Rozdzial

  1 I   |              zwyczajnym sobie ławniku, ale szczególniej nęciła je wy-pomadowana,
  2 I   |                Przecie pan je pisarz. ~Ale pan Zołzikiewicz był w złym
  3 I   |                 Świat się nie skończy, ale wy będziecie kwacza w maźnicy
  4 I   |               uwielbiał to: "Tak jak", ale się go wyuczyć nigdy nie
  5 I   |                zacząć wprawdzie umiał, ale dalej ani rusz! A u Zołzikiewicza
  6 I   |                   Łba mu nie urwiecie, ale teraz spisy wojskowe. Ot
  7 I   |           losować.~- Wiem ci ja o tym, ale ja go nie dam. Jak nie będzie
  8 I   |        koprowiny, nie-wiela tego jest, ale może i wstrzyma.~- Ośmset
  9 I   |              wróci, to czegóż żałować? Ale wy na swoje wójtostwo to
 10 I   |                wszystkiego nie wiedzą, ale że-by tylko wiedzieli to,
 11 I   |               kancelaryjnym też mówię, ale trochę o dawniejszych czasach...~-
 12 I   |              się mówiąc: "pochwalony"; ale pan pisarz kiwnął im tylko
 13 I   |                edukacją to nie wypada; ale były jeszcze i inne przyczyny.
 14 I   |           tylko się człowiek marnuje", ale wstrzymywały go, na szczęście,
 15 I   |           całusa, a potem ją w kałużę, ale to tylko tak, przez dowcip.
 16 I   |            dalej, pełen dobrych myśli. Ale dalej znów, koło chałupy,
 17 I   |               się nisko, Zołzikiewicz, ale gdy bryka mignęła dalej,
 18 I   |             nie tylko go nie cierpiał, ale bał się go jak ognia, bo
 19 I   |          Zołzikiewicz chętnie pomścił, ale... cóż mu mógł zrobić? O
 20 I   |         biedniejsza jeszcze od innych, ale wyglądała porządnie. Umieciono
 21 I   |          stanie, gibka, słowem: łania.~Ale rysy miała drobne, głowę
 22 I   |                się! - odparła kobieta.~Ale pan pisarz już zdołał ją
 23 I   |          wydzierała się coraz silniej, ale pan Zołzikiewicz był także
 24 I   |              należał do esprits forts.~Ale Kruczek pana pisarza nie
 25 I   |            sołdaty. Chciałem bronić... ale teraz... Przyjdziecie wy
 26 I   |               jakby chciała coś mówić. Ale tymczasem pan pisarz, podniósłszy
 27 II  |           Czasem znów drwale śpiewali, ale i do tego Rzepa był pierwszy.
 28 II  |                nią widać. Innym razem, ale to ledwie miał wtedy .siedemnaście
 29 II  |              dał mu raz i drugi w łeb, ale tylko dla pozoru, a potem,
 30 II  |               ma psiajucha ślachecką."~Ale to nie była prawda, choć
 31 II  |            wódkę trochę zanadto lubił.~Ale cóż było na to poradzić.
 32 II  |           gęsiami a za świńmi chodził. Ale potem pomyślał, że jednakże
 33 II  |               miał więc osobnego domu, ale mieszkał w czworakach stojących
 34 II  |              jest nie pana Breslauera, ale pana pisarza, było okropne,
 35 II  |     powiększało jeszcze nie tylko ból, ale i gorycz, jaka go trapiła
 36 II  |             czyny.~- Opowiedzieć mogę, ale usiąść żadną miarą - woła
 37 II  |              wola wystraszonym głosem.~Ale Rzepa kładzie rubla na stół
 38 II  |        wściekłość, zrywa się do Rzepy, ale w tej chwili w karlistowskiej
 39 III |              pióro i skończył powieść, ale że nie umarł, ciągnę więc
 40 III |             Owóż więc rana ogniła się, ale nadspodziewanie wyszła na
 41 III |             hulaj dusza bez kontusza". Ale nie tak łatwo było zamiast
 42 III |           namiętności robili głupstwa, ale w tym właśnie ich wielkość,
 43 IV  |               No! to na krzestme imię, ale na przezwisko?~- Czy ja
 44 IV  |       szczęście!~Wypili wszyscy trzej, ale że to było w czasie francusko-pruskiej
 45 IV  |             jeszcze.~Napili się znowu, ale Burak i Gomuła tylko że
 46 IV  | sprawiedliwości! Albo to pan las siał? Ale potem zaraz znów zaczął
 47 IV  |           urzędowym:~- O lesie prawda, ale każdy musi ogrodzić swoją
 48 IV  |               wprawdzie nie rozumieli, ale radowali się bardzo; gdyby
 49 IV  |              Rzepy:~- Może nie chcesz?~Ale Rzepa już podpisał i żyda
 50 IV  |             dał jej nigdy złego słowa, ale po pijanemu czasem jej się
 51 IV  |                aż to nie jego chałupa, ale karczma, i nie alkierz,
 52 IV  |               którym siedział wczoraj, ale - ogólna izba z szynkwasem.~-
 53 IV  |            psiawiaro! - zawołał Rzepa. Ale Szmul nic. Kiwnął się naprzód,
 54 IV  |                  Ty pijaku! - zaczęła.~Ale spojrzawszy na niego, aż
 55 IV  |              ławie i patrzył w ziemię. Ale kobieta zaczęła pytać i
 56 V   |               powiecie było ławnikami, ale tych kilku, nie chcąc różnić
 57 V   |               takich razach śmiałości, ale wtrącał się do rozmowy,
 58 V   |              jakoś patrzyły w talerze, ale sądził, że to taka moda.
 59 V   |           zdrów, panie Zołzikiewicz!", ale znów sądził, że to w dobrych
 60 V   |            powinna w nich brać udział. Ale miano mu to powszechnie
 61 V   |       przeciwko temu pro publico bono, ale pana Skorabiewskiego nie
 62 V   |               rozsądek baraniogłowski, ale i żaden inny nie znalazłby
 63 V   |            każdym razie nie był Środa, ale pan Floss; zatem pan Floss
 64 V   |                oblicze sądu nie dwóch, ale wyraźnie dwoje przestępców,
 65 V   |         sufraganie", tak ja ją w pysk, ale ino tak, przez złości, a
 66 V   |               nie mogła już wytrzymać, ale złożywszy pięść i podsunąwszy
 67 V   |               w polu, a ty już do dom? Ale "sufraganie" mu nie mówiłam,
 68 V   |             przysądził żadnej Stronie, ale tylko tak dla zachowania
 69 V   |                hardy, z głową zadartą, ale jak zobaczył cały sąd, tak
 70 V   |              który zrazu zmieszał się, ale już przyszedł do siebie. -
 71 V   |            opowiadać całą sprawę. Ach! ale gdzież to ona przyszła?
 72 V   |            izbie i wzdycha, i wzdycha, ale ja sądu czekałam; toć wy
 73 V   |                pisarza, który milczał, ale gdy Rzepowa skończyła, rzekł
 74 V   |               uciszyło się wszystko.~- Ale wy nie wiecie - mówił -
 75 V   |                się świat już skończył!~Ale sąd się zagaił i bezpośrednim
 76 V   |                tylko nic nie wskórali, ale jeszcze sąd, w słusznej
 77 V   |                 kopiejek pięćdziesiąt.~Ale Rzepa rzucił się jak wściekły
 78 V   |            kancelaryjnego, to nie dwa, ale pięćdziesiąt rubli wziętych
 79 VI  |              to do niczego nie wiodło. Ale upoić go, sprawić, żeby
 80 VI  |      dwadzieścia pięć rubli za sprawę. Ale on i te pieniądze wziął
 81 VI  |              cisto paryską" garderobę.~Ale teraz, gdym już raz wszedł .
 82 VI  |               z estetycznego poczucia, ale był i inny powód. Oto pan
 83 VI  |              sam, "apetycik", i basta. Ale oprócz tego, pan Zołzikiewicz
 84 VI  |           wewnętrzny, słaby wprawdzie, ale nie ustający, szeptał mu
 85 VI  |               rozmaitych przydeptywań. Ale panna Jadwiga nie tylko
 86 VI  |              mu nic nie przydeptywała, ale - któż zrozumie kobietę?! -
 87 VI  |    konsekwencje tego uściśnienia ręki, ale myśli tych, jako zbyt tajemnie-serdecznych,
 88 VI  |                uroku zakazanego owocu, ale postanowił przy tym dać
 89 VI  |               jak i całą jego rodzinę.~Ale Rzepowa po owym zajściu
 90 VI  |          proboszcz kanonik Ulajnowski, ale tak już stary, że aż mu
 91 VI  |     postanowiła więc udać się Rzepowa, ale do wikarego, księdza Czyżyka,
 92 VI  |           księdzem Czyżykiem rozmówić, ale że to musiała i za siebie,
 93 VI  |                co ksiądz Czyżyk mówił, ale pomyślała sobie, że juści
 94 VI  |            modliła, jak nigdy w życiu, ale też czuła, że jej coraz
 95 VI  |                z oczu płynęły jej łzy, ale już nie te łzy, którymi
 96 VI  |               którymi płakała u wójta, ale dobre jakieś, choć duże
 97 VI  |             Czyżyk jadł właśnie obiad, ale wyszedł zaraz, jak mu tylko
 98 VI  |                ksiądz, z twarzą bladą, ale pogodną; czoło miał białe,
 99 VI  |              kobieto? - spytał cichym, ale dźwięcznym głosem.~Rzepowa
100 VI  |              łagodnie ksiądz Czyżyk. - Ale ja mam tylko jedną poradę.
101 VI  |                którego zesłał ślepotę. Ale Bóg wie, co robi, i wiernych
102 VI  |                nie rzekłszy ani słowa.~Ale przez drogę czuła, jakby
103 VII |              tylko w świat zewnętrzny, ale w świat myśli, szerszych
104 VII |               motyl z kwiatu na kwiat. Ale nie wtedy taka rozmowa wydaje
105 VII |                stoją beczki z okowitą.~Ale nie dokończyła myśli, bo
106 VII |         słyszała nawet przechodzących, ale panienka spostrzegła ją
107 VIII|              dymu! a potem na bagnety! Ale zaraz mi się zdało, że ci
108 VIII|                i myślę, skończy się... ale gdzie tam! tego... powiadam,
109 VIII|            stanęła przy nich pokornie. Ale przyszło jej czekać dość
110 VIII|             chałupy a przyjść później, ale bała się, że potem będzie
111 VIII|          Dziecko nassało się i usnęło, ale niezdrowym snem, bo już
112 VIII|                także brały ją cięgoty, ale nie zważała na to, tylko
113 VIII|                ganku paliły się lampy, ale państwo nie przychodzili,
114 VIII|          Dobrze ona nie wiedziała jak? ale rozumiała, że pan, jako
115 VIII|               popłynęły jej po twarzy. Ale te łzy ustąpiły wkrótce
116 VIII|         pewnością nie tylko kosteczki, ale nie śmiała prosić, by się
117 VIII|              wam chętnie, gdybym mógł, ale dałem sobie słowo, że się
118 VIII|               drżącym głosem Rzepowa - ale pomyślałam sobie, że może
119 VIII|               rzekł pan Skorabiewski - ale co ja mogę zrobić? Ja swojego
120 IX  |         poszedł prosto nie do chałupy, ale do karczmy. Wiadomo, że
121 IX  |       dyplomatycznej zasady nie pojął, ale z gburowatością, właściwą
122 IX  |              początku było nie chciał, ale zaraz po południu poszedł
123 IX  |       przysiąść bodaj na brzeżku fury, ale nie spotkała nikogo. O dziewiątej
124 IX  |                 odpowiedział Herszek - ale tu taki piach, że koń ledwie
125 IX  |           Chciała Żydowi dać go zaraz, ale on odpowiedział:~- Czeski?
126 IX  |                strumieniem z Rzepowej, ale zbierała nogi, jak mogła,
127 IX  |            parkanem tylko jeden dziad, ale za to wyciągał spod łachmanów
128 IX  |     przechodzącego przestawał śpiewać, ale wysuwając jeszcze dalej
129 IX  |            Chciała mu dać tylko grosz, ale dziad poczuwszy szóstaka
130 IX  |               było przyjść do Osłowic, ale zabłądzić w Osłowicach jeszcze
131 IX  |          komisarza wypytała się łatwo, ale poszedłszy do jego domu
132 IX  |          wielką przystąpiła do kratki.~Ale tam nikt nawet na nią nie
133 IX  |            znowu na korytarz. Tam? ba! ale gdzie? Drzwi wszędzie co
134 IX  |          jakiegoś ze złotymi guzikami, ale nie we fraku, i z dziurami
135 IX  |              ta zielona tabliczka, co? Ale nie chodźcie do niego, bo
136 IX  |                   Łaskawy naczelniku!" Ale on nie słuchał i szedł naprzód.
137 IX  |                dobry humor naczelnika, ale on zaraz do tych swoich
138 IX  |               czego? bo nie mam czasu.~Ale Rzepowa do reszty straciła
139 IX  |                 Przenoświętsy nacel...~Ale on był istotnie bardzo zajęty,
140 IX  |             idealne istoty na świecie. Ale w pannie Jadwidze każde
141 IX  |               czasu do czasu błyskało, ale chłop nie pytał, rozpuścił
142 IX  |               I chciał ją złapać wpół, ale Rzepowa, zlękłszy się o
143 IX  |         uskoczyła w bok; chłop za nią, ale że był pijany, więc się
144 IX  |        Ościeszyński Rzepowej nie znał, ale ona go znała z kościoła;
145 IX  |           podniosła się nawet na nogi, ale nie mogła iść.~Tymczasem
146 IX  |        siadajcie.~- Niech Pan Bóg...~- Ale na ziemi, na ziemi.~O! był
147 IX  |            dali.~Rzepowa została sama. Ale nie darmo to mówią: "Baby
148 IX  |                siarki i aż przysiadła. Ale przyprowadziło ją to do
149 IX  |                Rzepowa weszła do lasu, ale w lesie było jeszcze ciemniej
150 IX  |                zawołała słabym głosem, ale tego nikt nie .słyszał.
151 IX  |               jakiś, na koniec opadła. Ale zrobiło się już ciemno;
152 X   |       przeleżała noc i następny dzień, ale drugiego dnia już wstała,
153 X   |             dzieciakowi zaraz pomogło, ale bieda była coraz większa
154 X   |                 chciała mu to wymówić, ale nie mogła więcej powiedzieć,
155 X   |               takiej kobiety nie wart. Ale ta zgoda niedługo trwała.
156 X   |               mówił do żony ani słowa, ale siadał na skrzynce i patrzał
157 X   |               pracowała jak i dawniej, ale także milczała. Później,
158 X   |               kazał przyjść nazajutrz, ale nazajutrz Rzepa, zamiast
159 X   |            powiada: "Nie żołnierka to, ale diabłowa!" Kobieta nie rzekłszy
160 X   |           rzekłszy słowa poszła dalej, ale widziała, jak się przeżegnali.
161 Epi |                nie była wystarczającą. Ale widzicie, chłopi się na
162 Epi |               z kolei zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "gore!", zbudziła
163 Epi |             pisarza w Baraniej Głowie, ale teraz ma nadzieję, że zostanie