Rozdzial

  1 I   |           ZACZYNAMY SIĘ SPODZIEWAĆ, ŻE COS WIĘCEJ NASTĄPI~We wsi
  2 I   |         przez okno sapiące nozdrza, ze śliną wiszącą u pyska.~Czasem
  3 I   |            Burak! Burak! ostrzegam, że wy jakoś nadto roz-puszczacie
  4 I   |            napisze lepiej.~- Pewno, że napiszę, bo mi wstyd za
  5 I   |  Zołzikiewicza płynęło to jak woda, że na-wet i w kancelarii w
  6 I   |           patrzcie, żeby się pozbyć ze wsi ladaców~- Bogać ich
  7 I   |        pozbędzie!~- A ja wam mówię, że naczelnik skarżył się, że
  8 I   |           że naczelnik skarżył się, że w Baraniej Głowie lud niedobry.
  9 I   |            ja wiem - odrzekł wójt - że się wszywko na mnie krupi.
 10 I   |             na drugi raz pamiętała, że to, powiada, dziewce nieładne.
 11 I   |         łoskotem uderzyła o ścianę, że aż się kancelaria zatrzęsła.
 12 I   |            do karczmy.~- Pewnikiem, że nie wiadomo, a co do picia:
 13 I   |            do tego. Wy patrzcie ot, że i wasz syn ma dziewiętnaście
 14 I   |             ma dziewiętnaście lat i że takoż musi losować.~- Wiem
 15 I   |          płacić.~- A kiej powiadam, że zapłacę, to choć i koprowiną
 16 I   |              Tego to ja się i boję, że pańską głową się zrobi,
 17 I   |                  A! skoro myślicie, że się wam wróci, to czegóż
 18 I   |            odpowiedział, bo sądził, że człowiekowi z edukacją to
 19 I   |             edukacją to nie wypada. Że pan Zołzikiewicz miał edukację,
 20 I   |             człowieka czytalibyśmy, że pierwsze nauki pobierał
 21 I   |      doszedł i wyżej, gdyby nie to, że nagle nastały burzliwe czasy,
 22 I   |        obudzić dla siebie szacunek, że zaś, jak wspomniałem, sympatyczny
 23 I   |      pochwalony!". Tu widzę jednak, że muszę jaśniej czytelnikowi
 24 I   |           wieków".~Wspomniałem już, że sądził, iż człowiekowi z
 25 I   |             doszedł do przekonania, że "dusza to para, i basta".
 26 I   |           przejmował go tak dalece, że w swoim czasie zamierzał
 27 I   |           zresztą był teraz zdania, że "w tym głupim kraju tylko
 28 I   |             w żołnierze nie wzieni, że aż mi skóra cierpnie.~A
 29 I   |           wyraźnie Zołzikiewiczowi, że głupi; chłopom zaś, że nie
 30 I   |              że głupi; chłopom zaś, że nie mają potrzeby go słuchać.
 31 I   |          pisarz, zapominając o tym, że należał do esprits forts.~
 32 II  |           był do wszystkiego, tylko że siwuchę lubił, a skory był
 33 II  |         zrobił taką dziurę we łbie, że Józwowa, gospodyni folwarczna,
 34 II  |          folwarczna, zaklinała się, że mu duszę było przez nią
 35 II  |        nawet jedna drugiej do ucha, że Rzepa to jego syn: "Toć
 36 II  |           Toć znać zaraz, dodawały, że fantazyją ma psiajucha ślachecką."~
 37 II  |            gospodarować na swoim, a że chłop był gospodarny, więc
 38 II  |       Ożenił się, dostał żonę taką, że lepszej i ze świecą szukać;
 39 II  |             żonę taką, że lepszej i ze świecą szukać; więc byłoby
 40 II  |         dobrze wiodło, żeby nie to, że wódkę trochę zanadto lubił.~
 41 II  |        chodził. Ale potem pomyślał, że jednakże za owo wożenie
 42 II  |         jeno pisarz tu był i mówił, że tobie już nijak od wojska
 43 II  |       wierzgał nogami i wrzeszczał, że aż uszy pękały.~Kobieta
 44 II  |              rzekła kobieta - a weź ze sobą rubla. Do niego bez
 45 II  |           przystępuj.~Rzepa wydobył ze skrzyni rubla i poszedł
 46 II  |         okropne, tak nawet okropne, że trzeba by mieć chyba styl
 47 II  |           tyś ranny? - pyta Serrana ze drżeniem w głosie.~Tu nieszczęśliwemu
 48 II  |          Zołzikiewiczowi zdaje się, że istotnie jest Serranem.~-
 49 III |         zemdleje, pośpieszam dodać, że jednak bohater nie umarł
 50 III |             i skończył powieść, ale że nie umarł, ciągnę więc dalej.~
 51 III |            jaśniej i zaraz po-znał, że robił dotychczas same głupstwa.
 52 III |             to jednak nieszczęście, że w sprawie poboru nie był
 53 III |      przychodziło mieć do czynienia ze strażą ziemską, z komisją
 54 III |          bohater. Spisy sprawdzą, a że metryki muszą być załączone
 55 III |       metryki muszą być załączone i że Rzepie trudno także zakneblować
 56 III |           tym właśnie ich wielkość, że poznawali się na tym dość
 57 III |      Zołzikiewicz powiedział sobie, że obiecawszy Burakowi zaciągnąć
 58 III |       Zołzikiewicz przysiągł sobie, że kpem będzie, jeżeli Rzepie
 59 IV  |        rzekł wójt.~- A ja powiadam, że Francuz nie da się Prusakowi -
 60 IV  |              odparł Rzepa.~- To co, że chytry? Turek pomoże Francuzowi,
 61 IV  |            bo to ludzie nie gadali, że pływał po Wiśle ze statkami
 62 IV  |          gadali, że pływał po Wiśle ze statkami i z mocą wielgą?
 63 IV  |           Wypili wszyscy trzej, ale że to było w czasie francusko-pruskiej
 64 IV  |        zdrowie!~Napili się znowu, a że pili arak, Rzepa więc uderzył
 65 IV  |         pięść jak bochenek chleba - że ino bym was zajechał w pacierze
 66 IV  |            ale Burak i Gomuła tylko że umoczyli usta, Rzepa zaś
 67 IV  |       pocałunkach, co było znakiem, że już podpił dobrze; po czym
 68 IV  |            urzędu przyszło pisanie, że pono dworski las pójdzie
 69 IV  |              Chodź i ty za świadka, że tu wszystko dobrowolnie.~
 70 IV  |             po niego, bo wiedziała, że jeśli się upił, to może
 71 IV  |         wczoraj z wójtem zgodziłeś, że za jego syna będziesz losował,
 72 IV  |          drzwiach wył tak żałośnie, że aż z innych chałup powylatywały
 73 V   |            potrawy, tak jak uważał, że inni jedzą, i nie okazywać
 74 V   |          Słowem, starał się okazać, że jest za pan brat z pierwszymi
 75 V   |         powiecie. Uważał wprawdzie, że w czasie jego opowiadań
 76 V   |     patrzyły w talerze, ale sądził, że to taka moda. Po obiedzie
 77 V   |            dziwiło go także nieraz, że szlachcic, nie czekając,
 78 V   |    Zołzikiewicz!", ale znów sądził, że to w dobrych towarzystwach
 79 V   |         nieszczęście, a mianowicie, że pan Zołzikiewicz w niektórych
 80 V   |        tłumaczył sądowi, jak należy ze stanowiska prawnego na rzecz
 81 V   |            się po prostu bez głowy.~Ze szlachty, a wyrażając się
 82 V   |        sądach gminnych i twierdził, że inteligencja powinna w nich
 83 V   |         Szlachta twierdziła bowiem, że pan Floss musi być " czerwony",
 84 V   |             odrębności utrzymywali, że nie wypada siadać panu na
 85 V   |            najlepszym dowodem jest, że "jensze panowie tego nie
 86 V   |        zarzucenia panu Flossowi to, że nie jest panem z panów,
 87 V   |             nie jest panem z panów, że zaś nie lubił go i pan Zołzikiewicz,
 88 V   |      narodów, które miało dowodzić, że chłopa ulepszyć nie można.~
 89 V   |          Zresztą pewną jest rzeczą, że praktyczny rozsądek albo
 90 V   |        obcożywiołowej inteligencji, że zaś mieszkańcy kraju z urodzenia
 91 V   |             wyraził światły pogląd, że gościńca nie ma potrzeby
 92 V   |          unanimitate, gdyby nie to, że pan Zołzikiewicz był poprzedniego
 93 V   |         pióro, co oznaczało zawsze, że pragnie głos zabrać.~- Pan
 94 V   |            formie, tak jest wielka, że po powyższym orędziu, oznaczającym
 95 V   |    prawodawczego baraniogłowskiego, że nie udało się nikomu wykręcić,
 96 V   |   najprędzej.~Należy jednak wyznać, że tak bezinteresowne po-święcenie
 97 V   |     bezinteresowne po-święcenie się ze strony wójta i ławnika,
 98 V   |          włościanina imieniem Środa ze wzmiankowanym wyżej panem
 99 V   |        panem Flossem. Zdarzyło się, że woły Środy, najadłszy się
100 V   |             doszedł do przekonania, że choć Środa puścił umyślnie
101 V   |           do mniejszej, sąd wniósł, że przyczyną śmierci wołów
102 V   |        przez samych sędziów.~Sądzę, że również dzięki tej nieocenionej
103 V   |          rozstrzygane w ten sposób, że tak strona wygrywająca,
104 V   |   pochwalnego lub nagannego zdania, że pan Zołzikiewicz zapisywał
105 V   |             Nie potrzebuję dodawać, że w gminie Barania Głowa przyjęty
106 V   |           każdy może się przekonać, że w wójtowskim. chlewku w
107 V   | zabawiającego się przydługo z Jagną ze dworu. Odtąd nieszczęśliwa
108 V   |            co mnie widziała z Jagną ze dwora, com jej pomógł wiader
109 V   |        dwora, com jej pomógł wiader ze studni wyciągać, to od tego
110 V   |          był pijany i nie wiedział, że zaprzedaje dolę swoją i
111 V   |             Wyraźnie stoi napisane, że kto się będzie wtrącał do
112 V   |            a czego nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie i dzieciakowi,
113 V   |          żonie i dzieciakowi, w to, że obiecywał spalić własną
114 V   |  bezpośrednim jego rezultatem było, że Rzepowie nie tylko nic nie
115 V   |            jak wściekły i krzyknął, że do chlewka nie pójdzie;
116 V   |      zawodziła:~- Oo! oo! oo!~Wójt, że to miał serce dobre, więc
117 VI  |          IMOGENA~Tu spodziewam się, że czytelnik dostatecznie zrozumiał
118 VI  |         było zręcznością dowodzącą, że przy zbiegu okoliczności
119 VI  |            z radością, tym bardziej że Zołzikiewicz, równie umiarkowany,
120 VI  |             Burakiem. Mamże wyznać, że pan Zołzikiewicz był w ciągłych
121 VI  |          domyślają się już zapewne, że przedmiotem tychh ostatnich
122 VI  |  sentymentalizm, temu wręcz powiem, że się myli. Nadto trzeźwy
123 VI  |           za Serrana lub Marforego. Ze jednak rzeczywistość nie
124 VI  |     człowiek raz jeden zdradził się ze swoim uczuciem, a mianowicie
125 VI  |          koroną przy rąbku, poznał, że należą do panny Jadwigi.
126 VI  |            językiem i doniesieniem, że "pain pisarz nos se w panienki
127 VI  |           Czy ona tego nie rozumie, że to i kosztuje!" - myślał
128 VI  |       myślał - człowiek by ani nogą ze dworu. Z podrewizora do
129 VI  |        uczucie do Rzepowej. Prawda, że Rzepowa była śliczna kobieta,
130 VI  |             a zarazem niesłychanym, że mię tylko Rzepowa nabrała
131 VI  |   przedsięwzięciu. Wiedział jednak, że ofiara będzie się bronić,
132 VI  |      Ulajnowski, ale tak już stary, że aż mu oczy ze starości na
133 VI  |            już stary, że aż mu oczy ze starości na wierzch wyłaziły
134 VI  |             Czyżykiem rozmówić, ale że to musiała i za siebie,
135 VI  |           już wysoko i wymiarkowała że przed sumą nie zdąży.~Jakoż
136 VI  |       duchem kładły trzewiki, które ze sobą w rękach przyniosły.
137 VI  |         mówił, ale pomyślała sobie, że juści musi pięknie mówić,
138 VI  |            mówić, kiej tak krzyczy, że aż cały w potach stanął,
139 VI  |             w życiu, ale też czuła, że jej coraz lżej na sercu.~
140 VI  |             stało. Zdawało się jej, że anieli niebiescy podjęli
141 VI  |         tronu zasię światłość taka, że trzeba było oczy mrużyć,
142 VI  |             jak mu tylko dali znać, że jakaś zapłakana kobieta
143 VI  |        pijaństwa i dziękujcie Bogu, że karząc go za życia, może
144 VII |     starowne, schludne i wykwintne, że aż promienie biły od niego,
145 VII |              Aż miło było pomyśleć, że nie istniał żaden związek
146 VII |           czego by się nie słyszało ze sto razy. Z książki na książkę
147 VII |          tego należy jeszcze dodać, że parana Jadwiga zawracała
148 VII |            odrzekła panna Jadwiga - że ja przepadam za Elim. Gdy
149 VII |            go czytam, zdaje mi się, że słyszę jakąś muzykę i mimowolnie
150 VII |             go znała, jestem pewna, że byłabym w nim zakochana.
151 VII |             waleczmie przed siebie, że aż pies, który wybiegł z
152 VII |        Wiktorowi zdawało się nawet, że widzi łezkę w jej oku: więc
153 VII |            było iść. Oj! głupia też ze mnie kobieta!~
154 VIII|        który był sceptyk, podrwiwał ze starego dziekana.~- Ot!
155 VIII|            opowiadanie, choć je już ze sto razy słyszeli, bo zawsze
156 VIII|           pyta: co? Mnie się zdaje, że to coś z tego będzie, powiadam.
157 VIII|             mówi: I mnie się zdaje, że to coś z tego będzie. Patrzymy:
158 VIII|             Ale zaraz mi się zdało, że ci już słabną. Księże proboszczu,
159 VIII|             mówi: I mnie się zdaje, że górą. Ledwiem domówił, ci
160 VIII|      powszedni. - Widzicie przecie, że teraz mam gości. Toć ich
161 VIII|      przyjść później, ale bała się, że potem będzie za późno, przysiadła
162 VIII|         słabe. Rzepowa także czuła, że to gorąco, to zimno przebiega
163 VIII|       wiedziała jak? ale rozumiała, że pan, jako pan, to i z komisarzem
164 VIII|           stało, a to i da Pan Bóg, że się złe odmieni. A przy
165 VIII|        odmieni. A przy tym myślała, że niechby się Zołzikiewicz
166 VIII|           Dalej przypomniała sobie, że i na Rzepę zawsze był łaskaw;
167 VIII|           zawsze był łaskaw; dalej, że jej nieboszczka matka wykarmiła
168 VIII|           wstąpiła w jej serce. To, że czekała już parę godzin,
169 VIII|       wydało jej się tak naturalne, że nawet nie zastanawiała się
170 VIII|        winne, jak panienka nalewała ze srebrnego imbryka "arbatę",
171 VIII|         przyszło Rzepowej do głowy, że w pańskim stanie to zawsze
172 VIII|         przypomniała sobie Rzepowa, że jest głodna, bo obiadu nie
173 VIII|      pomyślała sobie - i wiedziała, że daliby z pewnością nie tylko
174 VIII|            dziekana, więc osądziła, że chwila nadeszła, i zbliżała
175 VIII|              ale dałem sobie słowo, że się w sprawy gminne nie
176 VIII|               ale pomyślałam sobie, że może jaśnie dziedzic ulituje
177 VIII|            bo on już i tak powiada, że nachodzę go ciągle własnymi
178 IX  |            ale do karczmy. Wiadomo, że chłop w utrapieniu pije.
179 IX  |           nieinterwencji, nie tylko że wskutek przyrodzonej prostakom
180 IX  |          zaraz wtedy - i pokażę mu, że się bez niego obędzie.~-
181 IX  |         trzy opętane mile. Myślała, że może i spotka dobrych ludzi
182 IX  |             i parę jaj, które miała ze sobą w kobiałce, potem poszła
183 IX  |        Herszek - ale tu taki piach, że koń ledwie mnie samego ciągnie.
184 IX  |         Dopiero przypomniała sobie, że miała tylko jeden czeski
185 IX  |          należy geografię, ten wie, że wjeżdżając od strony Baraniej
186 IX  |   wrzeszczących wniebogłosy. Teraz, że to był dzień powszedni,
187 IX  |     poczynał krzyczeć, jakby go kto ze skóry obdzierał.~- Miłosierne
188 IX  |          jego domu dowiedziała się, że wyjechał do guberni. O naczelniku
189 IX  |         naczelniku powiedzieli jej, że go trzeba szukać w powiecie.
190 IX  |   żydowskich, Rzepowej zdawało się, że to jaki odpust, "A kaj tu
191 IX  |             siedział jakiś we fraku ze złocistymi guzikami i z
192 IX  |          Dopiero Rzepowa pomyślała, że tu trzeba płacić, i pożałowała
193 IX  |             pójść?~Nareszcie widzi, że między rozmaitymi ludźmi,
194 IX  |            spytała jeszcze jakiegoś ze złotymi guzikami, ale nie
195 IX  |            nie wiedziała biedaczka, że na tych drzwiach stał napis:~"
196 IX  |            bo ją swędziły, i czuła, że cały korytarz ze wszystkimi
197 IX  |             czuła, że cały korytarz ze wszystkimi drzwiami zaczyna
198 IX  |        trzask! trzask! a rozmawiają ze sobą, słychać ha-ru! haru!
199 IX  |            zaraz można było poznać, że to naczelnik, bo za nim
200 IX  |             dalej: zalękła się tak, że głos urwał się jej w gardle;
201 IX  |         wykrzyknęła Rzepowa czując, że ostatnia deska zbawienia
202 IX  |           do Rzepowej takim głosem, że mało się pod ziemię nie
203 IX  |          Więc rozbudziła się jakoby ze snu, wstała, podniosła dziecko
204 IX  |        najzaciętszych pozytywistów, że są jeszcze idealne istoty
205 IX  |             burzy, głuche poznanie, że znikąd ratunku, ani z ziemi,
206 IX  |            w bok; chłop za nią, ale że był pijany, więc się przewrócił.
207 IX  |     porwawszy kamień rzucił za nią, że aż zawarczało powietrze.~
208 IX  |        obejrzawszy się spostrzegła, że chłop był już z jakie pół
209 IX  |          Ościeszyński z guwernantką ze dworu.~Pan Ościeszyński
210 IX  |            piorun runął tak blisko, że owionął ją zapach siarki
211 IX  |             aż ciarki przechodziły, że to może "złe" śmieje się
212 IX  |          uderzył wiatr z taką siłą, że aż chojary przygięły się
213 IX  |           ciemność.~Rzepowa uczuła, że słabnie.~- Ratunku! ludzie! -
214 IX  |        oddech. Wtedy to zrozumiała, że już dalej nie ujdzie.~Zdjęła
215 X   |             z Rzepą, który. widząc, że idzie burza, wyjechał wozem
216 X   |             chłopa jakby podrzuciło ze skrzynki, na której siedział.
217 X   |        płaczu wtórowała. Więc czuł, że takiej kobiety nie wart.
218 X   |              kiedy wiedzieli oboje, że już nie ma żadnej rady i
219 X   |            już nie ma żadnej rady i że dola ich już się skończyła.
220 X   |              jak po pijanemu mówił, że kiedy mu Pan Bóg nie chce
221 X   |         dziadowskie bicze i mówili, że wójt z pisarzem dobrze robią,
222 X   |            wygadywać.~Zdarzyło się, że u Rzepów wyschła studnia.
223 X   |                Ba! a to nie wiecie, że papier u pisarza? No...
224 XI  |          wryta, bo spodziewała się, że Rzepa jak zwykle będzie
225 XI  |            i leżąc przy jego nogach ze szlochaniem i płaczem wielkim
226 XI  |           wypędził. Wawrzon! ulituj że się choć ty nade mną: mój
227 Epi |             wiedział o tym, liczył, że w każdym razie sprawa się
228 Epi |          kolei zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "gore!", zbudziła
229 Epi |              ale teraz ma nadzieję, że zostanie wybrany sędzią.
230 Epi |        Ubryk i spodziewa się także, że panna Jadwiga uściśnie mu