Rozdzial

 1 I   |    zakończenie więc takie zdawało mu się równie koniecznym, jak
 2 I   |         Jakże to wszystko wydało, mu się pięknym, uroczystym,
 3 I   |    wszystko będzie dobrze.~- Cóże mu ta łeb urwę?~- Łba mu nie
 4 I   |        Cóże mu ta łeb urwę?~- Łba mu nie urwiecie, ale teraz
 5 I   |    poczęła go łechtać i uśmiechać mu się przyjemnie.~- Ba! -
 6 I   |         plecach, którzy pokłonili mu się mówiąc: "pochwalony";
 7 I   |   Jednakże i na pisarstwie wiodło mu się nieźle.~Gruntowna wiedza
 8 I   | osobistości nie narazić. Kłaniały mu się więc i osoby z inteligencji,
 9 I   |        każdym względem romans tak mu się podobał i przejmował
10 I   |     Trzecia zaś mówi: "A głowa to mu się tak puszy, kieby róża;
11 I   |           je lepszy, przyniesiesz mu. czy białych raków, czy
12 I   |       chętnie pomścił, ale... cóż mu mógł zrobić? O innych to
13 I   |       Przyjazd tego akademika był mu nie na rękę, dla-tego poszedł
14 I   |         pyskiem za muchami, które mu siadały na rozerwanym uchu.~
15 II  |     folwarczna, zaklinała się, że mu duszę było przez nią widać.
16 II  |  sprowadził go do kancelarii, dał mu raz i drugi w łeb, ale tylko
17 II  |         był gospodarny, więc szło mu jako tako. Ożenił się, dostał
18 II  |         wypytywać: jak, co, a ona mu opowiedziała wszystko, tylko
19 II  |         używał wtedy, gdy wypadło mu jechać do powiatowego miasta
20 II  |  opatrunkowi? Zimny pot występuje mu na czoło, gdy nagle...~Nagle
21 II  |          a przez głowę przelatuje mu myśl: Rzepa przyszedł połamać
22 III |          tej rany. Przeznaczonym, mu było żyć jeszcze długo.
23 III |       prostym sposobem: ściągnęła mu humory z głowy, więc zaczął
24 III |          Rzepową i nie dziwić się mu, bo też to była kobieta,
25 III |           czwarty dzień przywiózł mu stójka z osłowickiej apteki
26 IV  |     statkami i z mocą wielgą? Ino mu się piwo w Warsiawie nie
27 IV  |          wiem. Na przezwisko było mu: "Skruszyła"~- Chybaście
28 IV  |        czerwieńszy, Burak dolewał mu ciągle.~- A wy -rzekł wreszcie
29 IV  |           całą szklankę araku, aż mu oko zbielało.~- Pocałujta
30 IV  |         dwa tygodnie temu zdechło mu w nocy w oborze.~- Oj! jakiego
31 V   |       nich brać udział. Ale miano mu to powszechnie za złe. Szlachta
32 V   | posiedzeniu, jako ławnik, nakazał mu nawet milczenie, niechęć
33 V   |          Zołzihiewicza i splamiły mu jakąś zielonością drugą
34 V   |        schodzi i żreć woła! Mówię mu, jak kemu dobremu, grzecznie:
35 V   |          do dom? Ale "sufraganie" mu nie mówiłam, tak mi Panie
36 V   |     Wzięli go, mówiła, obiecowali mu las, byle podpisał, to i
37 V   |     podpisał, to i podpisał. Dali mu pięćdziesiąt rubli, a on
38 V   |          pijanemu przeskrobie, to mu folgują, bo powiadają: nie
39 V   |    podobne myśli nie przychodziły mu do głowy, postanowionym
40 VI  |       jaką nadzieję? Nie bierzcie mu, państwo dobrodziejstwo,
41 VI  |         ale nie ustający, szeptał mu do ucha: "A nuż dziś panna
42 VI  | wydawnictw pana Breslauera dawało mu wiarę w możliwość rozmaitych
43 VI  |           panna Jadwiga nie tylko mu nic nie przydeptywała, ale -
44 VI  |       zauważy!" Sam Srul odnosząc mu nowe ubranie mawiał: "Ny!
45 VI  |          ale tak już stary, że aż mu oczy ze starości na wierzch
46 VI  |      ludzie we sto głosów huknęli mu zaraz w odpowiedź:~Upadajmy
47 VI  |            ale wyszedł zaraz, jak mu tylko dali znać, że jakaś
48 VI  |         podjęła go pod nogi i nuż mu opowiadać całą sprawę, i
49 VI  |         go za życia, może odpuści mu po śmierci!~Rzepowa popatrzyła
50 VII |         czuprynę i broda tylko co mu się puszczała, wyglądał
51 VIII|       zadumę, tylko głowa trzęsła mu się mocniej jak zwykle,
52 VIII|         późno.~Rzepowa powtórzyła mu znowu wszystko; pan słuchał
53 IX  |      mówił zaraz wtedy - i pokażę mu, że się bez niego obędzie.~-
54 IX  |         Mata pięć groszy?~Chciała mu dać tylko grosz, ale dziad
55 IX  |          interesantów, zabiegając mu to z prawej, to z lewej
56 IX  |  podniesionymi rękoma, zagrodziła mu drogę.~Spojrzał, stanął;
57 IX  |       podniosła dziecko i zaczęła mu pośpiewywać jakimś nieswoim
58 X   |        był ból niepojęty, chciała mu to wymówić, ale nie mogła
59 X   |          po nogach całować, a ona mu w płaczu wtórowała. Więc
60 X   |           Czyżyka, ksiądz nie dał mu rozgrzeszenia i kazał przyjść
61 X   |          pijanemu mówił, że kiedy mu Pan Bóg nie chce pomóc,
62 X   |        gęby porcelanową fajkę, co mu na brodzie wisiała, i zawołał:~-
63 Epi |         że panna Jadwiga uściśnie mu lada dzień rękę pod stołem.~