwo dobrodziejstwo!~
207 VII |              wówczas żadnego powabu. To mówiąc pan Wiktor był bardzo
208 VII |            jesteś aniołem...~- No... to dobrze... to mówmy o czym
209 VII |                   No... to dobrze... to mówmy o czym innym. Więc
210 VII |            przestraszają mnie wcale. To rzekłszy pan Wiktor spojrzał
211 VII |              staw.~- Widzi pan, jaki to ładny domek: to jest jedyne
212 VII |            pan, jaki to ładny domek: to jest jedyne poetyczne miejsce
213 VII |             w Baraniej Głowie.~- Cóż to za dom?~- To była dawniej
214 VII |           Głowie.~- Cóż to za dom?~- To była dawniej ochrona. Tu
215 VII |           rozpłakała się cicho.~- Co to wam, Rzepowa? - spytała
216 VII |           bądźcie zdrowi, Rzepowo...~To rzekłszy parana Jadwiga
217 VIII|        dobrze mówię: ksiądz Gładysz. To on, co zakrystię przebudował...
218 VIII|               co? Mnie się zdaje, że to coś z tego będzie, powiadam.
219 VIII|           mówi: I mnie się zdaje, że to coś z tego będzie. Patrzymy:
220 VIII|              zza wiatraka wyjeżdżają to na koniach, to piechotą,
221 VIII|            wyjeżdżają to na koniach, to piechotą, a tam chorągwie,
222 VIII|       drugiej strony, owce? myślę; a to nie owce, tylko kawaleria.
223 VIII|            ci przez jakiś czas górą, to znowu tamci. Huku! dymu!
224 VIII|             i spytał:~- A kto tam?~- To ja, Rzepowa.~- Czego?~-
225 VIII|           schyliła się, o ile jej na to dzieciak pozwalał, podjęła
226 VIII|                 Ja zaczekam...~- No, to czekajcieże. Ja się przecie
227 VIII|              na dwoje nie rozerwę...~To rzekłszy pan Skorabiewski
228 VIII|              Rzepowa także czuła, że to gorąco, to zimno przebiega
229 VIII|           także czuła, że to gorąco, to zimno przebiega ją od stóp
230 VIII|          cięgoty, ale nie zważała na to, tylko czekała cierpliwie.
231 VIII|            potem rozmyślała, jak też to ją poratuje pan Skorabiewski.~
232 VIII|         rozumiała, że pan, jako pan, to i z komisarzem ma znajomość,
233 VIII|            jak wszystko się stało, a to i da Pan Bóg, że się złe
234 VIII|  Zołzikiewicz albo wójt sprzeciwiał, to pan wiedziałby, gdzie pójść
235 VIII|         otucha wstąpiła w jej serce. To, że czekała już parę godzin,
236 VIII|           głowy, że w pańskim stanie to zawsze jest więcej szczęścia
237 VIII|              przewróć tam na grobli, to ja ci przewrócę!", potem
238 VIII|             kto tam?~- Rzepowa.~- A, to wy! Gadajcie prędzej, czego
239 VIII|          urwał się nagle.~- Wszystko to bardzo dobrze - rzekł pan
240 VIII|           jak gmina wam nie poradzi, to do naczelnika znacie drogę
241 IX  |       naczelnika. Żeby jego...~- Ono to chyba trzeba iść do Osłowic.~-
242 IX  |          sama. Ty, ino się napijesz, to zara hardo się stawisz i
243 IX  |         samego ciągnie. Dacie złoty, to was wezmę.~Dopiero przypomniała
244 IX  |             na ziemi nie znajdzie, i to pieniądz! cy! cy!~To rzekłszy
245 IX  |               i to pieniądz! cy! cy!~To rzekłszy zaciął konia i
246 IX  | wrzeszczących wniebogłosy. Teraz, że to był dzień powszedni, siedział
247 IX  |            tylko jeden dziad, ale za to wyciągał spod łachmanów
248 IX  |         Rzepowa sobie rzekła: "Niech to będzie na chwałę bożą",
249 IX  |    Osłowicach jeszcze łatwiej. A toć to miasto nie żarty! Przyjdziesz
250 IX  |             Rzepowej zdawało się, że to jaki odpust, "A kaj tu je
251 IX  |     rozmaitymi ludźmi, którzy chodzą to w tę, to w tamtą stronę,
252 IX  |               którzy chodzą to w tę, to w tamtą stronę, stoi chłop
253 IX  |               A tu ludzie koło niej, to w prawo, to w lewo; drzwiami
254 IX  |        ludzie koło niej, to w prawo, to w lewo; drzwiami trzask!
255 IX  |          zaraz można było poznać, że to naczelnik, bo za nim w dyrdy
256 IX  |          interesantów, zabiegając mu to z prawej, to z lewej strony,
257 IX  |           zabiegając mu to z prawej, to z lewej strony, a do uszu
258 IX  |               wedle... poboru.~- Cóż to? was do wojska chcą? - a? -
259 IX  |           istotnie bardzo zajęty, bo to i spisy się już zaczęły,
260 IX  |      schowała:~- Jak wytrzeźwiejesz, to sprawę przedstawić gminie,
261 IX  |             się opisywać. Ach! gdyby to tak panna Jadwiga znalazła
262 IX  |            prosty naród, gdy cierpi, to tylko cierpi, i nic więcej!
263 IX  |        czapkę na ucho i taczając się to w prawo, to w lewo, śpiewał:~
264 IX  |             taczając się to w prawo, to w lewo, śpiewał:~Poszła
265 IX  |              ziemi, na ziemi.~O! był to figlarz znany w całej okolicy
266 IX  |          została sama. Ale nie darmo to mówią: "Baby i ropuchy nawet
267 IX  |             pusta kołyseczka, .a mój to ta poszedł na wojenkę z
268 IX  |    przysiadła. Ale przyprowadziło ją to do przytomności; krzyknęła: "
269 IX  |         siebie ogromnym szeptem: "Co to będzie! -O! dla Boga!" Potem
270 IX  |              ciarki przechodziły, że to może "złe" śmieje się na
271 IX  |              zatamował oddech. Wtedy to zrozumiała, że już dalej
272 IX  |            nóg końskich po kałużach.~To Herszek, pachciarz z Wrzeciądzy,
273 X   |            ból niepojęty, chciała mu to wymówić, ale nie mogła więcej
274 X   |          widzę, żem cię ukrzywdził." To rzekłszy ryknął wielkim
275 X   |          przychodził do chałupy, czy to pijany, czy trzeźwy, nie
276 X   |              Pan Bóg nie chce pomóc, to on duszę diabłu zaprzeda,
277 X   |              powiada: "Nie żołnierka to, ale diabłowa!" Kobieta
278 X   |              Ny, jacy wy ście głupi, to już w całej Baraniej Głowie
279 X   |           bym ja go podarła.~- Ba! a to nie wiecie, że papier u
280 XI  |         Wawrzon! Wawrzon! dla ciebie to ja, dla ciebie! na sromotę