Rozdzial

 1 I   |          młody i pełen nadziei pan Zołzikiewicz, stał pod oknem i opędzał
 2 I   |         ruchome, czarne plamy. Pan Zołzikiewicz podnosił od czasu do czasu
 3 I   |        brzęcząc w powietrze, a pan Zołzikiewicz schyliwszy czuprynę wybierał
 4 I   |    zawadzała o ścianę. Wówczas pan Zołzikiewicz wyglądał przez okno i wołał:~-
 5 I   |            milczenie wójt.~- Panie Zołzikiewicz - rzekł z mazurska - niech
 6 I   |            pan je pisarz. ~Ale pan Zołzikiewicz był w złym humorze, a jak
 7 I   |         herbata! - odparł niedbale Zołzikiewicz. - A może jeszcze bez araku?~-
 8 I   |           do mnie powiada: "Ej ty, Zołzikiewicz! z ciebie byłby czort, nie
 9 I   |    przyzwoitego stylu, a tymczasem Zołzikiewicz zaczął się śmiać...~- To
10 I   |        Baranią Głowę.~To rzekłszy, Zołzikiewicz siadł, wziął pióro w rękę,
11 I   |             Ba - rzekł udobruchany Zołzikiewicz - przecież pisarz to jest
12 I   |     edukacją to nie wypada. Że pan Zołzikiewicz miał edukację, to o tym
13 I   |       życia doszedł już młodociany Zołzikiewicz do klasy drugiej, a byłby
14 I   |      zwykłym młodości zapałem, pan Zołzikiewicz, którego zresztą jeszcze
15 I   |          wytłumaczyć, dlaczego pan Zołzikiewicz nie odpowiadał na "pochwalony"
16 I   |        śmiałe i radykalne. Otóż p. Zołzikiewicz doszedł do przekonania,
17 I   |        przez pana Breslauera, pan" Zołzikiewicz zapatrywał się bardzo sceptycznie
18 I   |         burakowe nogi. Dopiero pan Zołzikiewicz powiada:~"Jak się macie
19 I   |     zawołał:~- Jak się masz, panie Zołzikiewicz? Co tam słychać? Cóż, zawsze
20 I   |        ozwał, kłaniając się nisko, Zołzikiewicz, ale gdy bryka mignęła dalej,
21 I   |            zawsze do nich na lato. Zołzikiewicz nie tylko go nie cierpiał,
22 I   |      słuchać. Byłby się na nim pan Zołzikiewicz chętnie pomścił, ale...
23 I   |         się coraz silniej, ale pan Zołzikiewicz był także mocny i nie puszczał.~
24 II  |    Królowej Izabeli nie ma? Tu pan Zołzikiewicz przychodzi całkowicie do
25 II  |         odpowiada ponuro Don Jose. Zołzikiewicz budzi się po raz drugi;
26 II  |         won! won! - krzyknie na to Zołzikiewicz, w którego nagle duch wstąpił.~
27 III |         Rzepę. Pisarz jest potęgą: Zołzikiewicz był potęgą między pisarzami,
28 III |          się na tym dość wcześnie. Zołzikiewicz powiedział sobie, że obiecawszy
29 III |       wspiera się na szczytnym, bo Zołzikiewicz powiedział sobie wyraźnie:
30 III |            Kruczkiem z nimi razem, Zołzikiewicz przysiągł sobie, że kpem
31 III |      osłowickiej apteki diachylum; Zołzikiewicz rozsmarował na płatek, przyłożył
32 IV  |      arendarz z kieliszkiem araku. Zołzikiewicz powąchał, skrzywił się i
33 IV  |          Rzepa wziął się do pióra, Zołzikiewicz usunął dokument i rzekł:~-
34 V   |        słowami: "Ano siadaj, panie Zołzikiewicz! siadaj!"~Pan Zołzikiewicz
35 V   |         Zołzikiewicz! siadaj!"~Pan Zołzikiewicz też siadał, a na drugi dzień
36 V   |              Przy obiedzie zaś pan Zołzikiewicz starał się zachowywać dobre
37 V   |           No to bywaj zdrów, panie Zołzikiewicz!", ale znów sądził, że to
38 V   | nieszczęście, a mianowicie, że pan Zołzikiewicz w niektórych tylko sprawach
39 V   |          że zaś nie lubił go i pan Zołzikiewicz, bo pan Floss nie starał
40 V   |  unanimitate, gdyby nie to, że pan Zołzikiewicz był poprzedniego dnia na
41 V   |      wyprać się nie dała, choć pan Zołzikiewicz zmywał ją glicerynowym mydłem
42 V   |           nagannego zdania, że pan Zołzikiewicz zapisywał do ksiąg zawsze
43 V   |         pięćdziesiąt", zapisał pan Zołzikiewicz.~Po czym posiedzenie było
44 VI  |    sympatycznego bohatera. Dał pan Zołzikiewicz, co się nazywa, szach mat
45 VI  |            zbiegu okoliczności pan Zołzikiewicz mógłby odegrać znakomitą
46 VI  |          radością, tym bardziej że Zołzikiewicz, równie umiarkowany, jak
47 VI  |     Burakiem. Mamże wyznać, że pan Zołzikiewicz był w ciągłych długach u
48 VI  |         będę ukrywał, dlaczego pan Zołzikiewicz ubierał się tak starannie.
49 VI  |          był i inny powód. Oto pan Zołzikiewicz się koohał. Nie myślcie
50 VI  |        basta. Ale oprócz tego, pan Zołzikiewicz zdolny był i do uczuć wyżej
51 VI  |     wschodził srebrny księżyc, pan Zołzikiewicz brał harmonijkę, na którym
52 VI  |          ciszy nocy letnich, a pan Zołzikiewicz dodawał jeszcze po chwili:~
53 VI  |     kosztuje!" - myślał z rozpaczą Zołzikiewicz.~Jednak nadziei nie tracił. "
54 VI  |       uścisnęła pod stołem..." Pan Zołzikiewicz zapuszczał się jeszcze w
55 VI  |         była natura bogata ten pan Zołzikiewicz, dowodzi tego łatwość, z
56 VIII|            myślała, że niechby się Zołzikiewicz albo wójt sprzeciwiał, to
57 Epi |         niewiele, więc... więc pan Zołzikiewicz, który trochę wiedział o
58 Epi |            się już cała wieś, więc Zołzikiewicz ocalał.~I oto piastuje dalej