Rozdzial

  1 I   |      Zołzikiewicz podnosił od czasu do czasu ostrożnie rękę, a
  2 I   |             ścianę krowa i od czasu do czasu ukazywała przez okno
  3 I   |          jest od tego, żeby pisywał do naczelnika i do komisarza;
  4 I   |             pisywał do naczelnika i do komisarza; a do wójta, takiego
  5 I   |        naczelnika i do komisarza; a do wójta, takiego jak wy, to
  6 I   |           tak rzucę pisarstwo i was do diabła.~- Ba! i cóż pan
  7 I   |           wczoraj rewizor Stołbicki do mnie powiada: "Ej ty, Zołzikiewicz!
  8 I   |         obie ręce i zaczął czytać:~"Do wójta gminy Wrzeciądza.
  9 I   |           też nasze chłopaki chodzą do waju na bandosę, rozumita,
 10 I   |            Wójt gminy Barania Głowa do wójta gminy Wrzeciądza!~
 11 I   |         takowej kancelarii wy-jął i do gminy Barania Głowa w samym
 12 I   |            Nie ja, jeno sąd. A mnie do tego co? Niechta sobie i
 13 I   |     wszystkim dowodzi i ludzi ciąga do karczmy.~- Pewnikiem, że
 14 I   |     Pewnikiem, że nie wiadomo, a co do picia: jenszy się też potrzebuje
 15 I   |            obraza boska.~- A wam co do tego. Wy patrzcie ot, że
 16 I   |             młodociany Zołzikiewicz do klasy drugiej, a byłby również
 17 I   |             nowej drodze doszedł aż do pisarstwa gminnego, a jak
 18 I   |             p. Zołzikiewicz doszedł do przekonania, że "dusza to
 19 I   |            rzucić wszystko i jechać do Hiszpanii: "Udało się Marforemu,
 20 I   |          usłyszał, jak mówiły jedna do drugiej: "A juże to piękny
 21 I   |       cierpnie.~A Stachowa na to:~- Do pisarza by wam, do pisarza.
 22 I   |            to:~- Do pisarza by wam, do pisarza. Jak on nie zaradzi,
 23 I   |           czymże, moja Stachowa, ja do niego pójdę. Do niego z
 24 I   |        Stachowa, ja do niego pójdę. Do niego z gołymi rękami nie
 25 I   |      Niedoczekanie wasze! - mruknął do siebie pisarz - żebym ja
 26 I   |          czy co? A idź z twoją kurą do wójta.~To pomyślawszy rozsunął
 27 I   |            który przyjeżdżał zawsze do nich na lato. Zołzikiewicz
 28 I   |         warczeć, błyskając od czasu do czasu kłami, jakby się uśmiechał.~-
 29 I   |          lesie.~- A to szkoda. Jest do niego interes z gminy. Interes
 30 I   |             objąć wpół i przygarnąć do siebie.~- Panie! będę krzyceć -
 31 I   |       zapominając o tym, że należał do esprits forts.~Ale Kruczek
 32 I   |           Oj dola moja! Coże se pan do mnie upatrzył? - zawołała
 33 I   |             Przyjdziecie wy jeszcze do mnie... Pomsta na was!...~
 34 II  |         Jeździł on teraz codziennie do lasu, bo pan wszystek las,
 35 II  |            zarobek miał dobry, bo l do roboty był dobry. Jak, bywało,
 36 II  |             Osłowic, Dryśla, mawiał do niego:~- No, ty Rzepa! niech
 37 II  |         znów drwale śpiewali, ale i do tego Rzepa był pierwszy.
 38 II  |     karczmie też Rzepa pierwszy był do wszystkiego, tylko że siwuchę
 39 II  |          siwuchę lubił, a skory był do bitki, jak podpił. Raz Damazemu,
 40 II  |           był wójtem, sprowadził go do kancelarii, dał mu raz i
 41 II  |          gadały nawet jedna drugiej do ucha, że Rzepa to jego syn: "
 42 II  |            na to poradzić. Jak ktoś do niego z wymówką, tak zaraz
 43 II  |             wrócił tego dnia z boru do chałupy, wypadła do niego
 44 II  |            boru do chałupy, wypadła do niego kobieta z płaczem
 45 II  |        Rzepa - czego płaczesz? Mnie do wojska nie wezmą, bom wyszedł
 46 II  |      papierach, coś je woził z boru do boru? Teraz Rzepa podrapał
 47 II  |      kobieta - a weź ze sobą rubla. Do niego bez rubla nie przystępuj.~
 48 II  |             skrzyni rubla i poszedł do pana pisarza.~Pisarz był
 49 II  |     angielskie, słoik pomady, gilzy do papierosów i wreszcie świeca
 50 II  |        wtedy, gdy wypadło mu jechać do powiatowego miasta Osłowic.~
 51 II  |          jak młody Serrano przybywa do Eskurialu, pokryty ranami
 52 II  |  Zołzikiewicz przychodzi całkowicie do przytomności, podnosi się
 53 II  |           okład.~Po czym zwraca się do ściany, zasypia, a raczej
 54 II  |            znowu jakby ekstrapocztą do Eskurialu.~- Miły Serrano!
 55 II  |             w wściekłość, zrywa się do Rzepy, ale w tej chwili
 56 III |              Gdyby raz Rzepę wzięli do wojska, kanclerz mógłby
 57 III |     instancją. Tu przychodziło mieć do czynienia ze strażą ziemską,
 58 III |       pierwsze głupstwo; poszedłszy do Rzepowej i napadłszy ją
 59 III |        nigdy!~Przeciwnie, teraz gdy do projektów na Rzepową przyłączyła
 60 IV  |        Garibaldi)!~- Musiśta wstali do góry... plecami. A wyśta
 61 IV  |            więc Gomuła znowu wrócił do polityki.~- No! napijwa
 62 IV  |                A wy -rzekł wreszcie do Rzepy - to choć korzec grochu
 63 IV  |        smućta się! - rzekł Burak. - Do pisarza z urzędu przyszło
 64 IV  |           wspólny wszystkim chłopom do podpisywania swego nazwiska.~-
 65 IV  |          pisarz zaś, zwróciwszy się do wójta i do ławnika, rzekł
 66 IV  |           zwróciwszy się do wójta i do ławnika, rzekł tonem urzędowym:~-
 67 IV  |             Na koszta płotu - mówił do wójta i ławnika - rząd przysyła
 68 IV  |           gdy zasię Rzepa wziął się do pióra, Zołzikiewicz usunął
 69 IV  |   dobrowolnie.~A potem znów powiada do Rzepy:~- Może nie chcesz?~
 70 IV  |           cycełe poszedł je schować do alkierza, a potem wrócił
 71 IV  |             potem Rzepa zbliżał się do chałupy.~Rzepowa, która
 72 IV  |         tobie co jest?~Rzepa wszedł do chaty i z początku ani słowa
 73 V   |        zapraszał pana Zołzikiewicza do siebie; przynoszono następnie
 74 V   |       siebie; przynoszono następnie do pokoju przedstawiciela inteligencji
 75 V   |         drugi dzień mawiał niedbale do wójta: "Byłem wczoraj na
 76 V   |          śmiałości, ale wtrącał się do rozmowy, wspominając przy
 77 V   |          nami to niepotrzebne! a co do sprawy, może pan dobrodziej
 78 V   |        robią". W ogóle chłopi mieli do zarzucenia panu Flossowi
 79 V   |         naprawić gościńca wiodącego do Osłowic. Projekt ten w ogóle
 80 V   |           byłby zapewne znalazł coś do nadmienienia przeciwko temu
 81 V   |          kosztorysu. Sprawiedliwość do tego stopnia była już wkorzeniona
 82 V   |             by zapewne bezzwłocznie do roztrząsania innych, gdyby
 83 V   |         niespodziewane w targnięcie do izby prawodawczej dwóch
 84 V   |         czym już można było przejść do porządku dziennego. Na porządku
 85 V   |             nędzy, przeniósłszy się do lepszego - wołowego świata.
 86 V   |            sobie bystrością doszedł do przekonania, że choć Środa
 87 V   |        logiczną, jak ściśle prawną, do mniejszej, sąd wniósł, że
 88 V   |     przestrogi na przyszłość wnieść do kasy gminnej na kancelarię
 89 V   |       moralność gminy Barania Głowa do stanu, o jakim na próżno
 90 V   |          pan Zołzikiewicz zapisywał do ksiąg zawsze tylko połowę
 91 V   |              Na koniec przystąpiono do sądzenia spraw kryminalnych,
 92 V   |          tedy udał się bezzwłocznie do owego celkowego więzienia
 93 V   |          domagał się jeść, przyszło do wybuchu i zobopólnych wyjaśnień,
 94 V   |       Zachodu; dlatego brzydząc się do głębi duszy emancypacją
 95 V   |        dobry, na podwieczerz, a ona do mnie: "Ty psie, kasztanie,
 96 V   |             pada, przy-chodzisz już do domu? Za piecem, pada, się
 97 V   |             sercem i zwróciwszy się do sądu, poczęła wołać:~- Jelemożny
 98 V   |     powiadam, małoś ty razy "gadoł" do mnie, co mnie tak kochasz,
 99 V   |            jeszcze w polu, a ty już do dom? Ale "sufraganie" mu
100 V   |          tym miejscu wójt przywołał do porządku obwinioną, uczyniwszy
101 V   |     zmieszał się, ale już przyszedł do siebie. - Sprawę jaką mata?
102 V   |         albo i dzieciak? On już ani do gospodarstwa, ani do kosy,
103 V   |            ani do gospodarstwa, ani do kosy, ani do siekaery, ino
104 V   |      gospodarstwa, ani do kosy, ani do siekaery, ino siedzi w izbie
105 V   |            Rzepowa skończyła, rzekł do mruczących ławników:~- Jesteście
106 V   |           że kto się będzie wtrącał do dobrowolnego kontraktu,
107 V   |        jednemu z drugim wtrącać się do nich wara. Ugoda podpisana,
108 V   |        ławnicy śmielej zwrócili się do Rzepy.~- Cóż, kiejś sobie
109 V   |             urwą.~- A jak pójdziesz do. wojska, to se do dom możesz
110 V   |         pójdziesz do. wojska, to se do dom możesz parobka nająć:
111 V   |           myśli nie przychodziły mu do głowy, postanowionym było
112 V   |             wściekły i krzyknął, że do chlewka nie pójdzie; co
113 V   |         chlewka nie pójdzie; co zaś do kancelaryjnego, to nie dwa,
114 V   |          zaciągnąć Rzepę za kołtuny do chlewka.~Pisarz tymczasem
115 V   |           kancelarię."~Rzepowa szła do pustej chałupy prawie bez
116 VI  |           Zapisać Rzepę na listę to do niczego nie wiodło. Ale
117 VI  |           Zołzikiewicz zdolny był i do uczuć wyżej sięgających
118 VI  |             samego prawie świtania ~Do późnej nocy łzy leję;~W
119 VI  |            rąbku, poznał, że należą do panny Jadwigi. Wówczas,
120 VI  |            Małgośka poleciała zaraz do dworu z językiem i doniesieniem,
121 VI  |           złe: miał! Ile razy szedł do dworu, jakiś głos wewnętrzny,
122 VI  |            nie ustający, szeptał mu do ucha: "A nuż dziś panna
123 VI  |            choćby z psiepriosieniem do hrabianki można iść." Gdzie
124 VI  |             ze dworu. Z podrewizora do rewizora niedaleko! człowiek
125 VI  |             z "apetycikiem" uczucie do Rzepowej. Prawda, że Rzepowa
126 VI  |            pójść jak zwykle na sumę do Wrzeciądzy, a zarazem poradzić
127 VI  |             się na obie strony; nie do niego postanowiła więc udać
128 VI  |          więc udać się Rzepowa, ale do wikarego, księdza Czyżyka,
129 VI  |      zaniosła je w dwojakach Rzepie do chlewa, słońce było już
130 VI  |      Uczyniła tak i Rzepowa i zaraz do kościoła. Ksiądz Czyżyk
131 VI  |        różnicy, a w końcu przeszedł do szczegółowego opisywania
132 VI  |      cyborium, a potem odwrócił się do ludzi i trzymając w drżących
133 VI  |            ziemi jako liść marny aż do nieba, w wiekuistą szczęśliwość,
134 VII |         dzierzga, i kiedy, od czasu do czasu, rozchyla swe wnętrze,
135 VII |         taka rozmowa wzlatuje, bądź do bądź, jak ptak do góry,
136 VII |              bądź do bądź, jak ptak do góry, w sfery błękitne,
137 VII |         muzykę i mimowolnie stosuję do siebie ów wiersz Ujejskiego:~
138 VII |        przerażony.~Tymczasem doszli do czworaków, w oknie których
139 VII |         dokończyła myśli, bo doszli do wielkiej kałuży, w której
140 VII |            poradzić. Idźcie zresztą do papy... może papa... No,
141 VII |           tej "niemiłej sprawie".~- Do dworu? - mówiła sobie tymczasem
142 VIII|            A dziekan przyłożył rękę do ucha i pyta:~- Hę?~- O bitwie! -
143 VIII|             się, począł coś szeptać do siebie i patrzeć w górę,
144 VIII|           rewizor nastawił już minę do śmiechu, wszyscy czekali
145 VIII|           armat, z karabinów: tamci do rzeki, ci nie puszczają;
146 VIII|             i kiedy? A kanonik rękę do ucha i mówi:~- Hę?~- Ot!
147 VIII|             mogę od śmiechu - rzekł do pana Skorabiewskiego rewizor.~-
148 VIII|            a Rzepowa cofnęła się aż do kratek ogrodowych i stanęła
149 VIII|           brały ją za serce, bo nie do śmiechu jej było niebodze.
150 VIII|          drugim", i zaczął nakrywać do herbaty. Zmienił obrus,
151 VIII|           czekała. Przychodziło jej do głowy, czyby nie wrócić
152 VIII|             głowy, czyby nie wrócić do chałupy a przyjść później,
153 VIII|          zimno przebiega ją od stóp do głowy. Czasem także brały
154 VIII|           na sklepienie niebieskie. Do herbaty było już zastawione;
155 VIII|             wtedy przyszło Rzepowej do głowy, że w pańskim stanie
156 VIII|           dla was łamać nie mogę, a do naczelnika za wami nie będę
157 VIII|           gmina wam nie poradzi, to do naczelnika znacie drogę
158 IX  |          chlewka poszedł prosto nie do chałupy, ale do karczmy.
159 IX  |          prosto nie do chałupy, ale do karczmy. Wiadomo, że chłop
160 IX  |         myślą co i Rzepowa, poszedł do pana Skorabiewskiego i głupstwo
161 IX  |          drzwi.~Gdy przyszedł nazad do chałupy, sam powiedział
162 IX  |          powiedział?~- Odesłał mnie do naczelnika. Żeby jego...~-
163 IX  |             Ono to chyba trzeba iść do Osłowic.~- Pojadę do Osłowic -
164 IX  |            iść do Osłowic.~- Pojadę do Osłowic - mówił zaraz wtedy -
165 IX  |           zaraz po południu poszedł do karczmy zalać robaka, nazajutrz
166 IX  |             wziąwszy dziecko wyszła do Osłowic.~Koń był przy gospodarstwie
167 IX  |            piechotą i świtaniem, bo do Osłowic było trzy opętane
168 IX  |         który wiózł w drabkach gęsi do miasta, zaczęła prosić,
169 IX  |       godzinę później wchodziła już do Osłowic.~Kto zna jak należy
170 IX  |            od strony Baraniej Głowy do Osłowic, trzeba przejeżdżać
171 IX  |          Pan Bóg wspomożenia. Idźta do paralusa, pókim dobry!"~
172 IX  |          zlękła. Łatwo było przyjść do Osłowic, ale zabłądzić w
173 IX  |       miasto nie żarty! Przyjdziesz do jakiej nieznajomej wsi,
174 IX  |           się łatwo, ale poszedłszy do jego domu dowiedziała się,
175 IX  |        dowiedziała się, że wyjechał do guberni. O naczelniku powiedzieli
176 IX  |       Zebrała się z duchem i weszła do pałacu. Patrzy znowu: a
177 IX  |    nieśmiałością wielką przystąpiła do kratki.~Ale tam nikt nawet
178 IX  |           biczem w ręku, więc zaraz do niego.~- Ojcze?~- A czego
179 IX  |        napis:~"Osobom nie należącym do składu urzędu wchodzić nie
180 IX  |            wchodzić nie wolno." Ona do składu urzędu nie należała;
181 IX  |        jakiś i drzemie. Dalej drzwi do innego pokoju; w których
182 IX  |     mundurach.~Rzepowa zbliżyła się do tego, który drzemał na ławie:
183 IX  |             drzemał na ławie: miała do niego trochę śmiałości,
184 IX  |          siedzieć przy nich, choćby do skończenia świata. "A przecie
185 IX  |          kobieto, siedzicie?" Co?~- Do naczelnika...~- Tu jest
186 IX  |     tabliczka, co? Ale nie chodźcie do niego, bo zajęty, co? Zaczekajcie
187 IX  |        prawej, to z lewej strony, a do uszu Rzepowej doszły wykrzyki: "
188 IX  |               poboru.~- Cóż to? was do wojska chcą? - a? - spytał
189 IX  |            naczelnika, ale on zaraz do tych swoich dworzan:~- Proszę!
190 IX  |        cicho!~A potem niecierpliwie do Rzepowej:~- Prędzej! czego?
191 IX  |          nie mam czasu.~Ale Rzepowa do reszty straciła głowę od
192 IX  |        kobieta młoda i ładna. Potem do Rzepowej takim głosem, że
193 IX  | poreformackiego kościoła z powrotem do Baraniej Głowy, nie podejmuję
194 IX  |             każde wrażenie doszłoby do świadomości siebie; rozpaczne
195 IX  |      przyciskała macierzyńskie usta do rozpalonego czoła dzieciny.
196 IX  |           coś jakby burza; od czasu do czasu błyskało, ale chłop
197 IX  |         lewo, śpiewał:~Poszła Doda  Do ogroda~Pasternaku kopać, ~
198 IX  |        wiorsty i taczając się szedł do miasta.~W tej chwili jednak
199 IX  |       kościoła; myślała więc lecieć do kabrioletu i prosić na miłosierdzie
200 IX  |          potem zaraz ruszył, dalej. Do uszu Rzepowej doszły śmiechy
201 IX  |            Boże! - powtarzała tuląc do piersi chorego Jaśka.~A
202 IX  |            Ale przyprowadziło ją to do przytomności; krzyknęła: "
203 IX  |           na ziemię. Rzepowa weszła do lasu, ale w lesie było jeszcze
204 IX  |             i straszniej. Od chwili do chwili zrywał się nagle
205 IX  |         przerażone chojary szeptały do siebie ogromnym szeptem: "
206 IX  |            aż chojary przygięły się do ziemi; las zasnuło mgłą,
207 IX  |       fartuch, rozebrała się prawie do koszuli i okutała dziecko;
208 IX  |          płaczącą, przyczołgała się do niej prawie na czworakach
209 IX  |      Osłowicach gęsi, wracał na noc do domu.~Ujrzawszy Rzepową
210 X   |      Rzepową spod brzozy i wiózł ją do Baraniej Głowy, a po drodze
211 X   |          nie można było dojść z nim do ładu. Dziwna rzecz, kiedy
212 X   |              kiedy Rzepową przyszła do przytomności i zaraz spytała
213 X   |     drugiemu. Gdy Rzepa przychodził do chałupy, czy to pijany,
214 X   |              czy trzeźwy, nie mówił do żony ani słowa, ale siadał
215 X   |         jedno i chciało odezwać się do drugiego, już im było jakoś
216 X   |            jakieś myśli przychodzić do głowy. Poszedł było do spowiedzi
217 X   |  przychodzić do głowy. Poszedł było do spowiedzi do księdza Czyżyka,
218 X   |           Poszedł było do spowiedzi do księdza Czyżyka, ksiądz
219 X   |            nazajutrz Rzepa, zamiast do kościoła, poszedł do karczmy.
220 X   |        zamiast do kościoła, poszedł do karczmy. Ludzie słyszeli,
221 X   |            Nabrała wody w konewkę i do domu. A tu przed karczmą
222 XI  |       Rzepów i Rzepowa weszła cicho do izby. Wszedłszy stanęła
223 XI  |            przeszło Rzepową od stóp do głowy, potem trup jej wyprężył
224 Epi |             Rzepy nie byliby wzięli do wojska. Taka ugoda, jaką