Rozdzial

 1 I   |           pisać. Będzie wam ciepło, aż przez aksamit drąg poczujecie.~
 2 I   |      łoskotem uderzyła o ścianę, że aż się kancelaria zatrzęsła.
 3 I   |            tej nowej drodze doszedł aż do pisarstwa gminnego, a
 4 I   |        szedł dalej... Idzie, idzie, aż tu spotyka i dziewki z sierpami
 5 I   |      krzyczały oj! oj! śmiejąc się, aż im zęby trzonowe było widać.
 6 I   |              jak cię złapi wpół, to aż cię zamgli!" Pan pisarz
 7 I   |            żołnierze nie wzieni, że aż mi skóra cierpnie.~A Stachowa
 8 I   |              to nikt nie zaradzi.~- Aż czymże, moja Stachowa, ja
 9 I   |          czołem i nie zatrzymał się aż dopiero przed jedną chałupą,
10 I   |         Pomsta na was!...~Kobiecina aż pobladła, jakby ją kto obuchem
11 II  |             a stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór na
12 II  |          nic. Machał tylko toporem, aż grzmiało, a czasem, ot dla
13 II  |             nogami i wrzeszczał, że aż uszy pękały.~Kobieta poczęła
14 IV  |          wypił całą szklankę araku, aż mu oko zbielało.~- Pocałujta
15 IV  |           teraz - rzekł wójt.~Rzepa aż się rozpłakał przy uściskach
16 IV  |         huknął łbem przy ssaniu, to aż zadem pod belkę poleciała.~-
17 IV  | pięćdziesiąt rubli na głowę.~Rzepie aż się oczy zaiskrzyły po pijanemu.~-
18 IV  |       słońca. Patrzy, wyłupia oczy, aż to nie jego chałupa, ale
19 IV  |             o nią i jak nie ryknie, aż się szyby w karczmie zatrzęsły.~-
20 IV  |           Ale spojrzawszy na niego, aż się sama przeraziła, bo
21 IV  |       drzwiach wył tak żałośnie, że aż z innych chałup powylatywały
22 V   |            szlachcic, nie czekając, aż on się żegnać zacznie, klepał
23 V   |        Baraniej Głowie znajdują się aż cztery przegrody. Więźniowie
24 V   |             nie wiedząc, co czynić.~Aż Rzepowa znowu zebrała się
25 V   |        poznasz, co jest morski sąd, aż cne siódma skóra zaboli.
26 V   |            za łeb; Rzepowa w krzyk, aż jeden z ławników wziął ją
27 VI  |   Ulajnowski, ale tak już stary, że aż mu oczy ze starości na wierzch
28 VI  |         mówić, kiej tak krzyczy, że aż cały w potach stanął, a
29 VI  |            jej coraz lżej na sercu.~Aż wreszcie nadeszła uroczysta
30 VI  |             zbierając się z duchem, aż wreszcie zaintonował: "Przed
31 VI  |           zdarzy...~Pieśń brzmiała, aż się szyby zatrzęsły; zahuczał
32 VI  |             z ziemi jako liść marny aż do nieba, w wiekuistą szczęśliwość,
33 VI  |          tym, i całować go po ręku, aż wreszcie, podnosząc nań
34 VII |            schludne i wykwintne, że aż promienie biły od niego,
35 VII |             istoty z innej planety. Aż miło było pomyśleć, że nie
36 VII |            nawet ich słów i języka. Aż miło pomyśleć! Przyznajcież
37 VII |         ścisnęła półuśmiechem usta, aż jej się dołki ukazały na
38 VII |          waleczmie przed siebie, że aż pies, który wybiegł z jednej
39 VII |           wyżej migdałową sukienkę, aż nad trzewikiem błyszczała
40 VIII|            z tego będzie. Patrzymy: aż tu zza wiatraka wyjeżdżają
41 VIII|          zaraz pomyślałem sobie: O! Aż tu z drugiej strony, owce?
42 VIII|           wierzch wyłaziły.~Rewizor aż się zapłakał od śmiechu.~-
43 VIII|        ganek, a Rzepowa cofnęła się aż do kratek ogrodowych i stanęła
44 IX  |            stoi jakiś pałac, wielki aż strach, a przed nim co niemiara
45 IX  |          jeszcze dość długo czekać, aż nareszcie drzwi z zieloną
46 IX  |             szedł naprzód. Rzepowej aż zaraz pociemniało w oczachna
47 IX  |             i wyszła daleko w pole, aż nagle zatrzymała się, bo
48 IX  |            kamień rzucił za nią, że aż zawarczało powietrze.~Rzepowa
49 IX  |          owionął ją zapach siarki i aż przysiadła. Ale przyprowadziło
50 IX  |             się jakiś głos. Rzepowa aż ciarki przechodziły, że
51 IX  |       uderzył wiatr z taką siłą, że aż chojary przygięły się do