Rozdzial

 1 I   |      Kowalicha zległa, sąd kazał jej dać dwadzieścia pięć dlatego
 2 I   |        ciemne włosy wymykały się jej spod czepca.~Gdy pan pisarz
 3 I   |         chwili Kruczek przyszedł jej na pomoc. Zjeżył sierść
 4 II  |     blada. Muślin faluje żywo na jej piersiach.~- Generale! tyś
 5 II  |         przygłuszone jęki:~- Oj, jej!~
 6 IV  |      jeśli się upił, to może się jej co oberwać. Tak i bywało.
 7 IV  |     rękach. Po trzeźwemu nie dał jej nigdy złego słowa, ale po
 8 IV  |           ale po pijanemu czasem jej się co obrywało.~Przespał
 9 V   |          gdyby obwiniony wypłaty jej odmówił, miała być ściągniętą
10 V   |       może także służyć za dowód jej celowości. Otóż więźniowie,
11 V   |   widziała z Jagną ze dwora, com jej pomógł wiader ze studni
12 V   |   porządku obwinioną, uczyniwszy jej uwagę w kształcie zapytania:~-
13 V   |        bledziusieńka jak płótno; jej śliczne delikatne rysy wyrażały
14 V   |   biedaków!"~Tu łkanie przerwało jej dalsze słowa. Rzepa także
15 VI  |       nie namęczył, żeby zwrócić jej uwagę na siebie. Nieraz,
16 VI  |     baraniogłowski Don Juan tyle jej zachodów poświęcał, gdyby
17 VI  |          postanowił przy tym dać jej naukę, na jaką zasługiwała.
18 VI  |         życiu, ale też czuła, że jej coraz lżej na sercu.~Aż
19 VI  |       niebogę!" I z oczu płynęły jej łzy, ale już nie te łzy,
20 VI  |         z nią stało. Zdawało się jej, że anieli niebiescy podjęli
21 VII |          biły od niego, dodawało jej jeszcze uroku. Jej śliczna
22 VII |      dodawało jej jeszcze uroku. Jej śliczna dziewicza kibić
23 VII |   ścisnęła półuśmiechem usta, aż jej się dołki ukazały na policzkach,
24 VII |          było wyraźnie kłopot na jej ładnej, poważnej twarzyczce,
25 VII |          nawet, że widzi łezkę w jej oku: więc żeby odgonić smutek,
26 VIII|      Rzepowa schyliła się, o ile jej na to dzieciak pozwalał,
27 VIII|      nich pokornie. Ale przyszło jej czekać dość długo. Państwo
28 VIII|        zabawiali rozmową, a uszu jej dolatywały wesołe śmiechy,
29 VIII|         serce, bo nie do śmiechu jej było niebodze. Potem wrócili
30 VIII|          i czekała. Przychodziło jej do głowy, czyby nie wrócić
31 VIII|     zawsze był łaskaw; dalej, że jej nieboszczka matka wykarmiła
32 VIII|         więc i otucha wstąpiła w jej serce. To, że czekała już
33 VIII|          już parę godzin, wydało jej się tak naturalne, że nawet
34 VIII|        czemu łzy znowu popłynęły jej po twarzy. Ale te łzy ustąpiły
35 VIII|     ulituje się nade mną...~Głos jej urwał się nagle.~- Wszystko
36 IX  |     jadących, którzy pozwolą się jej przysiąść bodaj na brzeżku
37 IX  | poczuwszy szóstaka w palcach nuż jej wymyślać: " Żałujeta czeskiego
38 IX  |         O naczelniku powiedzieli jej, że go trzeba szukać w powiecie.
39 IX  |   łokciach. Ten nie chciał nawet jej słuchać, odpowiedział tylko:~-
40 IX  |        aniołem stróżem.~Przyszło jej jednak jeszcze dość długo
41 IX  |          wola boża!", przemknęło jej w głowie, więc wypadła na
42 IX  |       się tak, że głos urwał się jej w gardle; język kołem stanął.~-
43 IX  |       deska zbawienia wysuwa się jej z rąk. - Przenoświętsy nacel...~
44 IX  |       wiatr gnał ją, pot ciekł z jej czoła, i cała rzecz. Czasem
45 IX  |       wprawdzie zaraz, nie gonił jej jednak, tylko porwawszy
46 IX  |    spostrzegła krew.~Pociemniało jej w oczach i odeszła od przytomności.~
47 IX  |          karabinem.~Wiatr zsunął jej czepiec z głowy: śliczne
48 IX  |         czepiec z głowy: śliczne jej włosy rozsypały się po plecach
49 IX  |     niebieskie otworzyły się nad jej głową: deszcz, pomieszany
50 IX  |        nie .słyszał. Wicher wbił jej nazad głos w gardło i zatamował
51 X   |      dziecko, on, zamiast okazać jej troskliwość, ozwał się chmurno: "
52 XI  |        stóp do głowy, potem trup jej wyprężył się nagle i pozostał