Rozdzial

 1 I   | uwielbiał to: "Tak jak", ale się go wyuczyć nigdy nie mógł,
 2 I   |          wojskowe. Ot zapisać by go w listę, niechby pociągnął
 3 I   |      poszedł, a poszedłby, to by go i nie chcieli słuchać, W
 4 I   |         Wiem ci ja o tym, ale ja go nie dam. Jak nie będzie
 5 I   |        tak znacznej sumy poczęła go łechtać i uśmiechać mu się
 6 I   |         się podobał i przejmował go tak dalece, że w swoim czasie
 7 I   |       marnuje", ale wstrzymywały go, na szczęście, inne okoliczności,
 8 I   |           Zołzikiewicz nie tylko go nie cierpiał, ale bał się
 9 I   |        nie cierpiał, ale bał się go jak ognia, bo to był drwiarz,
10 I   |        zaś, że nie mają potrzeby go słuchać. Byłby się na nim
11 I   |     dziobały specjał, odbierając go sobie wzajemnie.~Przed drzwiami
12 I   |      zawołała na psa i odpędziła go za wrota. Potem oboje z
13 II  |   jeszcze był wójtem, sprowadził go do kancelarii, dał mu raz
14 II  |       trzech morgach, na których go też i uwłaszczenie zastało.
15 II  |          ból, ale i gorycz, jaka go trapiła po owym wypadku
16 II  |       myślami. Czasem nawiedzały go straszne marzenia. Czytał
17 II  |          Młoda Izabela przyjmuje go wzruszona i blada. Muślin
18 II  |    karlistowskiej ranie zabolało go srodze, pada więc znowu
19 III |         państwo Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym? i cóż
20 III |          plan teraz, kiedy oblał go już krwią własnych... (w
21 III |      porzucić plan, gdy uświęcił go nowiutką parą kortowych,
22 IV  |          wyrwali Harubandę?~- Co go miałem wyrywać? A bo to
23 IV  |     gotowała strawę, usłyszawszy go, jak skrzypiał wrotami,
24 IV  |        sama przeraziła, bo ledwo go poznała!~- A tobie co jest?~
25 V   |         poufałość z dworem miała go zbytecznie cieszyć.~Był
26 V   |        moda. Po obiedzie dziwiło go także nieraz, że szlachcic,
27 V   |       się żegnać zacznie, klepał go w łopatkę i mówił: "No to
28 V   |          panów, że zaś nie lubił go i pan Zołzikiewicz, bo pan
29 V   |         wójta i pisarza. "Wzięli go, mówiła, obiecowali mu las,
30 V   |          sobie piwa nawarzył, to go pij.~- Albo to tobie sześć
31 V   |       dalej Rzepę ciągnąć; Rzepa go pięścią, on Rzepę za łeb;
32 VI  |    niczego nie wiodło. Ale upoić go, sprawić, żeby sam ugodę
33 VI  |     Zajście z Kruczkiem ustaliło go jeszcze w przedsięwzięciu.
34 VI  |          głosem.~Rzepowa podjęła go pod nogi i nuż mu opowiadać
35 VI  |   popłakiwać przy tym, i całować go po ręku, aż wreszcie, podnosząc
36 VI  |       dziękujcie Bogu, że karząc go za życia, może odpuści mu
37 VI  |         czarnymi oczyma, podjęła go pod nogi i odeszła cicho,
38 VII |        ja przepadam za Elim. Gdy go czytam, zdaje mi się, że
39 VII |         przerwała nagle - gdybym go znała, jestem pewna, że
40 VII |       nie lubi Elego?~- Zacząłem go nienawidzieć przed chwilą.~-
41 VII |    ponuro pan Wiktor.~- A ja się go po prostu boję. Ironia,
42 VIII|       dzieciak pozwalał, podjęła go pod nogi.~- Po ratunek,
43 VIII|        jakoby Rzepowa nachodziła go w każdy dzień powszedni. -
44 VIII|         tak powiada, że nachodzę go ciągle własnymi sprawami...
45 IX  |      chuście. Chciała Żydowi dać go zaraz, ale on odpowiedział:~-
46 IX  |         poczynał krzyczeć, jakby go kto ze skóry obdzierał.~-
47 IX  |        dobre na ziemi!~Ujrzawszy go Rzepowa odwiązała z chusty
48 IX  |   naczelniku powiedzieli jej, że go trzeba szukać w powiecie.
49 IX  |     jakiegoś we fraku, podjąwszy go pod nogi. "Toć stoisz, kobieto,
50 IX  |         nogach dziurawe.~Trąciła go w ramię.~On się zerwał,
51 IX  |       Rzepowej nie znał, ale ona go znała z kościoła; myślała
52 X   |         Przyszły kumy i okadzały go święconymi wiankami, a następnie
53 X   |           Dałbym ja ci, żebyś ty go była zatraciła!" Więc dopiero
54 X   |          zaprzeda, i poczęli się go wystrzegać. Nad chałupą
55 X   |         ten papier, dawno bym ja go podarła.~- Ba! a to nie
56 XI  |       pożegnaj z tym światem, bo go nie będziesz widzieć. Już