Rozdzial

 1 I  |           was! Czekajcie! pójdzie Rzepa w sołdaty. Chciałem bronić...
 2 II |     godzinę potem może przyjechał Rzepa z lasu z cieślą Łukaszem,
 3 II |      Łukaszem, na dworskim wozie. Rzepa chłopisko był rosły jak
 4 II |           szedł więc wyrąb sosen. Rzepa zarobek miał dobry, bo l
 5 II |         mawiał do niego:~- No, ty Rzepa! niech ciebie diabuł weźmie.
 6 II |         pięć groszy na wódkę...~A Rzepa nic. Machał tylko toporem,
 7 II |           śpiewali, ale i do tego Rzepa był pierwszy. Trzeba było
 8 II |      motyki~Buuuu!~W karczmie też Rzepa pierwszy był do wszystkiego,
 9 II | udobruchawszy się zaraz, pytał:~- Rzepa, bój się Boga! jakżeś ty
10 II |       przecie ich było siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż, jaśnie dziedzicu!
11 II |         jedna drugiej do ucha, że Rzepa to jego syn: "Toć znać zaraz,
12 II |         wszyscy, a ojca nikt. Sam Rzepa siedział komornym na chałupie
13 II |          pisarza bał.~Taki to był Rzepa.~Gdy wrócił tego dnia z
14 II |      nieboraku, na kraj świata.~A Rzepa się zdziwił.~- Czyś ty się,
15 II |        zataiła, bo się bała, żeby Rzepa głupstwa pisarzowi nie powiedział
16 II |      głupia! - powiedział w końcu Rzepa - czego płaczesz? Mnie do
17 II |       woził z boru do boru? Teraz Rzepa podrapał się w głowę.~-
18 II |         bez rubla nie przystępuj.~Rzepa wydobył ze skrzyni rubla
19 II |            woła Serrano.~- To ja, Rzepa! - odpowiada ponuro Don
20 II |      kropelkami; we drzwiach stoi Rzepa, a za nim... pióro wypada
21 II |         głowę przelatuje mu myśl: Rzepa przyszedł połamać mi kości,
22 II |          wystraszonym głosem.~Ale Rzepa kładzie rubla na stół i
23 III|          obdarzyć armię i państwo Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym?
24 IV |             ławnik Gomuła i młody Rzepa. Wójt wziął za szklankę.~-
25 IV |          j ucha, chytry! - odparł Rzepa.~- To co, że chytry? Turek
26 IV |        się znowu, a że pili arak, Rzepa więc uderzył wypróżnioną
27 IV |          rzekł Burak.~- Nalej ta!~Rzepa stawał się coraz czerwieńszy,
28 IV |              A nieprawda! - rzekł Rzepa - ja ta nie jestem bojący.~
29 IV |            A ja powiadam - odparł Rzepa, pokazując pięść jak bochenek
30 IV |           tylko że umoczyli usta, Rzepa zaś wypił całą szklankę
31 IV |           się teraz - rzekł wójt.~Rzepa aż się rozpłakał przy uściskach
32 IV |        las pójdzie na gospodarzy.~Rzepa odpowiedział na to:~- I
33 IV |       pisarz! - przerwał gniewnie Rzepa. - Pisarz dla mnie:~Tyle
34 IV |           Napili się jeszcze raz. Rzepa jakoś się pocieszył i siadł
35 IV |           i kozia bródka pisarza.~Rzepa, który czapkę miał nasuniętą
36 IV |       będę podpisywał - ozwał się Rzepa, który miał wstręt wspólny
37 IV |           dostaniesz. Twoja wola.~Rzepa zaczął się drapać w głowę,
38 IV |            niż las wart - wtrącił Rzepa.~Pisarz nie zwracał na niego
39 IV |          się bardzo; gdyby jednak Rzepa był trzeźwiejszy, dojrzałby,
40 IV |    Podpisywali kolejno, gdy zasię Rzepa wziął się do pióra, Zołzikiewicz
41 IV |              Może nie chcesz?~Ale Rzepa już podpisał i żyda usadził
42 IV |     wypili raz i drugi. Następnie Rzepa wsparł pięści na kolanach
43 IV |          i bywało. Na drugi dzień Rzepa przepraszał żonę, całował
44 IV |           obrywało.~Przespał więc Rzepa w karczmie całą noc. Nazajutrz
45 IV |       Szmul! psiawiaro! - zawołał Rzepa. Ale Szmul nic. Kiwnął się
46 IV |          i modlił się dalej.~Więc Rzepa zaczął się macać, jak robi
47 IV |        Szmul.~W pół godziny potem Rzepa zbliżał się do chałupy.~
48 IV |       poznała!~- A tobie co jest?~Rzepa wszedł do chaty i z początku
49 IV |  lamentowała jeszcze bardziej niż Rzepa, bo miłowała ona jego, nieboga,
50 V  |        oścież i ukazał się w nich Rzepa chmurny jak noc, a za nim
51 V  |          następnie po policzkach.~Rzepa wszedł było hardy, z głową
52 V  |       wtrącił:~- Dajcie im mówić. Rzepa zaczął:~- Jelemożny sądzie...
53 V  |       przerwało jej dalsze słowa. Rzepa także płakał i wycierał
54 V  |         czego nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie i dzieciakowi,
55 V  |        kopiejek pięćdziesiąt.~Ale Rzepa rzucił się jak wściekły
56 V  |      wpadł i dalej Rzepę ciągnąć; Rzepa go pięścią, on Rzepę za
57 IX |              Rozdział IX ~IMOGENA~Rzepa po wyjściu z chlewka poszedł
58 IX | nietrzeźwy nie wie, co gada. Otóż Rzepa był natarczywy, a gdy usłyszał
59 IX |         nieszczęścia przymnożysz.~Rzepa z początku było nie chciał,
60 IX |     bełkotać bez związku: "Burak! Rzepa! Rzepa! Burak, o!~- Musi
61 IX |           związku: "Burak! Rzepa! Rzepa! Burak, o!~- Musi być pijana! -
62 X  |           po drodze spotkał się z Rzepą, który. widząc, że idzie
63 X  |        była coraz większa z samym Rzepą, który zalewał się teraz
64 X  |       jedno przeciw drugiemu. Gdy Rzepa przychodził do chałupy,
65 X  |          nazajutrz, ale nazajutrz Rzepa, zamiast do kościoła, poszedł
66 XI |            bo spodziewała się, że Rzepa jak zwykle będzie spał w
67 XI |        spał w karczmie; tymczasem Rzepa siedział na skrzynce pod
68 XI |      Gdzieś była? - spytał ponuro Rzepa. Zamiast odpowiedzieć, ona
69 XI |      serdeczny! Wawrzon! Wawrzon! Rzepa wydobył zza skrzynki siekierę.~-
70 Epi|        stało? Cóż się miało stać? Rzepa, podpaliwszy zabudowania