Rozdzial

  1 I   |           rękę, a potem spuszczał ją nagle: da-wał się słyszeć
  2 I   |           Patrzcie no się! A niby ja to z "koniusarzem" nie piłem
  3 I   |         niech będzie z arakiem, a ja dlatego raportu nie będę
  4 I   |             A was się kto prosił? Ja tylko po znajomości z naczelnikiem...~-
  5 I   |        ich się tam pozbędzie!~- A ja wam mówię, że naczelnik
  6 I   |          na nim skrupi.~- Ba! dyć ja wiem - odrzekł wójt - że
  7 I   |      dziewce nieładne. Kto kazał? Ja? Nie ja, jeno sąd. A mnie
  8 I   |      nieładne. Kto kazał? Ja? Nie ja, jeno sąd. A mnie do tego
  9 I   |         się napracuje w polu.~- A ja wam mówię tylko to, jednego
 10 I   |           musi losować.~- Wiem ci ja o tym, ale ja go nie dam.
 11 I   |             Wiem ci ja o tym, ale ja go nie dam. Jak nie będzie
 12 I   |           się albo i nie powróci. Ja też potrzebuję i wszystkiego
 13 I   |          waszej głowie.~- Tego to ja się i boję, że pańską głową
 14 I   |      że-by tylko wiedzieli to, co ja wiem...~- Dyć pan kancelaryjnego
 15 I   |  kancelaryjnego więcej bierze jak ja.~- Nie o kancelaryjnym też
 16 I   |      dziewczyna przechodzi, to on ją wpół i całusa, a potem ją
 17 I   |         ją wpół i całusa, a potem ją w kałużę, ale to tylko tak,
 18 I   |         Aż czymże, moja Stachowa, ja do niego pójdę. Do niego
 19 I   |          do siebie pisarz - żebym ja od was jaja albo kury brał.
 20 I   |       jaja albo kury brał. Cóż to ja łapownik jestem czy co?
 21 I   |       trochę opodal od-drogi. Gdy ją jednak ujrzał, czoło jego
 22 I   |         Ale pan pisarz już zdołał ją objąć wpół i przygarnąć
 23 I   |      Kobiecina aż pobladła, jakby ją kto obuchem w głowę uderzył,
 24 II  |           oczy będą oglądały; już ja ci nie będę ni chustów prała,
 25 II  |          cię ta giez ukąsił?~- Ni ja się blekotu najadłam, ni
 26 II  |           kraj świata!~Dopiero on ją wypytywać: jak, co, a ona
 27 II  |         chwili zaś dodał:~- Pójdę ja z nim pogadać. Może to nic
 28 II  |          ty? - woła Serrano.~- To ja, Rzepa! - odpowiada ponuro
 29 II  |           Jelemożny pisarzu! a to ja przyszedłem wedle... tej
 30 III |           do Rzepowej i napadłszy ją przy mędlicy, uczynił drugie
 31 III |         głupstwo; przestraszywszy ją i męża poborem, uczynił
 32 IV  |           o co! - rzekł wójt.~- A ja powiadam, że Francuz nie
 33 IV  |          ale na przezwisko?~- Czy ja wiem.~- A widzita? A ja
 34 IV  |           ja wiem.~- A widzita? A ja wiem. Na przezwisko było
 35 IV  |        nieprawda! - rzekł Rzepa - ja ta nie jestem bojący.~Gomuła
 36 IV  |              Kto was tam wie?~- A ja powiadam - odparł Rzepa,
 37 IV  |   nasuniętą na tył głowy, zrzucił ją zaraz na ziemię, powstał
 38 IV  |   podpisać prośbę całą gromadą.~- Ja tam nie będę podpisywał -
 39 IV  |         przepraszał żonę, całował ją po rękach. Po trzeźwemu
 40 IV  |         Ny, czego chcesz?~- Co to ja mam za pieniądze?~- Co,
 41 IV  |          u Rzepów stało?~- Musiał ją bić czy co?~A tymczasem
 42 V   |           głosy w zgromadzeniu.~- Ja chcę powiedzieć, żeście
 43 V   |           pan Zołzikiewicz zmywał ją glicerynowym mydłem i tarł
 44 V   |       będziesz na mnie mrygał?" A ja ta nigdy na mią nie mrygałem,
 45 V   |    powiedziała: "sufraganie", tak ja ją w pysk, ale ino tak,
 46 V   | powiedziała: "sufraganie", tak ja ją w pysk, ale ino tak, przez
 47 V   |     złożywszy pięść i podsunąwszy ją pod nos Romea, krzyknęła
 48 V   |              Jelemożny sądnie! O! ja nieszczęśliwa sierota, o
 49 V   |        Boga rety! Nie przy studni ja jego z Jagną widziałam,
 50 V   |         dzieckiem niewinnym! W co ja się obrócę nieszczęśliwa
 51 V   |        pójdę i nie pójdę. A cóżem ja winna, nieboga? albo i dzieciak?
 52 V   |           wzdycha, i wzdycha, ale ja sądu czekałam; toć wy ludzie
 53 V   |     zawołała z rozpaczą Rzepowa - ja się nie skarżyłam, ja ta
 54 V   |             ja się nie skarżyłam, ja ta nigdy żądny krzywdy od
 55 V   |       całość Rzepowej, postanowił ją ubezpieczyć przez zamknięcie
 56 V   |         aż jeden z ławników wziął ją za kark i wyrzucił za drzwi,
 57 VI  |          anieli niebiescy podjęli ją z ziemi jako liść marny
 58 VI  |     łagodnie ksiądz Czyżyk. - Ale ja mam tylko jedną poradę.
 59 VI  |          przez drogę czuła, jakby ją coś dusiło za gardło.~Chciała
 60 VII |       odrzekła panna Jadwiga - że ja przepadam za Elim. Gdy go
 61 VII |    mruknął ponuro pan Wiktor.~- A ja się go po prostu boję. Ironia,
 62 VII |          ale panienka spostrzegła ją zaraz i rzekła:~- Dobry
 63 VII |          rzekła z wahaniem:~- Cóż ja wam poradzę, moja Rzepowo!
 64 VII |           bardzo. Doprawdy... cóż ja mogę wam poradzić. Idźcie
 65 VIII|           zaczął ksiądz dziekan - ja jeszcze wtedy byłem wikariuszem,
 66 VIII|          chorągwie, a armaty. Tak ja zaraz pomyślałem sobie:
 67 VIII|        ogólna, gdy nagle przerwał ją cichy, lękliwy głos z zewnątrz
 68 VIII|         spytał:~- A kto tam?~- To ja, Rzepowa.~- Czego?~- Rzepowa
 69 VIII|           dla was nie zostawię.~- Ja zaczekam...~- No, to czekajcieże.
 70 VIII|               No, to czekajcieże. Ja się przecie na dwoje nie
 71 VIII|      śmiechy, które dziwnie brały ją za serce, bo nie do śmiechu
 72 VIII|        gorąco, to zimno przebiega ją od stóp do głowy. Czasem
 73 VIII|         głowy. Czasem także brały ją cięgoty, ale nie zważała
 74 VIII|      potem rozmyślała, jak też to ją poratuje pan Skorabiewski.~
 75 VIII|          gębie puszy". Potem pili ją wszyscy, rozmawiali i śmieli
 76 VIII|        przewróć tam na grobli, to ja ci przewrócę!", potem spojrzał
 77 VIII|       potem rzekł:~- Moi kochani! ja pomógłbym wam chętnie, gdybym
 78 VIII|           nie będę wtrącał.~- Dyć ja wiem, jaśnie dziedzicu -
 79 VIII|         pan Skorabiewski - ale co ja mogę zrobić? Ja swojego
 80 VIII|            ale co ja mogę zrobić? Ja swojego słowa dla was łamać
 81 VIII| naczelnika znacie drogę tak jak i ja. Cóżem chciał mówić? moja
 82 IX  |     nieboraku mój serdeczny, tylo ja sama. Ty, ino się napijesz,
 83 IX  |      miasta, zaczęła prosić, żeby ją zabrał na furę.~- Z Bogiem,
 84 IX  |     dopiero w takich Osłowicach. "Ja się tu zgubię jak w lesie" -
 85 IX  |           Kaj tu naczelnik?~- Czy ja wiem.~Potem spytała jeszcze
 86 IX  |     płakała, tylko tarła oczy, bo ją swędziły, i czuła, że cały
 87 IX  |          przed siebie, wiatr gnał ją, pot ciekł z jej czoła,
 88 IX  |       ogroda~Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~Doda
 89 IX  |          dobra, kobieto!~I chciał ją złapać wpół, ale Rzepowa,
 90 IX  |         ból w głowie i zamroczyło ją zaraz, toteż przyklękła.
 91 IX  |         potem widać zaraz porwała ją gorączka, bo zaczęła mruczeć
 92 IX  |      runął tak blisko, że owionął ją zapach siarki i aż przysiadła.
 93 IX  |    przysiadła. Ale przyprowadziło ją to do przytomności; krzyknęła: "
 94 X   |       Rzepową spod brzozy i wiózł ją do Baraniej Głowy, a po
 95 X   |    dzieciaka licho weźmie. Dałbym ja ci, żebyś ty go była zatraciła!"
 96 X   |      ryknął wielkim głosem, i nuż ją po nogach całować, a ona
 97 X   |             rzecze Rzepową - żeby ja miała ten papier, dawno
 98 X   |       miała ten papier, dawno bym ja go podarła.~- Ba! a to nie
 99 X   |           papier u pisarza? No... ja wiem, co wy, Rzepowa, dużo
100 X   |       przyjdzie i mnie poprosi, a ja, powiada, papier podrę,
101 XI  |            Wawrzon! dla ciebie to ja, dla ciebie! na sromotę