Rozdzial

 1 I  |      gryzmolił coś na papierze; pisarz zaś gminny, młody i pełen
 2 I  |      nieskładne. Przecie pan je pisarz. ~Ale pan Zołzikiewicz był
 3 I  | wszystko robić.~- To i cóż, żem pisarz? - odparł z lekceważeniem. -
 4 I  |       odparł z lekceważeniem. - Pisarz jest od tego, żeby pisywał
 5 I  |         Zołzikiewicz - przecież pisarz to jest ten, co książki
 6 I  |       hej, żeby cię wciornaści! Pisarz, który przez ten czas siadł
 7 I  |       indziej. To rzekłszy, pan pisarz wziął za zieloną kortową
 8 I  |        z pola. Więc naprzód pan pisarz spotkał pięciu kosiarzy
 9 I  |   mówiąc: "pochwalony"; ale pan pisarz kiwnął im tylko wypomadowaną
10 I  |          i basta". Przy tym pan pisarz czytał teraz właśnie wydawnictwo
11 I  |         kiedy już przeszły, pan pisarz nie bez pewnej przyjemności
12 I  |        piękny kawalir, ten nasz pisarz!" "I czerwony kiej jabłuszeczko."
13 I  |          to aż cię zamgli!" Pan pisarz poszedł dalej, pełen dobrych
14 I  |       weźmie nie wybredzając. A pisarz ani spojrzy. O! on strasznie
15 I  |      wasze! - mruknął do siebie pisarz - żebym ja od was jaja albo
16 I  |        tyłu turkot bryczki. Pan pisarz odwrócił się i spojrzał.
17 I  |  dojedziesz.~Tego akademika pan pisarz nie cierpiał. Był to kuzyn
18 I  |        jej spod czepca.~Gdy pan pisarz się zbliżył, pies leżący
19 I  |      wieczór, Rzepowa! - zaczął pisarz.~- Dobry wieczór panu pisarzoju! -
20 I  |        No? cóże to takiego?~Pan pisarz tymczasem przeszedł wrota
21 I  |        odparła kobieta.~Ale pan pisarz już zdołał ją objąć wpół
22 I  |         pisarza, a ponieważ pan pisarz ubrany był w krótką marynarkę,
23 I  |    Jezus! Maria! - krzyczał pan pisarz, zapominając o tym, że należał
24 I  |     tego diabła! - krzyczał pan pisarz machając rozpaczliwie polanem.~
25 I  |   Pomsta na was! - krzyknął pan pisarz. - Pomsta na was! Czekajcie!
26 I  |        mówić. Ale tymczasem pan pisarz, podniósłszy z ziemi kortową
27 II |        za czapkę brał. Na Rzepę pisarz też wiedział jakieś sprawki.
28 II |       ni mnie giez ukąsił, jeno pisarz tu był i mówił, że tobie
29 II |        poszedł do pana pisarza.~Pisarz był kawaler, nie miał więc
30 II |         i cylinder, którego pan pisarz używał wtedy, gdy wypadło
31 II |       pana pisarza, sam zaś pan pisarz leżał w pościeli i czytał
32 III|  wójtowego syna podsunąć Rzepę. Pisarz jest potęgą: Zołzikiewicz
33 IV |    zadem pod belkę poleciała.~- Pisarz mówił...~- Co mi ta pisarz! -
34 IV |      Pisarz mówił...~- Co mi ta pisarz! - przerwał gniewnie Rzepa. -
35 IV |      przerwał gniewnie Rzepa. - Pisarz dla mnie:~Tyle znaczy,
36 IV |          Jest tu wójt? - spytał pisarz.~- Jest! - odpowiedziały
37 IV |       odpowiedziały trzy głosy.~Pisarz zbliżył się, zaraz też podleciał
38 IV |      zaczął się drapać w głowę, pisarz zaś, zwróciwszy się do wójta
39 IV |       las wart - wtrącił Rzepa.~Pisarz nie zwracał na niego uwagi.~-
40 IV |         są?~- Są u mnie - rzekł pisarz. - A to dokument.~To rzekłszy,
41 IV |        ławnika.~Potem, o dziwo! pisarz wydobywszy pieniądze rzekł.~-
42 IV |            Co nie mam chcieć? A pisarz na to:~- Szmul!~Szmul ukazał
43 IV |       we drzwiach.~- Ny? co pan pisarz chce?~- Chodź i ty za świadka,
44 V  |         coś szeleszczącego. Pan pisarz tedy, zamiast zapisać poprawkę,
45 V  |      pragnie głos zabrać.~- Pan pisarz chce cosik powiedzieć -
46 V  |       odpowiedział z flegmą pan pisarz.~Potęga prawdziwej parlamentarnej
47 V  |        jakich znaleźć się mogli pisarz, wójt i ławnik Gomuła.~Na
48 V  |         co?~Nadspodziewanie pan pisarz wtrącił:~- Dajcie im mówić.
49 V  |         cisza, jak makiem siał, pisarz mówił dalej:~- Wyraźnie
50 V  |      zwolna zgromadzenie. Nagle pisarz znowu otworzył usta: uciszyło
51 V  |    Rzepę za kołtuny do chlewka.~Pisarz tymczasem zapisał: "Od Wawrzona
52 VI |        i doniesieniem, że "pain pisarz nos se w panienki spódnicę