Rozdzial

 1 I   |             się słyszeć płask dłoni o głowę, rój wzbijał się brzęcząc
 2 I   |             kancelarii czochała się o ścianę krowa i od czasu
 3 I   |          przy czym rogiem zawadzała o ścianę. Wówczas pan Zołzikiewicz
 4 I   |           da sobie rady. Już wy się o człowieka z edukacją nie
 5 I   |            Człowiek z edukacją...~- O wa! to się jeszcze świat
 6 I   |       wyprostował się, obtarł pióro o sukmanę i rzekł:~- Ano!
 7 I   |      ukopcić pieczątkę, kropnąć nią o papier, ażeby stół trzasnął,
 8 I   |          Spisy pójdą piorunem.~- Wy o to patrzcie, żeby się pozbyć
 9 I   |           krowa z łoskotem uderzyła o ścianę, że aż się kancelaria
10 I   |        panie pisarzu! musi panu nie o pijaństwo chodzi, ino o
11 I   |             o pijaństwo chodzi, ino o Rzepową, a to tyło obraza
12 I   |          musi losować.~- Wiem ci ja o tym, ale ja go nie dam.
13 I   |            inaczej, to i wykupię.~- O! kiedyście taki bogacz...~-
14 I   |         więcej bierze jak ja.~- Nie o kancelaryjnym też mówię,
15 I   | kancelaryjnym też mówię, ale trochę o dawniejszych czasach...~-
16 I   |      Zołzikiewicz miał edukację, to o tym wiedzieli wszyscy, a
17 I   |           słyszeliśmy, marzył nawet o podrewizorstwie.~Jednakże
18 I   |            mój bohater wiedział coś o każdym prawie z mieszkańców
19 I   |       szczęście, inne okoliczności, o których ta epopeja później
20 I   |           chałupy, usłyszał rozmowę o sobie i zatrzymał się za
21 I   |  wybredzając. A pisarz ani spojrzy. O! on strasznie ambitny. Jemu
22 I   |              powoził zaś ów Franek, o którym baby rozmawiały przed
23 I   |          ale... cóż mu mógł zrobić? O innych to choć coś wiedział,
24 I   |             to choć coś wiedział, a o nim nawet nic nie wiedział.~
25 I   |             pan pisarz, zapominając o tym, że należał do esprits
26 II  |          którego tknon, to on zaraz o ziem.~Pan Skorabiewski zatarł
27 II  |        opowiedziała wszystko, tylko o bałamuctwie pisarza zataiła,
28 II  |          znaczy! Albo to on nie wie o papierach, coś je woził
29 II  |              Oprócz tego, w chwili, o której mowa, na krześle
30 III |           uczynił trzecie głupstwo. O, chwilo szczytna! w której
31 IV  |      szklankę.~- Przestalibyśta się o to swarzyć, kiedy nie mata
32 IV  |             swarzyć, kiedy nie mata o co! - rzekł wójt.~- A ja
33 IV  |            Gomuła uderzając pięścią o stół.~- Prusak, psia j ucha,
34 IV  |        uderzył wypróżnioną szklanką o stół i odrzekł:~- Ej! dobroć
35 IV  |            rzekł tonem urzędowym:~- O lesie prawda, ale każdy
36 IV  |           mrugał na ławnika.~Potem, o dziwo! pisarz wydobywszy
37 IV  |             Nazajutrz rozbudził się o wschodzie słońca. Patrzy,
38 IV  |           jak ściana: rzucił czapkę o ziemię, potem sam grzmotnął
39 IV  |             potem sam grzmotnął się o nią i jak nie ryknie, aż
40 V   |              inteligencji", radziła o własnych sprawach bez pomocy
41 V   |         Głowie, gdy na posiedzeniu, o którym mowa, odczytano zapytanie
42 V   |        smutną sprawę sądowi prosząc o poratowanie i sprawiedliwość.~
43 V   |        cywilnej, wszystkie zaś one, o ile dotyczyły bliżej lub
44 V   |      zakłócane ubocznymi wzmiankami o paraliżu, przegniciu wątroby
45 V   |             Barania Głowa do stanu, o jakim na próżno marzyli
46 V   |       Godnym było uwagi także i to, o czym zresztą wstrzymujemy
47 V   |            w towarzystwie zwierząt, o których pewna Zoologia dla
48 V   |          mnie zła. Huknęła .mi misą o stół, mało mi strawa nie
49 V   |          wołać:~- Jelemożny sądnie! O! ja nieszczęśliwa sierota,
50 V   |           ja nieszczęśliwa sierota, o dla Boga rety! Nie przy
51 V   |     pozwolicie. Jezusie Nazareński, o Matko Boska Częstochowska!
52 V   |       krzywdy od mego nie doznałam. O! Jezusie, o rany słodkie
53 V   |           nie doznałam. O! Jezusie, o rany słodkie Boga żywego,
54 V   |             w słusznej troskliwości o całość Rzepowej, postanowił
55 V   |            sobą i co kamień, to się o niego potknęła, a ręce łamała
56 VI  |          dodawał jeszcze po chwili:~O ludzie, ludzie, ludzie nieczuli, ~
57 VI  |         posądzać pana Zołzikiewicza o sentymentalizm, temu wręcz
58 VI  |                   Hm! mniejsza by i o lakierki - dodawał z ową
59 VI  |         powodu, ksiądz Czyżyk mówił o średniowiecznej herezji
60 VI  |             Tu mimochodem wspomniał o Condillacu, Voltairze, Rousseau
61 VII |            obok siebie i rozmawiali o poezji, literaturze, jako
62 VII |             i w prostackich słowach o prostackich prawili rzeczach,
63 VII |      warunkach najczęściej mówi się o poezji.~- Czytała pani ostatnie
64 VII |             był bardzo tragiczny.~- O! pan za dużo mi przypisuje.
65 VII |               to dobrze... to mówmy o czym innym. Więc pan nie
66 VII |         Rzepowa? - spytała panna,~- O! jagódko moja złota, o zorzo
67 VII |              O! jagódko moja złota, o zorzo moja rumiana! Może
68 VII |             odgonić smutek, zagadał o Kraszewskim i o innych mniejszych
69 VII |             zagadał o Kraszewskim i o innych mniejszych już rybach
70 VII |            zapomnieli wkrótce oboje o tej "niemiłej sprawie".~-
71 VIII|            ksiądz dobrodziej opowie o tej sławnej bitwie - mówił
72 VIII|             do ucha i pyta:~- Hę?~- O bitwie! - powtórzył rewizor
73 VIII|    powtórzył rewizor głośniej.~- A? O bitwie? - rzekł dziekan
74 VIII|             zaraz pomyślałem sobie: O! Aż tu z drugiej strony,
75 VIII|               Rzepowa schyliła się, o ile jej na to dzieciak pozwalał,
76 IX  |      usłyszał toż samo co i Rzepowa o zasadzie nieinterwencji,
77 IX  |        wskórałeś nic. ~A on pięścią o stół.~- Podpalić by ich,
78 IX  |       kobieta więc, nie pytając już o nic, zdała wszystko na wolę
79 IX  |            ale nie spotkała nikogo. O dziewiątej rano, siadłszy
80 IX  |            jak wypytywać się ludzi. O komisarza wypytała się łatwo,
81 IX  |             że wyjechał do guberni. O naczelniku powiedzieli jej,
82 IX  |    Wrzeciądzy widywała; potknął się o nią i pyta:~- Wy tu czego,
83 IX  |            kołem stanął.~- Czego?~- O! o! ady! ady! wedle... poboru.~-
84 IX  |         kołem stanął.~- Czego?~- O! o! ady! ady! wedle... poboru.~-
85 IX  |         Burak! Rzepa! Rzepa! Burak, o!~- Musi być pijana! - rzekł
86 IX  |                Pijaniście czy co?~- O, Jezusie! Maryja! - wykrzyknęła
87 IX  |           ale Rzepowa, zlękłszy się o dziecko i o siebie, uskoczyła
88 IX  |            zlękłszy się o dziecko i o siebie, uskoczyła w bok;
89 IX  |         Zbudziła się oparta plecami o krzyż. Z daleka nadjeżdżał
90 IX  |             Ale na ziemi, na ziemi.~O! był to figlarz znany w
91 IX  |            szeptem: "Co to będzie! -O! dla Boga!" Potem znów nastawała
92 X   |        przytomności i zaraz spytała o dziecko, on, zamiast okazać
93 X   |         grobowe panowało milczenie. O czymże i mieli mówić, kiedy
94 X   |          podrzeć papier, i basta!~- O moiście wy! - rzecze Rzepową -
95 XI  |        ścianą z pięściami wspartymi o kolana i patrzył w ziemię.~
96 XI  |            już z pianą na ustach.~- O! dla Boga! ratunku! ludzie!
97 XI  |             potem, jęk i stuk głowy o podłogę; potem drugie uderzenie,
98 Epi | Zołzikiewicz, który trochę wiedział o tym, liczył, że w każdym