Rozdzial

 1 I   |           pijaństwo chodzi, ino o Rzepową, a to tyło obraza boska.~-
 2 I   |       robole!...~- Dobry wieczór, Rzepowa! - zaczął pisarz.~- Dobry
 3 I   |           znaczy coiś niedobrego. Rzepowa przestała mędlić i spojrzawszy
 4 I   |      Panie! będę krzyceć - wołała Rzepowa wyrywając się silnie.~-
 5 I   |           silnie.~- Moja śliczna, Rzepowa... Marysiu!~- Paanie! toć
 6 I   |    upatrzył? - zawołała na koniec Rzepowa, przestraszona tak krwawym
 7 III |       mówią w Warszawie, parol na Rzepową i nie dziwić się mu, bo
 8 III |         teraz gdy do projektów na Rzepową przyłączyła się jeszcze
 9 IV  |       mnie grzesznemu!", i usnął.~Rzepowa nie przyszła po niego, bo
10 IV  |           zbliżał się do chałupy.~Rzepowa, która właśnie gotowała
11 IV  |           bić czy co?~A tymczasem Rzepowa lamentowała jeszcze bardziej
12 V   |         chmurny jak noc, a za nim Rzepowa i Kruczek.~Rzepowa była
13 V   |         za nim Rzepowa i Kruczek.~Rzepowa była bledziusieńka jak płótno;
14 V   |        nie wiedząc, co czynić.~Aż Rzepowa znowu zebrała się z głosem
15 V   |         zawołała klękając w progu Rzepowa.~Wójt zasromał się, niemniej
16 V   |            który milczał, ale gdy Rzepowa skończyła, rzekł do mruczących
17 V   |          płazem nie puścić. Kiedy Rzepowa przyszła na skargę, niechże
18 V   |  nieprawda! - zawołała z rozpaczą Rzepowa - ja się nie skarżyłam,
19 V   |         pięścią, on Rzepę za łeb; Rzepowa w krzyk, aż jeden z ławników
20 V   |           kop. 25 na kancelarię."~Rzepowa szła do pustej chałupy prawie
21 VI  |       jednak, żeby w Rzepowej. Na Rzepową miał, jak się kiedyś wyraził
22 VI  |           do Rzepowej. Prawda, że Rzepowa była śliczna kobieta, co
23 VI  |        niesłychanym, że mię tylko Rzepowa nabrała zairaz w jego oczach
24 VI  |          i całą jego rodzinę.~Ale Rzepowa po owym zajściu w sądzie
25 VI  |         postanowiła więc udać się Rzepowa, ale do wikarego, księdza
26 VI  |           pocieszyć. Chciała była Rzepowa pójść wcześniej i jeszcze
27 VI  |        przyniosły. Uczyniła tak i Rzepowa i zaraz do kościoła. Ksiądz
28 VI  |      tamtym świecie narażeni. A w Rzepową od razu jakby inny duch
29 VI  |         suma. Oj! modliła się też Rzepową, nieboga, modliła, jak nigdy
30 VI  |        przy tym i spokojne. Padła Rzepową przed majestatem bożym twarzą
31 VI  |           z białymi skrzydełkami.~Rzepową leżała tak długo. Gdy się
32 VI  |          dziad gasił świece, więc Rzepową się podniosła i poszła na
33 VI  |            ale dźwięcznym głosem.~Rzepowa podjęła go pod nogi i nuż
34 VI  |       może odpuści mu po śmierci!~Rzepowa popatrzyła na księdza swymi
35 VII |       wrotami siedziała na pieńku Rzepowa, z łokciami opartymi na
36 VII |         utkwione w dal bez myśli.~Rzepowa nie słyszała nawet przechodzących,
37 VII |          rzekła:~- Dobry wieczór, Rzepowa!~Rzepowa wstała i zbliżywszy
38 VII |           Dobry wieczór, Rzepowa!~Rzepowa wstała i zbliżywszy się
39 VII |           się cicho.~- Co to wam, Rzepowa? - spytała panna,~- O! jagódko
40 VII |           mną, pociecho nasza!~Tu Rzepowa zaczęła opowiadać rzecz
41 VII | najpiękniejszy! - zawołała za nią Rzepowa.~Panna Jadwiga posmutniała
42 VII |            mówiła sobie tymczasem Rzepowa. - A toć mnie tam najpierwej
43 VIII|     spytał:~- A kto tam?~- To ja, Rzepowa.~- Czego?~- Rzepowa schyliła
44 VIII|           ja, Rzepowa.~- Czego?~- Rzepowa schyliła się, o ile jej
45 VIII|           i po zmiłowanie.~- Moja Rzepowa, dajcie mi też choć w niedzielę
46 VIII|          taką dobrą wiarą, jakoby Rzepowa nachodziła go w każdy dzień
47 VIII|     powrót swe obszary w ganek, a Rzepowa cofnęła się aż do kratek
48 VIII|          nie z brzękiem łyżeczki. Rzepowa czekała i czekała. Przychodziło
49 VIII|           rana było jakieś słabe. Rzepowa także czuła, że to gorąco,
50 VIII|       panna grała na fortepianie. Rzepowa zaczęła sobie mówić pod
51 VIII|         państwo wrócili na ganek. Rzepowa widziała przez liście winne,
52 VIII|          wtedy przypomniała sobie Rzepowa, że jest głodna, bo obiadu
53 VIII|     siadali już na dworską brykę. Rzepowa widziała, jak pan podsadzał
54 VIII|          Rzepowej.~- A kto tam?~- Rzepowa.~- A, to wy! Gadajcie prędzej,
55 VIII|          czego chcecie, bo późno.~Rzepowa powtórzyła mu znowu wszystko;
56 VIII|             rzekła drżącym głosem Rzepowa - ale pomyślałam sobie,
57 VIII|          Cóżem chciał mówić? moja Rzepowa. No! idźcie z Bogiem.~-
58 IX  |    powodowany taż samą myślą co i Rzepowa, poszedł do pana Skorabiewskiego
59 IX  |        gdy usłyszał toż samo co i Rzepowa o zasadzie nieinterwencji,
60 IX  |         na furę.~- Z Bogiem, moja Rzepowa - odpowiedział Herszek -
61 IX  |      dobre na ziemi!~Ujrzawszy go Rzepowa odwiązała z chusty swego
62 IX  |      paralusa, pókim dobry!"~Więc Rzepowa sobie rzekła: "Niech to
63 IX  |          jak w lesie" - pomyślała Rzepowa. Nie było innej rady, jak
64 IX  |         kaj tu je powiat?" - pyta Rzepowa jakiegoś we fraku, podjąwszy
65 IX  |           litery. Przeżegnała się Rzepowa i otworzywszy z nieśmiałością
66 IX  |            ten wychodził. Dopiero Rzepowa pomyślała, że tu trzeba
67 IX  |         na nią nie spojrzał. Stoi Rzepowa, stoi; upływa z godzina;
68 IX  |      stołem i zaczął pisać. Wtedy Rzepowa ośmieliła się odezwać:~-
69 IX  |     końcem pióra na drzwi:~- Tam.~Rzepowa wyszła znowu na korytarz.
70 IX  |           tylko:~- Nie mam czasu.~Rzepowa znów weszła w pierwsze lepsze
71 IX  |         we frakach i w mundurach.~Rzepowa zbliżyła się do tego, który
72 IX  |        szlachcic poszedł dalej, a Rzepowa spojrzała za nim takim spojrzeniem,
73 IX  |      czego? bo nie mam czasu.~Ale Rzepowa do reszty straciła głowę
74 IX  |    Jezusie! Maryja! - wykrzyknęła Rzepowa czując, że ostatnia deska
75 IX  |         sobie zrobić reputację. A Rzepowa? Ten prosty naród, gdy cierpi,
76 IX  |       tylko cierpi, i nic więcej! Rzepowa w twardym ręku niedoli spoglądała
77 IX  |        uciekać!~Uu! du!~Ujrzawszy Rzepowa, stanął, rozłożył ręce i
78 IX  |        chciał ją złapać wpół, ale Rzepowa, zlękłszy się o dziecko
79 IX  |          aż zawarczało powietrze.~Rzepowa poczuła ból w głowie i zamroczyło
80 IX  |       kabrioletem w ciemnej dali.~Rzepowa została sama. Ale nie darmo
81 IX  |          padał z chmur na ziemię. Rzepowa weszła do lasu, ale w lesie
82 IX  |          rozlegał się jakiś głos. Rzepowa aż ciarki przechodziły,
83 IX  |          trzask gałęzi, ciemność.~Rzepowa uczuła, że słabnie.~- Ratunku!
84 IX  |         na noc do domu.~Ujrzawszy Rzepową zlazł z wozu.~
85 X   |          z Wrzeciądzy zabrał było Rzepową spod brzozy i wiózł ją do
86 X   |         ładu. Dziwna rzecz, kiedy Rzepową przyszła do przytomności
87 X   |        całą Baranią Głowę. A i na Rzepową poczęły kumoszki niestworzone
88 X   |           Rzepów wyschła studnia. Rzepową więc poszła po wodę przed
89 X   |    karczmą stoi Szmul. Gdy ujrzał Rzepową, wydobył zaraz z gęby porcelanową
90 X   |     brodzie wisiała, i zawołał:~- Rzepowa!~Rzepową zatrzymała się
91 X   |    wisiała, i zawołał:~- Rzepowa!~Rzepową zatrzymała się i pyta:~-
92 X   |           I nie wskóraliście nic?~Rzepowa tylko westchnęła, a Szmul
93 X   |            O moiście wy! - rzecze Rzepową - żeby ja miała ten papier,
94 X   |    pisarza? No... ja wiem, co wy, Rzepowa, dużo u niego możecie wskórać;
95 X   |            on sam mi mówił: niech Rzepową, powiada, przyjdzie i mnie
96 X   |            papier podrę, i basta!~Rzepowa nie odrzekła nic, tylko
97 XI  |      skrzypnęły w chacie Rzepów i Rzepowa weszła cicho do izby. Wszedłszy
98 XI  |       przygasły. Drganie przeszło Rzepową od stóp do głowy, potem