Rozdzial

 1 I   |          siał. Wójt gminy, niemłody już włościanin nazwiskiem Franciszek
 2 I   |          roz-puszczacie język. Mnie już wasze chłopy kością w gardle
 3 I   |             edukacją da sobie rady. Już wy się o człowieka z edukacją
 4 I   |            on żeniaty i chłopaka ma już rocznego.~- A kto by tam
 5 I   |            nieprzezpieczna rzecz.~- Już to nie na waszej głowie.~-
 6 I   |        wyszedł z kancelarii. Słońce już było bardzo nisko; ludzie
 7 I   |      siedmnastym roku życia doszedł już młodociany Zołzikiewicz
 8 I   |        pisarstwa gminnego, a jak to już słyszeliśmy, marzył nawet
 9 I   |             się i chłopi, zdejmując już z daleka czapki i mówiąc "
10 I   |          wieki wieków".~Wspomniałem już, że sądził, iż człowiekowi
11 I   |          było widać. A potem, kiedy już przeszły, pan pisarz nie
12 I   |         rozsunął gałęzie wiśniowe i już było chciał na kobiety zawołać,
13 I   |             kobieta.~Ale pan pisarz już zdołał ją objąć wpół i przygarnąć
14 II  |          wielkim i dalejże wołać:~- Już ciebie, niebożę, niedługo
15 II  |            moje oczy będą oglądały; już ja ci nie będę ni chustów
16 II  |            tu był i mówił, że tobie już nijak od wojska się nie
17 III |          plan teraz, kiedy oblał go już krwią własnych... (w zapale
18 IV  |    pocałunkach, co było znakiem, że już podpił dobrze; po czym zaczął
19 IV  |          Może nie chcesz?~Ale Rzepa już podpisał i żyda usadził
20 IV  |       Patrzy jeszcze lepiej, słońce już wschodzi i zagląda przez
21 V   |        mieszkańcy kraju z urodzenia już ów "zdrowy rozum" na świat
22 V   | Sprawiedliwość do tego stopnia była już wkorzeniona w umysły ciała
23 V   |         wyrzucone za drzwi, po czym już można było przejść do porządku
24 V   |             trzymała się wspomniana już wyżej "inteligencja", powszechna
25 V   |           sądzie! A to ta psiajucha już dawno spokoju mi nie daje.
26 V   |             ty, pada, przy-chodzisz już do domu? Za piecem, pada,
27 V   |             idealna Julia nie mogła już wytrzymać, ale złożywszy
28 V   |         Słońce jeszcze wysoko, a on już z pola schodzi i żreć woła!
29 V   |      gospodarz jeszcze w polu, a ty już do dom? Ale "sufraganie"
30 V   |             zamiarze rozejścia się, już brali za czapki i bicze,
31 V   |             zrazu zmieszał się, ale już przyszedł do siebie. - Sprawę
32 V   |          stworzenie! - mówiła dalej już z płaczem. - Toć pijany
33 V   |        nieboga? albo i dzieciak? On już ani do gospodarstwa, ani
34 V   |     sprzedasz, też; świnię, też. To już taki obyczaj.~- Toćwa napiliśmy
35 V   |             żywego, chyba się świat już skończył!~Ale sąd się zagaił
36 VI  |    czytelnik dostatecznie zrozumiał już i ocenił genialny plan mego
37 VI  |          garderobę.~Ale teraz, gdym już raz wszedł .na drogę wyznań,
38 VI  |           czytelnicy, domyślają się już zapewne, że przedmiotem
39 VI  |              parę koni, a to choćby już wtedy przynajmniej rękę
40 VI  |      tajemnie-serdecznych, zdradzać już nie będziemy.~Jaka to jednak
41 VI  |         kanonik Ulajnowski, ale tak już stary, że aż mu oczy ze
42 VI  |       Rzepie do chlewa, słońce było już wysoko i wymiarkowała że
43 VI  |           gdy przyszła, nabożeństwo już się zaczęło. Kobiety, poubierane
44 VI  |         głową swoim zwyczajem. Było już po ewangelii, teraz zaś,
45 VI  |      ewangelii, teraz zaś, nie wiem już zresztą z jakiego powodu,
46 VI  |             to tak wzdychają, jakby już ostatnią parę mieli puścić.
47 VI  |            testamentem~Nowym prawom już starzy;~Wiara będzie suplementem, ~
48 VI  |           oczu płynęły jej łzy, ale już nie te łzy, którymi płakała
49 VI  |       twarzą na podłogę, a potem to już i sama nie wiedziała, co
50 VI  |           długo. Gdy się podniosła, już było po mszy; kościół opustoszał;
51 VII |   Kraszewskim i o innych mniejszych już rybach literackiego morza;
52 VIII|     przypominając; rewizor nastawił już minę do śmiechu, wszyscy
53 VIII|             na opowiadanie, choć je już ze sto razy słyszeli, bo
54 VIII|        proboszcz mówi: widzę, a tam już walą z armat, z karabinów:
55 VIII|           zaraz mi się zdało, że ci już słabną. Księże proboszczu,
56 VIII|             ale niezdrowym snem, bo już od rana było jakieś słabe.
57 VIII|         niebieskie. Do herbaty było już zastawione; w ganku paliły
58 VIII|           jej serce. To, że czekała już parę godzin, wydało jej
59 VIII|         potem i obaj księża siadali już na dworską brykę. Rzepowa
60 VIII|             nie będę jeździł, bo on już i tak powiada, że nachodzę
61 IX  |           kobieta więc, nie pytając już o nic, zdała wszystko na
62 IX  |           godzinę później wchodziła już do Osłowic.~Kto zna jak
63 IX  |           jakiej nieznajomej wsi, a już musisz wypytywać się, gdzie
64 IX  |             wyszedł z nich niemłody już wojskowy i szedł przez korytarz,
65 IX  |           zajęty, bo to i spisy się już zaczęły, i interesów w powiecie
66 IX  |           spostrzegła, że chłop był już z jakie pół wiorsty i taczając
67 IX  |             Wtedy to zrozumiała, że już dalej nie ujdzie.~Zdjęła
68 IX  |             opadła. Ale zrobiło się już ciemno; przez przerwy chmur
69 X   |            dzień, ale drugiego dnia już wstała, bo dzieciak był
70 X   |             teraz wódką bez miary i już nie można było dojść z nim
71 X   |          był, a potem powiada innym już głosem: "Maryśko moja, odpuść
72 X   |            odezwać się do drugiego, już im było jakoś i niesporo.
73 X   |           kiedy wiedzieli oboje, że już nie ma żadnej rady i że
74 X   |           żadnej rady i że dola ich już się skończyła. Po kilku
75 X   |              jacy wy ście głupi, to już w całej Baraniej Głowie
76 XI  |           NIEDOLA~Na niebie zaszedł już Wóz, a weszły Kurki, gdy
77 XI  |            mówił spokojnym głosem - już tobie przyszło na koniec,
78 XI  |        przyszło na koniec, niebogo! Już ty się pożegnaj z tym światem,
79 XI  |            go nie będziesz widzieć. Już ty nie będziesz, niebogo,
80 XI  |     będziesz na cmentarzu leżała... już ty...~Dopiero ona spojrzała
81 XI  |           głowę na skrzyni! - wołał już z pianą na ustach.~- O!
82 Epi |       okrzyk: "gore!", zbudziła się już cała wieś, więc Zołzikiewicz