Rozdzial

  1 I   |      gminny, młody i pełen nadziei pan Zołzikiewicz, stał pod oknem
  2 I   |             ruchome, czarne plamy. Pan Zołzikiewicz podnosił od
  3 I   |            brzęcząc w powietrze, a pan Zołzikiewicz schyliwszy
  4 I   |        zawadzała o ścianę. Wówczas pan Zołzikiewicz wyglądał przez
  5 I   |       rzekł z mazurska - niech ino pan napisze ten "rapurt", bo
  6 I   |          jakoś nieskładne. Przecie pan je pisarz. ~Ale pan Zołzikiewicz
  7 I   |        Przecie pan je pisarz. ~Ale pan Zołzikiewicz był w złym
  8 I   |            się gniewliwie:~- Kiejś pan taki delikatny fizyk, to
  9 I   |            a jak tu przyjadzie, to pan ani pary z gęby...~- Burak!
 10 I   |         was do diabła.~- Ba! i cóż pan będzie robił?~- Co? Albo
 11 I   |          drapać w głowę.~- Kiej bo pan to zara na zadnie nogi.~-
 12 I   |               spytał.~- A to niech pan napisze lepiej.~- Pewno,
 13 I   |           co książki pisze.~- A to pan i książki pisze?~- Pytacie,
 14 I   |            taki bogacz...~- Ma tam Pan Bóg u mnie trochę koprowiny,
 15 I   |   koprowiną zapłacę, a potem, byle Pan Bóg pozwolił zostać wójtem,
 16 I   |            to, co ja wiem...~- Dyć pan kancelaryjnego więcej bierze
 17 I   |        gdzie indziej. To rzekłszy, pan pisarz wziął za zieloną
 18 I   |       wracali z pola. Więc naprzód pan pisarz spotkał pięciu kosiarzy
 19 I   |          mówiąc: "pochwalony"; ale pan pisarz kiwnął im tylko wypomadowaną
 20 I   |         edukacją to nie wypada. Że pan Zołzikiewicz miał edukację,
 21 I   |          zwykłym młodości zapałem, pan Zołzikiewicz, którego zresztą
 22 I   | czytelnikowi wytłumaczyć, dlaczego pan Zołzikiewicz nie odpowiadał
 23 I   |           para, i basta". Przy tym pan pisarz czytał teraz właśnie
 24 I   |             przez pana Breslauera, pan" Zołzikiewicz zapatrywał
 25 I   |   pokazując burakowe nogi. Dopiero pan Zołzikiewicz powiada:~"Jak
 26 I   |         potem, kiedy już przeszły, pan pisarz nie bez pewnej przyjemności
 27 I   |           wpół, to aż cię zamgli!" Pan pisarz poszedł dalej, pełen
 28 I   |         się z tyłu turkot bryczki. Pan pisarz odwrócił się i spojrzał.
 29 I   |         dojedziesz.~Tego akademika pan pisarz nie cierpiał. Był
 30 I   |          słuchać. Byłby się na nim pan Zołzikiewicz chętnie pomścił,
 31 I   |           się jej spod czepca.~Gdy pan pisarz się zbliżył, pies
 32 I   |               No? cóże to takiego?~Pan pisarz tymczasem przeszedł
 33 I   |               odparła kobieta.~Ale pan pisarz już zdołał ją objąć
 34 I   |  wydzierała się coraz silniej, ale pan Zołzikiewicz był także mocny
 35 I   |           pana pisarza, a ponieważ pan pisarz ubrany był w krótką
 36 I   |           Jezus! Maria! - krzyczał pan pisarz, zapominając o tym,
 37 I   |            tego diabła! - krzyczał pan pisarz machając rozpaczliwie
 38 I   |              Oj dola moja! Coże se pan do mnie upatrzył? - zawołała
 39 I   |          Pomsta na was! - krzyknął pan pisarz. - Pomsta na was!
 40 I   |           coś mówić. Ale tymczasem pan pisarz, podniósłszy z ziemi
 41 II  |       teraz codziennie do lasu, bo pan wszystek las, na którym
 42 II  |            karczmie z urlopnikami. Pan Skorabiewski, który wtedy
 43 II  |         tknon, to on zaraz o ziem.~Pan Skorabiewski zatarł sprawę.
 44 II  |          nawet i cylinder, którego pan pisarz używał wtedy, gdy
 45 II  |      nankiny pana pisarza, sam zaś pan pisarz leżał w pościeli
 46 II  |        Królowej Izabeli nie ma? Tu pan Zołzikiewicz przychodzi
 47 IV  |             Oj! jakiego to cielaka Pan Bóg zabrał ode mnie! - wołał
 48 IV  |           sprawiedliwości! Albo to pan las siał? Ale potem zaraz
 49 IV  |          się we drzwiach.~- Ny? co pan pisarz chce?~- Chodź i ty
 50 V   |       panie Zołzikiewicz! siadaj!"~Pan Zołzikiewicz też siadał,
 51 V   |         znaczy!" Przy obiedzie zaś pan Zołzikiewicz starał się
 52 V   |      starał się okazać, że jest za pan brat z pierwszymi powagami
 53 V   | niepotrzebne! a co do sprawy, może pan dobrodziej być spokojny!"~
 54 V   |     nieszczęście, a mianowicie, że pan Zołzikiewicz w niektórych
 55 V   |     ściślej, z panów, jeden, tylko pan Floss, dzierżawca Małych
 56 V   |     Szlachta twierdziła bowiem, że pan Floss musi być " czerwony",
 57 V   |       panów, że zaś nie lubił go i pan Zołzikiewicz, bo pan Floss
 58 V   |          go i pan Zołzikiewicz, bo pan Floss nie starał się niczym
 59 V   |    następuje: - "Albo to wielmożny pan - to pan? Pan Ościeszyński -
 60 V   |         Albo to wielmożny pan - to pan? Pan Ościeszyński - to jest
 61 V   |            wielmożny pan - to pan? Pan Ościeszyński - to jest pan,
 62 V   |         Pan Ościeszyński - to jest pan, pan Skorabiewski - to jest
 63 V   |        Ościeszyński - to jest pan, pan Skorabiewski - to jest pan,
 64 V   |         pan Skorabiewski - to jest pan, a wielmożny pan - to nie
 65 V   |           to jest pan, a wielmożny pan - to nie pan, ino dorobiec."
 66 V   |           a wielmożny pan - to nie pan, ino dorobiec." Usłyszawszy
 67 V   |          dorobiec." Usłyszawszy to pan Floss, który właśnie także
 68 V   |        pana Skorabiewskiego. Gdyby pan Skorabiewski był obecny
 69 V   |      unanimitate, gdyby nie to, że pan Zołzikiewicz był poprzedniego
 70 V   |           ręku coś szeleszczącego. Pan pisarz tedy, zamiast zapisać
 71 V   |          że pragnie głos zabrać.~- Pan pisarz chce cosik powiedzieć -
 72 V   |              odpowiedział z flegmą pan pisarz.~Potęga prawdziwej
 73 V   |          wyprać się nie dała, choć pan Zołzikiewicz zmywał ją glicerynowym
 74 V   |           razie nie był Środa, ale pan Floss; zatem pan Floss powinien
 75 V   |        Środa, ale pan Floss; zatem pan Floss powinien Środzie za
 76 V   |           lub nagannego zdania, że pan Zołzikiewicz zapisywał do
 77 V   |     srebrem pięćdziesiąt", zapisał pan Zołzikiewicz.~Po czym posiedzenie
 78 V   |        posiedzenie było skończone. Pan Zołziikiewicz wstał i pociągnął
 79 V   |            czy co?~Nadspodziewanie pan pisarz wtrącił:~- Dajcie
 80 VI  |        sympatycznego bohatera. Dał pan Zołzikiewicz, co się nazywa,
 81 VI  |           przy zbiegu okoliczności pan Zołzikiewicz mógłby odegrać
 82 VI  |         Burakiem. Mamże wyznać, że pan Zołzikiewicz był w ciągłych
 83 VI  |         nie będę ukrywał, dlaczego pan Zołzikiewicz ubierał się
 84 VI  |          ale był i inny powód. Oto pan Zołzikiewicz się koohał.
 85 VI  |            basta. Ale oprócz tego, pan Zołzikiewicz zdolny był
 86 VI  |         wschodził srebrny księżyc, pan Zołzikiewicz brał harmonijkę,
 87 VI  |   poetycznej ciszy nocy letnich, a pan Zołzikiewicz dodawał jeszcze
 88 VI  |          Jadwigi. Wówczas, powiedz pan dobrodziej, któż by wytrzymał?
 89 VI  |           uścisnęła pod stołem..." Pan Zołzikiewicz zapuszczał
 90 VI  |      jednak była natura bogata ten pan Zołzikiewicz, dowodzi tego
 91 VII |     obiedzie, obok niej zaś kuzyn, pan Wiktor.~Parana Jadwiga była
 92 VII |         obute w buciki węgierskie.~Pan, Wiktor, który koło niej
 93 VII |               pytał kawaler.~- Wie pan, panie Wiktorze - odrzekła
 94 VII |        jest żonaty! - odparł sucho pan Wiktor.~Panna Jadwiga schyliła
 95 VII |       Wiktora, spytała:~- Dlaczego pan mówi: na szczęście?~- Na
 96 VII |          żadnego powabu. To mówiąc pan Wiktor był bardzo tragiczny.~-
 97 VII |         był bardzo tragiczny.~- O! pan za dużo mi przypisuje. Pan
 98 VII |         pan za dużo mi przypisuje. Pan Wiktor przeszedł w lirykę.~-
 99 VII |           mówmy o czym innym. Więc pan nie lubi Elego?~- Zacząłem
100 VII |       Sowiński... - mruknął ponuro pan Wiktor.~- A ja się go po
101 VII |            mnie wcale. To rzekłszy pan Wiktor spojrzał tak waleczmie
102 VII |            oknami na staw.~- Widzi pan, jaki to ładny domek: to
103 VIII|       rewizor gorzelany Stołbicki. Pan Skorabiewaki, człowiek dość
104 VIII|           Niech będzie pochwalony! Pan Skorabiewski zaraz podniósł
105 VIII|        niedzielę pokój! - przerwał pan Skorabiewski z taką dobrą
106 VIII|         nie rozerwę...~To rzekłszy pan Skorabiewski wsunął na powrót
107 VIII|            niebodze. Potem wrócili pan Wiktor z panną Jadwigą,
108 VIII|          lokajczuk Jasiek, którego pan Skorabiewski nazywał zawsze: "
109 VIII|             jak też to ją poratuje pan Skorabiewski.~Dobrze ona
110 VIII|   wiedziała jak? ale rozumiała, że pan, jako pan, to i z komisarzem
111 VIII|            rozumiała, że pan, jako pan, to i z komisarzem ma znajomość,
112 VIII|      wszystko się stało, a to i da Pan Bóg, że się złe odmieni.
113 VIII|          albo wójt sprzeciwiał, to pan wiedziałby, gdzie pójść
114 VIII|      ostawi." I nie myliła się, bo pan Skorabiewski istotnie był
115 VIII|        gościach, za co by się może pan i rozgniewał.~Nareszcie
116 VIII|       brykę. Rzepowa widziała, jak pan podsadzał dziekana, więc
117 VIII|            gankowi.~Bryka ruszyła; pan krzyknął na drogę furmanowi:~"
118 VIII|      powtórzyła mu znowu wszystko; pan słuchał i tylko pykał z
119 VIII|           to bardzo dobrze - rzekł pan Skorabiewski - ale co ja
120 IX  |     Cichajże, zbereźniku. Co ci ta pan powiedział?~- Odesłał mnie
121 IX  |           litości błaga! Niech wam Pan Bóg miłosierny da wszystko
122 IX  |          Panu Bogu, pożałuje i wam Pan Bóg wspomożenia. Idźta do
123 IX  |          Ościeszyna, a w nim młody pan Ościeszyński z guwernantką
124 IX  |            z guwernantką ze dworu.~Pan Ościeszyński Rzepowej nie
125 IX  |         mogła iść.~Tymczasem młody pan nadjechał i ujrzawszy nieznajomą
126 IX  |        kobieto! siadajcie.~- Niech Pan Bóg...~- Ale na ziemi, na
127 IX  |            całej okolicy ten młody pan Ościeszyński, więc on tak
128 X   |        pijanemu mówił, że kiedy mu Pan Bóg nie chce pomóc, to on
129 Epi |       także niewiele, więc... więc pan Zołzikiewicz, który trochę