Rozdzial

 1 I   |            czasu ostrożnie rękę, a potem spuszczał ją nagle: da-wał
 2 I   |               A hej! A żeby cię...~Potem przeglądał się w lusterku
 3 I   |          to wy sobie sami piszcie.~Potem dodał z majestatyczną pogardą:~-
 4 I   |       chłop zawsze będzie chłopem.~Potem poprawił włosy i znów spojrzał
 5 I   |        powiecie lepiej nie pisali. Potem tylko ukopcić pieczątkę,
 6 I   |     wszystkie zlegną. Sąd kazał, a potem na mnie.~W tym miejscu krowa
 7 I   |        choć i koprowiną zapłacę, a potem, byle Pan Bóg pozwolił zostać
 8 I   |          to on ją wpół i całusa, a potem ją w kałużę, ale to tylko
 9 I   |        zęby trzonowe było widać. A potem, kiedy już przeszły, pan
10 I   |           i odpędziła go za wrota. Potem oboje z pisarzem spoglądali
11 II  |         PRZYKRE WIDZENIA~W godzinę potem może przyjechał Rzepa z
12 II  |         Głos leciał między pnie, a potem wracał echem.~I znowu nie
13 II  |            ale tylko dla pozoru, a potem, udobruchawszy się zaraz,
14 II  |            i uwłaszczenie zastało. Potem zaczął gospodarować na swoim,
15 II  |           a za świńmi chodził. Ale potem pomyślał, że jednakże za
16 IV  |         ZWIERZ W SIECI~W kilka dni potem, nie wiem dobrze, czy w
17 IV  |          Albo to pan las siał? Ale potem zaraz znów zaczął zawodzić:~-
18 IV  |            wójt mrugał na ławnika.~Potem, o dziwo! pisarz wydobywszy
19 IV  |            wszystko dobrowolnie.~A potem znów powiada do Rzepy:~-
20 IV  |            nie gorszego od Szmula, potem wziął pieniądze od pisarza,
21 IV  |          je schować do alkierza, a potem wrócił wolnym, krokiem poważny
22 IV  |            rzucił czapkę o ziemię, potem sam grzmotnął się o nią
23 IV  | flegmatycznie Szmul.~W pół godziny potem Rzepa zbliżał się do chałupy.~
24 V   |  obgadywała się rzecz z łatwością. Potem następował obiad, na który
25 V   |            strawa nie wyleciała, a potem i pożreć nie dalia, tylko
26 V   |     nieprawda! Szczekasz jak pies!~Potem rozpłakała się całym wezbranym
27 V   |       wydobył chustkę i utarł nos, potem głosem zimnym i urzędowym
28 V   |         obyczaju - wtrącił wójt.~A potem ławnicy śmielej zwrócili
29 VI  |             fałdami i fałdeczkami; potem siada, bierze w cienkie
30 VI  |           przeciw niej wymierzoną. Potem bardzo wymownie i z wielkim
31 VI  |        ostatnią parę mieli puścić. Potem kazanie się skończyło, a
32 VI  |            Sakrament z cyborium, a potem odwrócił się do ludzi i
33 VI  |         bożym twarzą na podłogę, a potem to już i sama nie wiedziała,
34 VII |           i jasnozielony krawat, a potem zatrzymali się przed ładnym
35 VII |         błękitne paski pończoszka, potem zaś panna Jadwiga poszła
36 VIII|         znowu tamci. Huku! dymu! a potem na bagnety! Ale zaraz mi
37 VIII|         śmiechu jej było niebodze. Potem wrócili pan Wiktor z panną
38 VIII|          później, ale bała się, że potem będzie za późno, przysiadła
39 VIII|        sztachetami Anioł pański, a potem rozmyślała, jak też to ją
40 VIII|         calusieńkiej gębie puszy". Potem pili ją wszyscy, rozmawiali
41 VIII|    odjechał zaraz, a w pół godziny potem i obaj księża siadali już
42 VIII|      grobli, to ja ci przewrócę!", potem spojrzał na niebo chcąc
43 VIII|           fajki przez cały czas, a potem rzekł:~- Moi kochani! ja
44 IX  |          miała ze sobą w kobiałce, potem poszła dalej. Słonce zaczynało
45 IX  |          naczelnik?~- Czy ja wiem.~Potem spytała jeszcze jakiegoś
46 IX  |            Proszę! proszę cicho!~A potem niecierpliwie do Rzepowej:~-
47 IX  |           A kobieta młoda i ładna. Potem do Rzepowej takim głosem,
48 IX  |     nieswoim głosem:~- Aa! aa! aa!~Potem wyszła z gmachu. Na dworze
49 IX  |          na szyi; pomacała ręką, a potem spojrzawszy na palce spostrzegła
50 IX  |         zażartował i z Rzepowej, a potem zaraz ruszył, dalej. Do
51 IX  |        śmiechy jego i guwernantki; potem zobaczyła, jak się zaczęli
52 IX  |            piersi chorego Jaśka.~A potem widać zaraz porwała ją gorączka,
53 IX  |          to będzie! -O! dla Boga!" Potem znów nastawała cisza. Czasem
54 IX  |         koszuli i okutała dziecko; potem, ujrzawszy w pobliżu brzozę
55 X   |          Przez chwilę cicho był, a potem powiada innym już głosem: "
56 XI  |           podałam. Oszukał mnie, a potem zwymyślał i wypędził. Wawrzon!
57 XI  |           czasu; przeżegnaj się, a potem będzie koniec: nawet nie
58 XI  |     Rozległo się głuche uderzenie, potem, jęk i stuk głowy o podłogę;
59 XI  |            i stuk głowy o podłogę; potem drugie uderzenie, słabszy
60 XI  |            uderzenie, słabszy jęk; potem trzecie uderzenie, czwarte,
61 XI  |          Rzepową od stóp do głowy, potem trup jej wyprężył się nagle
62 XI  |       pozostał nieruchomy.~Wkrótce potem szeroka krwawa łuna rozdarła