Rozdzial

  1 I   |           KTÓRYM ZABIERAMY ZNAJOMOŚĆ Z BOHATERAMI I ZACZYNAMY SIĘ
  2 I   |         Burak, siedział przy stole i z natężoną uwagą gryzmolił
  3 I   |      czuprynę wybierał palcami trupy z włosów i rzucał je na ziemię.~
  4 I   |           Panie Zołzikiewicz - rzekł z mazurska - niech ino pan
  5 I   |            cóż, żem pisarz? - odparł z lekceważeniem. - Pisarz
  6 I   |            sami piszcie.~Potem dodał z majestatyczną pogardą:~-
  7 I   |        Patrzcie no się! A niby ja to z "koniusarzem" nie piłem
  8 I   |             araku?~- A nieprawda, bo z barakiem.~- To niech będzie
  9 I   |          barakiem.~- To niech będzie z arakiem, a ja dlatego raportu
 10 I   |               Ja tylko po znajomości z naczelnikiem...~- Wielga
 11 I   |          przyjadzie, to pan ani pary z gęby...~- Burak! Burak!
 12 I   |         kością w gardle stoją, razem z waszym pisarstwem. Człowiek
 13 I   |          waszym pisarstwem. Człowiek z edukacją tylko między wami
 14 I   |              bez pisarstwa? Człowiek z edukacją da sobie rady.
 15 I   |               Już wy się o człowieka z edukacją nie bójcie. Jeszcze
 16 I   |       powiada: "Ej ty, Zołzikiewicz! z ciebie byłby czort, nie
 17 I   |            wasze pisarstwo. Człowiek z edukacją...~- O wa! to się
 18 I   |              sukmanę i rzekł:~- Ano! z pomocą bożą skończyłem.~-
 19 I   |              Tak jak spisy wojskowe, z polecenia władzy wyższej,
 20 I   |              kancelarii parafialnej, z takowej kancelarii wy-jął
 21 I   |            mnie.~W tym miejscu krowa z łoskotem uderzyła o ścianę,
 22 I   |            czemu się nie pilnujecie. Z tym piciem będzie tak samo.
 23 I   |              wam nie oddam. Człowiek z edukacją zawsze ma większe
 24 I   |             w kraty czapkę i wyszedł z kancelarii. Słońce już było
 25 I   |         bardzo nisko; ludzie wracali z pola. Więc naprzód pan pisarz
 26 I   |              spotkał pięciu kosiarzy z kosami na plecach, którzy
 27 I   |            bo sądził, że człowiekowi z edukacją to nie wypada.
 28 I   |         wiedział coś o każdym prawie z mieszkańców powiatu osłowickiego,
 29 I   |               wszyscy więc byli dlań z szacunkiem, pomieszanym
 30 I   |              szacunkiem, pomieszanym z pewną ostrożnością, ażeby
 31 I   |         Kłaniały mu się więc i osoby z inteligencji, kłaniali się
 32 I   |              i chłopi, zdejmując już z daleka czapki i mówiąc "
 33 I   |            że sądził, iż człowiekowi z edukacją to nie wypada;
 34 I   |           pośrednio lub bezpośrednio z duchowieństwem związane.
 35 I   |              aż tu spotyka i dziewki z sierpami na ramionach, wracające
 36 I   |            drugą gęsiego, podejmując z tyłu kiecki i pokazując
 37 I   |            się za płotem. Za płotem, z drugiej strony, był gęsty
 38 I   |             do niego pójdę. Do niego z gołymi rękami nie można.
 39 I   |        łapownik jestem czy co? A idź z twoją kurą do wójta.~To
 40 I   |       zawołać, gdy nagle rozległ się z tyłu turkot bryczki. Pan
 41 I   |         akademik w czapce na bakier, z papierosem w zębach, powoził
 42 I   |        chwilą.~Akademik wychylił się z bryki, dojrzał pana Zołzikiewicza,
 43 I   |               za-wołał w ślad za nią z cicha:~- Żebyś kark skręcił,
 44 I   |             drwiarz, frant wielki, a z pana Zołzikiewicza kpił
 45 I   |            jeden w okolicy, co sobie z niego nic nie robił. Raz
 46 I   |               dla-tego poszedł dalej z zachmurzonym czołem i nie
 47 I   |           szczapy drzewa, a w jednej z nich wspartej na pieńku
 48 I   |             dalej widać było stodołę z otwartymi wierzejami, obok
 49 I   |         szczypał trawę, przestępując z nogi na nogę. Przed chlewem
 50 I   |           da-da-na!" Koło niej leżał z wyciągniętymi przednimi
 51 I   |        szkoda. Jest do niego interes z gminy. Interes z gminy to
 52 I   |             interes z gminy. Interes z gminy to dla prostych ludzi
 53 I   |             Zjeżył sierść na karku i z wściekłym szczekaniem rzucił
 54 I   |             go za wrota. Potem oboje z pisarzem spoglądali na siebie
 55 I   |              pan pisarz, podniósłszy z ziemi kortową czapkę w zielone
 56 II  |          potem może przyjechał Rzepa z lasu z cieślą Łukaszem,
 57 II  |              przyjechał Rzepa z lasu z cieślą Łukaszem, na dworskim
 58 II  |           Żydy, co chodziły po lesie z miarą w ręku i spoglądały
 59 II  |            jego. sile. Bogaty kupiec z Osłowic, Dryśla, mawiał
 60 II  |             było słyszeć, jak huczał z drwalami pieśń, której ich
 61 II  |           stukneno~Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu! I stukł
 62 II  |            lat, pobił się w karczmie z urlopnikami. Pan Skorabiewski,
 63 II  |              bój się Boga! jakżeś ty z nimi poradził, przecie ich
 64 II  |          poradzić. Jak ktoś do niego z wymówką, tak zaraz odpowiadał:~-
 65 II  |             mores znał. Gdy zobaczył z daleka zieloną czapkę, zadarty
 66 II  |          Rzepa.~Gdy wrócił tego dnia z boru do chałupy, wypadła
 67 II  |             wypadła do niego kobieta z płaczem wielkim i dalejże
 68 II  |        wojska nie wezmą, bom wyszedł z lat; przy tym chałupę mam,
 69 II  |              papierach, coś je woził z boru do boru? Teraz Rzepa
 70 II  |         chwili zaś dodał:~- Pójdę ja z nim pogadać. Może to nic
 71 II  |          dwie poduszki bez poszewek, z których sypały się pierze;
 72 II  |        świeca w blaszanym lichtarzu, z rudym knotem i muchami potopionymi
 73 II  |              trapiła po owym wypadku z Kruczkiem.~Miał trochę gorączki
 74 II  |              i ledwo mógł zebrać się z myślami. Czasem nawiedzały
 75 II  |              macza chustkę w dzbanku z wodą, stojącym pod łóżkiem,
 76 II  |           znika, drzwi otwierają się z trzaskiem l staje w nich
 77 II  |            za nim... pióro wypada mi z ręki... przez pół odchylone
 78 II  |          połamać mi kości, a Kruczek z drugiej strony...~- Czego
 79 III |        bohaterem, a zatem, nim która z nich zemdleje, pośpieszam
 80 III |             jednak bohater nie umarł z tej rany. Przeznaczonym,
 81 III |        wyszła na korzyść kanclerzowi z Baraniej Głowy, a stało
 82 III |        sposobem: ściągnęła mu humory z głowy, więc zaczął myśleć
 83 III |         czynienia ze strażą ziemską, z komisją wojskową, z naczelnikiem
 84 III |         ziemską, z komisją wojskową, z naczelnikiem powiatu, z
 85 III |              z naczelnikiem powiatu, z naczelnikiem straży, które
 86 III |            nosa, zrzucą może jeszcze z pisarstwa, i skończyło się.~
 87 III |       zleciałaś jakoby na skrzydłach z tej krainy, gdzie wzniosłe
 88 III |             obojgiem i nad Kruczkiem z nimi razem, Zołzikiewicz
 89 III |            dzień przywiózł mu stójka z osłowickiej apteki diachylum;
 90 IV  |        pływał po Wiśle ze statkami i z mocą wielgą? Ino mu się
 91 IV  |            rzekł Burak. - Do pisarza z urzędu przyszło pisanie,
 92 IV  |           podleciał i Szmul arendarz z kieliszkiem araku. Zołzikiewicz
 93 IV  |            raz, na koniec zwalił się z zydla, mruknąwszy: "Boże!
 94 IV  |           wczoraj, ale - ogólna izba z szynkwasem.~- Imię Ojca
 95 IV  |           nie wiesz? Toć się wczoraj z wójtem zgodziłeś, że za
 96 IV  |              Rzepa wszedł do chaty i z początku ani słowa nie mógł
 97 IV  |           rzekł w końcu. Wówczas ona z kolei uderzyła w lament
 98 IV  |              wył tak żałośnie, że aż z innych chałup powylatywały
 99 IV  |             chałup powylatywały baby z łyżkami w ręku, pytając
100 V   |              Ławnicy poschodzili się z całej gminy, z wyjątkiem
101 V   |       poschodzili się z całej gminy, z wyjątkiem panów, alias szlachty,
102 V   |     wyjątkiem panów, alias szlachty, z której jakkolwiek kilku
103 V   |            gminne. Jeśli bowiem ktoś z "inteligencji" miał sprawę,
104 V   |           wtedy obgadywała się rzecz z łatwością. Potem następował
105 V   |             tym, jakoby ta poufałość z dworem miała go zbytecznie
106 V   |         wybornego sobie naczelnika", z którymi wczoraj lub onegdaj
107 V   |          okazać, że jest za pan brat z pierwszymi powagami w osłowickim
108 V   |         szlachcica w dłoń, wygarniał z niej to "coś szeleszczącego",
109 V   |             a wyrażając się ściślej, z panów, jeden, tylko pan
110 V   |          siadać panu na jednej ławie z chłopami, czego najlepszym
111 V   |       Flossowi to, że nie jest panem z panów, że zaś nie lubił
112 V   |          poranku, wobec całej gminy, z ust siedzącego obok ławnika,
113 V   |     nieinterwencji przytaczano jedno z przysłów, stanowiących mądrość
114 V   |              że zaś mieszkańcy kraju z urodzenia już ów "zdrowy
115 V   |            mowa, odczytano zapytanie z urzędu, czy gmina nie zechce
116 V   |         potres conscripti, jeden zaś z miejscowych senatorów wyraził
117 V   |         żeście durnie - odpowiedział z flegmą pan pisarz.~Potęga
118 V   |           poczęło spoglądać po sobie z niepokojem i drapać się
119 V   |              chwili milczenia, jeden z jego reprezentantów ozwał
120 V   |           udało się nikomu wykręcić, z wyjątkiem samego wójta i
121 V   |         przez pewien czas deputowani z rzadką jednomyślnością powtarzali: "
122 V   |            wniknąwszy w głąb rzeczy, z właściwą sobie bystrością
123 V   |            najpożądańszym zdrowiem i z pewnością nie doznałyby
124 V   |              padły ofiarą. Wychodząc z tej premisy większej i przechodząc
125 V   |        odmówił, miała być ściągniętą z jego pachciarza Icka Zwejnos. ~
126 V   |       najnowszy i najbardziej zgodny z wymaganiami cywilizacji
127 V   |          owego celkowego więzienia i z celek jego przyprowadził
128 V   |          wyraźnie dwoje przestępców, z czego czytelnik może wnieść
129 V   |          zabawiającego się przydługo z Jagną ze dworu. Odtąd nieszczęśliwa
130 V   |         Julii, za wcześnie przyszedł z pola i natarczywie domagał
131 V   |       mrygałem, ino co mnie widziała z Jagną ze dwora, com jej
132 V   |              Nie przy studni ja jego z Jagną widziałam, żeby ich
133 V   |             jeszcze wysoko, a on już z pola schodzi i żreć woła!
134 V   |             Rzepa wszedł było hardy, z głową zadartą, ale jak zobaczył
135 V   |       stworzenie! - mówiła dalej już z płaczem. - Toć pijany nie
136 V   |            Rzepowa znowu zebrała się z głosem i tak mówić poczęła:~-
137 V   |       prowadził:~- Który, kpie jeden z drugim, me wiesz, co jest
138 V   |         popisowego, to tobie jednemu z drugim wtrącać się do nich
139 V   |            Gdyby sama sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem
140 V   |     Nieprawda! nieprawda! - zawołała z rozpaczą Rzepowa - ja się
141 V   |            Rzepowa w krzyk, aż jeden z ławników wziął ją za kark
142 V   |              dobre, więc idąc zwolna z Gomułą ku karczmie, rzekł:~-
143 VI  |              zgodził się ma ten plan z radością, tym bardziej że
144 VI  |             i te pieniądze wziął nie z chciwości, tak jak również
145 VI  |       chciwości, tak jak również nie z chciwości dzielił się kancelaryjnym
146 VI  |            dzielił się kancelaryjnym z Burakiem. Mamże wyznać,
147 VI  |              długach u Srula, krawca z Osłowic, który całą okolicę
148 VI  |       starannie. Płynęło to. zapewne z estetycznego poczucia, ale
149 VI  |             i po znakach J. S., wraz z koroną przy rąbku, poznał,
150 VI  |          począł gorąco całować jedną z tych spódnic, co zobaczywszy
151 VI  |             poleciała zaraz do dworu z językiem i doniesieniem,
152 VI  |            by i o lakierki - dodawał z ową wielkością duszy, właściwą
153 VI  |             kładąc jakieś nowe korty z bajecznymi lampasami, myślał
154 VI  |           takich spodniach to choćby z psiepriosieniem do hrabianki
155 VI  |             to i kosztuje!" - myślał z rozpaczą Zołzikiewicz.~Jednak
156 VI  |       człowiek by ani nogą ze dworu. Z podrewizora do rewizora
157 VI  |  Zołzikiewicz, dowodzi tego łatwość, z jaką obok idealnego uczucia
158 VI  |              się w nim równoznacznie z "apetycikiem" uczucie do
159 VI  |            jaką zasługiwała. Zajście z Kruczkiem ustaliło go jeszcze
160 VI  |           ową dobrowolną ugodę Rzepy z wójtem, która oddawała,
161 VI  |             i jeszcze przed sumą się ż księdzem Czyżykiem rozmówić,
162 VI  |            zaś, nie wiem już zresztą z jakiego powodu, ksiądz Czyżyk
163 VI  |              Potem bardzo wymownie i z wielkim przejęciem się ostrzegał
164 VI  |            Przenajświętszy Sakrament z cyborium, a potem odwrócił
165 VI  |            stał tak przez czas jakiś z przymknięty mi oczyma i
166 VI  |           głową, jakby zbierając się z duchem, aż wreszcie zaintonował: "
167 VI  |             na twarze,~Niech ustąpią z testamentem~Nowym prawom
168 VI  |             kościołem grzmiał bęben, z trybularzy wzniosły się
169 VI  |           wówczas ów biały staruszek z monstrancją jak jakieś zjawisko
170 VI  |         opuszczajże mnie niebogę!" I z oczu płynęły jej łzy, ale
171 VI  |           sama nie wiedziała, co się z nią stało. Zdawało się jej,
172 VI  |          anieli niebiescy podjęli ją z ziemi jako liść marny aż
173 VI  |        chmary aniołków niby ptaszków z białymi skrzydełkami.~Rzepową
174 VI  |              na parafię rozmówić się z księdzem wikarym.~Ksiądz
175 VI  |           zapłakana kobieta chce się z nim widzieć. Był to młody
176 VI  |             to młody jeszcze ksiądz, z twarzą bladą, ale pogodną;
177 VII |              żółty, ryżowy kapelusik z błękitnymi wstążkami i migdałowa
178 VII |            oboje jakby jakieś istoty z innej planety. Aż miło było
179 VII |            nie słyszało ze sto razy. Z książki na książkę przeskakiwali
180 VII |              przeskakiwali jak motyl z kwiatu na kwiat. Ale nie
181 VII |        pospolitą, kiedy się rozmawia z lubą duszy duszyczką, kiedy
182 VII |              piosnka Gounoda:~Maszty z kości słoniowej,~Flagą jedwab
183 VII |       zakochana. Zrozumielibyśmy się z pewnością.~- Na szczęście
184 VII |            policzkach, i spoglądając z ukosa na pana Wiktora, spytała:~-
185 VII |          chwilą.~- Brzydki grymaśnik z pana. Proszę się rozchmurzyć
186 VII |            że aż pies, który wybiegł z jednej chałupy, schowawszy
187 VII |              Teraz, tam stoją beczki z okowitą.~Ale nie dokończyła
188 VII |         siedziała na pieńku Rzepowa, z łokciami opartymi na kolanach
189 VII |      łokciami opartymi na kolanach i z twarzą podpartą na ręku.
190 VII |              na koniec jednak rzekła z wahaniem:~- Cóż ja wam poradzę,
191 VII |           panna Jadwiga poszła dalej z panem Wiktorem.~- Niech
192 VIII|              ganek obrośnięty winem, z widokiem na dziedziniec
193 VIII|         Siedzieli też tam i teraz, a z nimi razem ksiądz dziekan
194 VIII|          dość otyły i dość czerwony, z wielkimi wąsami, siedział
195 VIII|            Mnie się zdaje, że to coś z tego będzie, powiadam. A
196 VIII|            mnie się zdaje, że to coś z tego będzie. Patrzymy: aż
197 VIII|           pomyślałem sobie: O! Aż tu z drugiej strony, owce? myślę;
198 VIII|              tamci także: stój! A tu z lasu jak nie wypadnie kawaleria,
199 VIII|          mówi: widzę, a tam już walą z armat, z karabinów: tamci
200 VIII|              a tam już walą z armat, z karabinów: tamci do rzeki,
201 VIII|    dobrodzieju! - zapytał - któż się z kim bił, gdzie i kiedy?
202 VIII|      przerwał ją cichy, lękliwy głos z zewnątrz ganku, który rzekł:~-
203 VIII|            przerwał pan Skorabiewski z taką dobrą wiarą, jakoby
204 VIII|             Potem wrócili pan Wiktor z panną Jadwigą, a następnie
205 VIII|  Skorabiewski nazywał zawsze: "jeden z drugim", i zaczął nakrywać
206 VIII|             i począł wpuszczać w nie z brzękiem łyżeczki. Rzepowa
207 VIII|               że pan, jako pan, to i z komisarzem ma znajomość,
208 VIII|           komisarzem ma znajomość, i z naczelnikiem; byle tylko
209 VIII|              bo oto na ganek " jeden z drugim" wniósł dymiące półmiski;
210 VIII|               i wiedziała, że daliby z pewnością nie tylko kosteczki,
211 VIII|            pan słuchał i tylko pykał z fajki przez cały czas, a
212 VIII|             moja Rzepowa. No! idźcie z Bogiem.~- Panie Boże zapłać -
213 IX  |             IMOGENA~Rzepa po wyjściu z chlewka poszedł prosto nie
214 IX  |             chłop w utrapieniu pije. Z karczmy, powodowany taż
215 IX  | dyplomatycznej zasady nie pojął, ale z gburowatością, właściwą
216 IX  |      nieszczęścia przymnożysz.~Rzepa z początku było nie chciał,
217 IX  |        spotkawszy pachciarza Herszka z Wrzeciądzy, który wiózł
218 IX  |            żeby ją zabrał na furę.~- Z Bogiem, moja Rzepowa - odpowiedział
219 IX  |              pot lał się strumieniem z Rzepowej, ale zbierała nogi,
220 IX  |       Ujrzawszy go Rzepowa odwiązała z chusty swego czeskiego i
221 IX  |              przed nim." Zebrała się z duchem i weszła do pałacu.
222 IX  |            się Rzepowa i otworzywszy z nieśmiałością i po cichutku
223 IX  |             ze złocistymi guzikami i z piórem za uchem, a przed
224 IX  |             swojego czeskiego. Toteż z nieśmiałością wielką przystąpiła
225 IX  |           Stoi Rzepowa, stoi; upływa z godzina; jedni wchodzą,
226 IX  |             tamtą stronę, stoi chłop z biczem w ręku, więc zaraz
227 IX  |         czego chceta?~- Skądeście?~- Z Wieprzkowisk, abo co?~-
228 IX  |        guzikami, ale nie we fraku, i z dziurami na łokciach. Ten
229 IX  |          Siadła koło jakichś drzwi i z cierpliwością prawdziwie
230 IX  |      wszystkimi drzwiami zaczyna się z nią kręcić.~A tu ludzie
231 IX  |            Bóg zmiłował się nad nią. Z tych drzwi, przy których
232 IX  |           czekać, aż nareszcie drzwi z zieloną tabliczką otworzyły
233 IX  |              tabliczką otworzyły się z trzaskiem; wyszedł z nich
234 IX  |             się z trzaskiem; wyszedł z nich niemłody już wojskowy
235 IX  |       interesantów, zabiegając mu to z prawej, to z lewej strony,
236 IX  |        zabiegając mu to z prawej, to z lewej strony, a do uszu
237 IX  |        środek korytarza i klęknąwszy z podniesionymi rękoma, zagrodziła
238 IX  |            być pijana! - rzekł jeden z otaczających.~- Zostawiła
239 IX  |             zbawienia wysuwa się jej z rąk. - Przenoświętsy nacel...~
240 IX  |       powiecie było mnóstwo, zresztą z kobietą dogadać się nie
241 IX  |             Aa! aa! aa!~Potem wyszła z gmachu. Na dworze niebo
242 IX  |             poreformackiego kościoła z powrotem do Baraniej Głowy,
243 IX  |               że znikąd ratunku, ani z ziemi, ani z nieba, natchnęłoby
244 IX  |            ratunku, ani z ziemi, ani z nieba, natchnęłoby zapewne
245 IX  |             wiatr gnał ją, pot ciekł z jej czoła, i cała rzecz.
246 IX  |        spostrzegła, że chłop był już z jakie pół wiorsty i taczając
247 IX  |              oparta plecami o krzyż. Z daleka nadjeżdżał kabriolet
248 IX  |          daleka nadjeżdżał kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody
249 IX  |           nim młody pan Ościeszyński z guwernantką ze dworu.~Pan
250 IX  |           nie znał, ale ona go znała z kościoła; myślała więc lecieć
251 IX  |            tak samo też zażartował i z Rzepowej, a potem zaraz
252 IX  |        zaczęli całować i znikli wraz z kabrioletem w ciemnej dali.~
253 IX  |             to ta poszedł na wojenkę z karabinem.~Wiatr zsunął
254 IX  |             Wiatr zsunął jej czepiec z głowy: śliczne jej włosy
255 IX  |              miedziany odblask padał z chmur na ziemię. Rzepowa
256 IX  |         nastawała cisza. Czasem znów z głębiny leśnej rozlegał
257 IX  |            głową: deszcz, pomieszany z gradem, lunął jak z cebra;
258 IX  |       pomieszany z gradem, lunął jak z cebra; uderzył wiatr z taką
259 IX  |           jak z cebra; uderzył wiatr z taką siłą, że aż chojary
260 IX  |             dalej nie ujdzie.~Zdjęła z siebie chustę, zdjęła przyjaciółkę,
261 IX  |             duszę moją! - wyszeptała z cicha.~I zamknęła oczy.~
262 IX  |              ciemnościach.~Po chwili z daleka dał się słyszeć turkot
263 IX  |      kałużach.~To Herszek, pachciarz z Wrzeciądzy, sprzedawszy
264 IX  |              Ujrzawszy Rzepową zlazł z wozu.~
265 X   |          ZWYCIĘSTWO GENIUSZU~Herszek z Wrzeciądzy zabrał było Rzepową
266 X   |              a po drodze spotkał się z Rzepą, który. widząc, że
267 X   |         kowalka, zażegnywała chorobę z sitem w ręku i czarną kurą.
268 X   |             bieda była coraz większa z samym Rzepą, który zalewał
269 X   |             już nie można było dojść z nim do ładu. Dziwna rzecz,
270 X   |              bicze i mówili, że wójt z pisarzem dobrze robią, bo
271 X   |        ujrzał Rzepową, wydobył zaraz z gęby porcelanową fajkę,
272 XI  |      siedział na skrzynce pod ścianą z pięściami wspartymi o kolana
273 XI  |         niebogo! Już ty się pożegnaj z tym światem, bo go nie będziesz
274 XI  |       Dopiero ona spojrzała na niego z przerażeniem.~- Cóże ty
275 XI  |              na skrzyni! - wołał już z pianą na ustach.~- O! dla
276 Epi |           człowiek.~Spytacie, co się z nim stało? Cóż się miało
277 Epi |        dworskie, poszedł było szukać z kolei zemsty i na nim; ale