Rozdzial

   1 V   |               Wawrzona Rzepy rs. l kop. 25 na kancelarię."~Rzepowa
   2 V   |               gminnej na kancelarię rs. 5. Suma powyższa, na wypadek
   3 VII |           pomyśleć! Przyznajcież mi to, acaństwo dobrodziejstwo!~W rozmowie
   4 V   |              poprawce i w ogóle przeciw administracyjnej polityce ciała baraniogłowskiego,
   5 I   |             Będzie wam ciepło, aż przez aksamit drąg poczujecie.~Wójt począł
   6 I   |            miałem ta gwazdać. Wypisałem akuratnie wszyćko, co potrzeba.~-
   7 V   |                 tym polu rósł np. owies alba pszenica, nie ta zaś "gadzina"
   8 V   |               gminy, z wyjątkiem panów, alias szlachty, z której jakkolwiek
   9 IV  |             chałupa, ale karczma, i nie alkierz, w którym siedział wczoraj,
  10 IV  |            cycełe poszedł je schować do alkierza, a potem wrócił wolnym,
  11 IV  |              czy w pięć, czy w sześć, w alkierzu karczmy baraniogłowskiej
  12 I   |                spojrzy. O! on strasznie ambitny. Jemu to tyło chuścinę rozwiąż
  13 II  |                  dwa brudne kołnierzyki angielskie, słoik pomady, gilzy do
  14 VI  |              stało. Zdawało się jej, że anieli niebiescy podjęli ją z ziemi
  15 IX  |                 Święta, niebieska ~Pani anielska.~Ujrzawszy kogo przechodzącego
  16 VIII|             sobie mówić pod sztachetami Anioł pański, a potem rozmyślała,
  17 VI  |              oczy mrużyć, i całe chmary aniołków niby ptaszków z białymi
  18 VI  |                się kiedyś wyraził sam, "apetycik", i basta. Ale oprócz tego,
  19 VI  |              się w nim równoznacznie z "apetycikiem" uczucie do Rzepowej. Prawda,
  20 IV  |             Napili się znowu, a że pili arak, Rzepa więc uderzył wypróżnioną
  21 I   |           barakiem.~- To niech będzie z arakiem, a ja dlatego raportu nie
  22 VIII|          nalewała ze srebrnego imbryka "arbatę", czyli jak mawiała nieboszczka
  23 I   |                  koniusarzem" nie piłem arbaty? "~- Wielka mi rzecz herbata! -
  24 V   |             Jakoż istotnie, sprawa była arcydelikatna. Pewien Romeo, inaczej zwany
  25 IV  |             zaraz też podleciał i Szmul arendarz z kieliszkiem araku. Zołzikiewicz
  26 V   |         powiedział na to Gomuła.~Był to argument, na który - spodziewam się -
  27 VIII|                 widzę, a tam już walą z armat, z karabinów: tamci do rzeki,
  28 VIII|            piechotą, a tam chorągwie, a armaty. Tak ja zaraz pomyślałem
  29 III |                 zamiast Buraka obdarzyć armię i państwo Rzepą. "Umieścić
  30 VI  |               które zresztą odpowiadało arystokratycznym usposobieniom tego młodzieńca,
  31 I   |      zawiadomienie było gotowe; wówczas autor poprawił włosy i czytał,
  32 VI  |            lizały rany bolące, lub jako Azariasza, na którego zesłał ślepotę.
  33 I   |           głowie miała czepek zwyczajny babski, na sobie białą koszulę
  34 IV  |                wojnę?~- Co bym się miał bać? Kiej się bić, to się bić.
  35 VII |                papy... może papa... No, bądźcie zdrowi, Rzepowo...~To rzekłszy
  36 VIII|                  Huku! dymu! a potem na bagnety! Ale zaraz mi się zdało,
  37 II  |             odcieniów majtki, kamizelki bajecznych kolorów, krawaty, rękawiczki,
  38 VI  |              kładąc jakieś nowe korty z bajecznymi lampasami, myślał sobie: "
  39 IX  |                może "złe" śmieje się na bajorach albo może gomon przesunie
  40 I   |              młody akademik w czapce na bakier, z papierosem w zębach,
  41 II  |          opowiedziała wszystko, tylko o bałamuctwie pisarza zataiła, bo się
  42 IV  |        zarzucita na plecy jedną ręką, a balibyśta się pójść na wojnę?~- Co
  43 I   |              chłopaki chodzą do waju na bandosę, rozumita, żeby były wypisane
  44 I   |          rozumita, żeby były wypisane i bandośniki też przysłać przed Matką
  45 I   |              araku?~- A nieprawda, bo z barakiem.~- To niech będzie z arakiem,
  46 I   |                  ażeby metryki włościan baraniogłowskich, nachodzące się w kancelarii
  47 V   |              sprawy przychodziło czasem baraniogłowskiemu sądowi rozstrzygać. Jakoż
  48 V   |                 zawieszonych na zdrowym baraniogłówskim rozumie. Dzięki przy tym
  49 Epi |                 Skończył właśnie czytać Barbarą Ubryk i spodziewa się także,
  50 VII |                ogromną, kręcona, jaśnej barwy czuprynę i broda tylko co
  51 V   |              pewna Julia, inaczej zwana Baśka Żabianka, służyli razem
  52 V   |              jeden.~"Od Wacha Rechnia i Baśki Żabianki na kancelarię po
  53 VI  |                 przed kościołem grzmiał bęben, z trybularzy wzniosły się
  54 IV  |          rozlecielibyście się jak stara beczka.~- A może i nie.~- Chceta
  55 VII |                jest?~- Teraz, tam stoją beczki z okowitą.~Ale nie dokończyła
  56 V   |         będzieta płacić?~- A cóże my to będziem darmo pieniądze dawać, kiej
  57 VI  |  tajemnie-serdecznych, zdradzać już nie będziemy.~Jaka to jednak była natura
  58 IV  |                 ssaniu, to aż zadem pod belkę poleciała.~- Pisarz mówił...~-
  59 IX  |               panów, więc poczęła tylko bełkotać bez związku: "Burak! Rzepa!
  60 V   |                 tak jak Newazendech bez Bezewendecha. Wkrótce jednak zazdrość
  61 V   |            Należy jednak wyznać, że tak bezinteresowne po-święcenie się ze strony
  62 V   |          skończył!~Ale sąd się zagaił i bezpośrednim jego rezultatem było, że
  63 I   |              wszystko, co pośrednio lub bezpośrednio z duchowieństwem związane.
  64 IX  |         głębokie a przebolesne poczucie bezradności, niemocy i przemocy, ta
  65 V   |    niechlujności" etc., a którym natura bezwarunkowo odmówiła rogów, co może
  66 VI  |                 ale pogodną; czoło miał białe, wysokie i łagodny uśmiech
  67 VI  |                i wydawał się wówczas ów biały staruszek z monstrancją
  68 I   |            lepszy, przyniesiesz mu. czy białych raków, czy masła, czy lnu
  69 VI  |                aniołków niby ptaszków z białymi skrzydełkami.~Rzepową leżała
  70 IX  |              tamtą stronę, stoi chłop z biczem w ręku, więc zaraz do niego.~-
  71 IX  |                niemiara bryk i wozów, i bid żydowskich, Rzepowej zdawało
  72 X   |          dzieciakowi zaraz pomogło, ale bieda była coraz większa z samym
  73 IX  |             lepsze drzwi, nie wiedziała biedaczka, że na tych drzwiach stał
  74 VI  |                coś podobnego. Co on się biedak nie namęczył, żeby zwrócić
  75 V   |              szczęście i zapłaci wam za biedaków!"~Tu łkanie przerwało jej
  76 IX  |          obdzierał.~- Miłosierne osoby! Biedna kaleka litości błaga! Niech
  77 I   |             znowu. Była to chałupa może biedniejsza jeszcze od innych, ale wyglądała
  78 VI  |        Straciłem wszelką nadzieję.~Głos biegł w stronę dworu, wśród poetycznej
  79 IX  |               Jagodzińskiego młynarza!" Biegła więc ostatkiem sił, chwytając
  80 VI  |           którym ta instrumemcie grywał biegle, siadał na ławce przed czworakami
  81 VIII|           nareszcie dojrzał w ciemności bielejącą koszulę Rzepowej.~- A kto
  82 IX  |          połyskiwać-gwiazdy. Pod brzozą bieliła się nieruchoma ciągle postać
  83 VI  |              nadeszła uroczysta chwila. Bielusieńki jak gołąb dziekan wydobył
  84 VI  |                 miał jaką nadzieję? Nie bierzcie mu, państwo dobrodziejstwo,
  85 VIII|                zapytał - któż się z kim bił, gdzie i kiedy? A kanonik
  86 VI  |                 a promienne, od którego biła błogość i otucha, zlewając
  87 IV  |            wtrącił wójt. - Bedzieta się bili czy co? Ot napijwa się jeszcze.~
  88 VII |           wyglądał także jak malowanie.~Biło od tej pary zdrowiem, młodością,
  89 VII |              wykwintne, że aż promienie biły od niego, dodawało jej jeszcze
  90 I   |             rydz, szeroka w plecach i w biodrach, smukła w stanie, gibka,
  91 I   |         Gdybyśmy mieli, jak się należy, biografie wszystkich naszych znakomitych
  92 I   |            naszych znakomitych ludzi, w biografii tego niepospolitego człowieka
  93 VI  |           kazanie, a kanonik siedział w birecie na krześle wedle ołtarza
  94 II  |           siwuchę lubił, a skory był do bitki, jak podpił. Raz Damazemu,
  95 I   |           niewielką i płeć może nawet i bladawą, tylko trochę ozłoconą promienia-mi
  96 IX  |            osoby! Biedna kaleka litości błaga! Niech wam Pan Bóg miłosierny
  97 II  |          papierosów i wreszcie świeca w blaszanym lichtarzu, z rudym knotem
  98 IX  |             myślach i słowach. Owo koło błędne, głębokie a przebolesne
  99 V   |                 i Kruczek.~Rzepowa była bledziusieńka jak płótno; jej śliczne
 100 VII |            chałupami błyszczała, w dali błękitna parasolka; żółty, ryżowy
 101 VII |              sukienka garnirowana takoż błękitno: to panna Jadwiga szła na
 102 V   |                zaś one, o ile dotyczyły bliżej lub dalej genialnego Zołzikiewicza,
 103 IV  |                  to się i wrócił.~- Nie bluźnilibyśicie po próżnicy, Kużden śwab
 104 I   |                siebie i począł warczeć, błyskając od czasu do czasu kłami,
 105 VI  |                dymów, promieni, głosów, błyskał tylko czasem wysoko Przenajświętszy
 106 IX  |                burza; od czasu do czasu błyskało, ale chłop nie pytał, rozpuścił
 107 IV  |              Rzepa, pokazując pięść jak bochenek chleba - że ino bym was
 108 IX  |               pozwolą się jej przysiąść bodaj na brzeżku fury, ale nie
 109 I   |                 pozbyć ze wsi ladaców~- Bogać ich się tam pozbędzie!~-
 110 I   |            wykupię.~- O! kiedyście taki bogacz...~- Ma tam Pan Bóg u mnie
 111 VI  |              Jaka to jednak była natura bogata ten pan Zołzikiewicz, dowodzi
 112 II  |               dziwowały się jego. sile. Bogaty kupiec z Osłowic, Dryśla,
 113 VI  |                 plan mego sympatycznego bohatera. Dał pan Zołzikiewicz, co
 114 I   |            KTÓRYM ZABIERAMY ZNAJOMOŚĆ Z BOHATERAMI I ZACZYNAMY SIĘ SPODZIEWAĆ,
 115 III |            poczynają łzy ronić nad moim bohaterem, a zatem, nim która z nich
 116 II  |               Siadaj! Opowiedz mi swoje bohaterskie czyny.~- Opowiedzieć mogę,
 117 II  |              się zaraz, pytał:~- Rzepa, bój się Boga! jakżeś ty z nimi
 118 I   |                człowieka z edukacją nie bójcie. Jeszcze wczoraj rewizor
 119 IX  |                 i o siebie, uskoczyła w bok; chłop za nią, ale że był
 120 VI  |          któremu psy własne lizały rany bolące, lub jako Azariasza, na
 121 II  |               Mnie do wojska nie wezmą, bom wyszedł z lat; przy tym
 122 V   |              przeciwko temu pro publico bono, ale pana Skorabiewskiego
 123 IX  |                  Oj, pójdziewa w żyto, ~Boś dobra, kobieto!~I chciał
 124 V   |            tonem zapytania:~- Abo co?~- Boście durnie!~- Musi tak być! -
 125 VI  |              zorza, a w onej zorzy tron boski, koło tronu zasię światłość
 126 IX  |                i prosić na miłosierdzie boskie, żeby choć dziecko przed
 127 I   |                też przysłać przed Matką Bożka, jak skończone ośmnaście
 128 I   |            wojskowe były dycht po Matce Bozkiej, a tu u waju mentryki w
 129 VI  |                Rzepową przed majestatem bożym twarzą na podłogę, a potem
 130 V   |             zamiarze rozejścia się, już brali za czapki i bicze, gdy nagle
 131 V   |              się okazać, że jest za pan brat z pierwszymi powagami w
 132 I   |            warszawskiego księgarza pana Breslaucra, pod tytułem: Izabela hiszpańska,
 133 V   |            znakomitego męża stanu Johna Bright. Nie wyłączało to jednak
 134 VII |                 jaśnej barwy czuprynę i broda tylko co mu się puszczała,
 135 II  |             czapkę, zadarty nos i kozią bródkę, idące na wysokich nogach
 136 X   |             porcelanową fajkę, co mu na brodzie wisiała, i zawołał:~- Rzepowa!~
 137 I   |              leżały dwie świnie. Kaczki brodziły koło gnojówki. Blisko szczap,
 138 II  |              powiedział albo czego Boże broń! na niego się nie porwał
 139 I   |        zarzucała ciężki łeb na grzbiet, broniąc się także od much, przy
 140 II  |        wydawnictwa pana Breslauera; dwa brudne kołnierzyki angielskie,
 141 I   |              słońca; oczy duże, czarne, brwi jakby napisane, mały, cienki
 142 I   |             odwrócił się i spojrzał. Na bryczce siedział młody akademik
 143 I   |               rozległ się z tyłu turkot bryczki. Pan pisarz odwrócił się
 144 IX  |                 a przed nim co niemiara bryk i wozów, i bid żydowskich,
 145 VIII|           księża siadali już na dworską brykę. Rzepowa widziała, jak pan
 146 I   |                 Akademik wychylił się z bryki, dojrzał pana Zołzikiewicza,
 147 I   |                o głowę, rój wzbijał się brzęcząc w powietrze, a pan Zołzikiewicz
 148 VIII|                począł wpuszczać w nie z brzękiem łyżeczki. Rzepowa czekała
 149 VII |                  spod której widać było brzeżek karbowany białej spódniczki
 150 IX  |              się jej przysiąść bodaj na brzeżku fury, ale nie spotkała nikogo.
 151 VI  |             zmysłom nie zdarzy...~Pieśń brzmiała, aż się szyby zatrzęsły;
 152 IX  |                 połyskiwać-gwiazdy. Pod brzozą bieliła się nieruchoma ciągle
 153 IX  |              potem, ujrzawszy w pobliżu brzozę płaczącą, przyczołgała się
 154 X   |                zabrał było Rzepową spod brzozy i wiózł ją do Baraniej Głowy,
 155 VII |            chałupy, schowawszy ogon pod brzuch cofnął się przerażony.~Tymczasem
 156 VII |            nienawidzieć przed chwilą.~- Brzydki grymaśnik z pana. Proszę
 157 V   |                 powiew Zachodu; dlatego brzydząc się do głębi duszy emancypacją
 158 VII |              śliczne małe nóżki obute w buciki węgierskie.~Pan, Wiktor,
 159 II  |           ponuro Don Jose. Zołzikiewicz budzi się po raz drugi; Eskurial
 160 VI  |                na ową herezję, jak i na bullę Ex stercore przeciw niej
 161 III |               Interesowne, żeby zamiast Buraka obdarzyć armię i państwo
 162 VI  |             dzielił się kancelaryjnym z Burakiem. Mamże wyznać, że pan Zołzikiewicz
 163 I   |                 tyłu kiecki i pokazując burakowe nogi. Dopiero pan Zołzikiewicz
 164 III |         powiedział sobie, że obiecawszy Burakowi zaciągnąć Rzepę na listę
 165 I   |                nie to, że nagle nastały burzliwe czasy, które raz na zawsze
 166 IX  |          przemocy, ta rola liścia wśród burzy, głuche poznanie, że znikąd
 167 IX  |              człowiek wyglądał prosty i buty miał na wyciągniętych przed
 168 VII |                 znała, jestem pewna, że byłabym w nim zakochana. Zrozumielibyśmy
 169 Epi |             ucho, czytelnicy: Rzepy nie byliby wzięli do wojska. Taka ugoda,
 170 II  |                i ze świecą szukać; więc byłoby się pewno i bardzo dobrze
 171 III |                to wszystkie osobistości bynajmniej nie były Interesowne, żeby
 172 V   |                rzeczy, z właściwą sobie bystrością doszedł do przekonania,
 173 VII |     rzeczywistości i na wpół zwierzęcym bytem wioski. Nie istniał żaden
 174 V   |                 łopatkę i mówił: "No to bywaj zdrów, panie Zołzikiewicz!",
 175 I   |            Umysły na wskroś samodzielne bywają zwykle śmiałe i radykalne.
 176 V   |           dzierżawca Małych Postępowic, bywał początkowo, jako ławnik,
 177 V   |              jednomyślność rzadko tylko bywały zakłócane ubocznymi wzmiankami
 178 VII |             dzieci wiejskich, chłopów i całego prostackiego otoczenia,
 179 V   |                 słusznej troskliwości o całość Rzepowej, postanowił ją
 180 IV  |                 Rzepa przepraszał żonę, całował ją po rękach. Po trzeźwemu
 181 VII |                przeplatając opowiadanie całowaniem panienki po ręku, a raczej
 182 I   |             przechodzi, to on ją wpół i całusa, a potem ją w kałużę, ale
 183 VIII|              pachniącą, co ci od niej w calusieńkiej gębie puszy". Potem pili
 184 IX  |        pomieszany z gradem, lunął jak z cebra; uderzył wiatr z taką siłą,
 185 V   |                 celkowego więzienia i z celek jego przyprowadził przed
 186 V   |               się bezzwłocznie do owego celkowego więzienia i z celek jego
 187 V   |            dwudziestu czterech godzin w celkowym więzieniu i na zapłacenie
 188 V   |               także służyć za dowód jej celowości. Otóż więźniowie, siedzieli
 189 V   |            cywilizacji system więzienia celularnego, czyli komórkowego. Nie
 190 XI  |                  gdy drzwi skrzypnęły w chacie Rzepów i Rzepowa weszła
 191 VII |                na głównej drodze między chałupami błyszczała, w dali błękitna
 192 IX  |               mruczeć jakby pijana.~- W chałupinie pusta kołyseczka, .a mój
 193 IV  |                co jest?~Rzepa wszedł do chaty i z początku ani słowa nie
 194 IX  |                   Cóż to? was do wojska chcą? - a? - spytał naczelnik.~
 195 X   |          milczała. Później, gdy jedno i chciało odezwać się do drugiego,
 196 IV  |               dobrowolnie.~- Co nie mam chcieć? A pisarz na to:~- Szmul!~
 197 I   |               poszedłby, to by go i nie chcieli słuchać, W czasie branki
 198 I   |                 dzień przystawić."~Wójt chciwym uchem łowił te dźwięki,
 199 III |                 przyłączyła się jeszcze chęć zemsty nad obojgiem i nad
 200 IX  |               się słyszeć turkot wozu i chlapanie nóg końskich po kałużach.~
 201 VI  |                je w dwojakach Rzepie do chlewa, słońce było już wysoko
 202 I   |      przestępując z nogi na nogę. Przed chlewem świeciła wielka gnojówka,
 203 I   |             obok niej szopę, która była chlewkiem i oborą zarazem;, dalej
 204 I   |             basta.~- Toczę on żeniaty i chłopaka ma już rocznego.~- A kto
 205 I   |                 dobrodzieja i też nasze chłopaki chodzą do waju na bandosę,
 206 X   |                 po drodze słyszała, jak chłopaki-mówili między sobą: "Idzie żołnierka!"
 207 V   |           siadać panu na jednej ławie z chłopami, czego najlepszym dowodem
 208 I   |                   a chłop zawsze będzie chłopem.~Potem poprawił włosy i
 209 II  |                na dworskim wozie. Rzepa chłopisko był rosły jak topola, tęgi:
 210 VII |                  obok dzieci wiejskich, chłopów i całego prostackiego otoczenia,
 211 IX  |                cierpliwością prawdziwie chłopską postanowiła siedzieć przy
 212 V   |              inaczej tak zwany: "zdrowy chłopski rozum" więcej jest wart
 213 V   |           głosem i tak mówić poczęła:~- Chłopsko chodzi jak struty. Ciebie,
 214 X   |                 Po kilku dniach poczęły chłopu złe jakieś myśli przychodzić
 215 I   |    roz-puszczacie język. Mnie już wasze chłopy kością w gardle stoją, razem
 216 VI  |                było oczy mrużyć, i całe chmary aniołków niby ptaszków z
 217 IX  |               dworze niebo zawlokło się chmurami: na krańcach widnokręgu
 218 X   |              jej troskliwość, ozwał się chmurno: "Będziesz ty po miastach
 219 V   |                 ukazał się w nich Rzepa chmurny jak noc, a za nim Rzepowa
 220 IX  |                niej szedł pijany chłop.~Chmury waliły się na niebie coraz
 221 IV  |               Ny? co pan pisarz chce?~- Chodź i ty za świadka, że tu wszystko
 222 IX  |                 pokoju; w których widać chodzących panów we frakach i w mundurach.~
 223 IX  |          zielona tabliczka, co? Ale nie chodźcie do niego, bo zajęty, co?
 224 II  |          jeszcze za gęsiami a za świńmi chodził. Ale potem pomyślał, że
 225 II  |            także był pierwszy. Żydy, co chodziły po lesie z miarą w ręku
 226 VIII|             koniach, to piechotą, a tam chorągwie, a armaty. Tak ja zaraz
 227 IX  |              powtarzała tuląc do piersi chorego Jaśka.~A potem widać zaraz
 228 X   |            Cisowa, kowalka, zażegnywała chorobę z sitem w ręku i czarną
 229 IX  |             odezwać:~- Pochwalony Jezus Chrystus!...~- Czego tam?~- Jaśnie
 230 IX  |                jeden czeski zawiązany w chuście. Chciała Żydowi dać go zaraz,
 231 I   |         strasznie ambitny. Jemu to tyło chuścinę rozwiąż i zara rubla.~-
 232 IX  |                 ujdzie.~Zdjęła z siebie chustę, zdjęła przyjaciółkę, fartuch,
 233 II  |         oglądały; już ja ci nie będę ni chustów prała, ni jeść gotowała.
 234 IX  |        Ujrzawszy go Rzepowa odwiązała z chusty swego czeskiego i zbliżywszy
 235 III |            uczynił trzecie głupstwo. O, chwilo szczytna! w której mąż prawdziwie
 236 V   |               mordy, utrapiona? Nastała chwilowa cisza; sąd począł silę namyślać
 237 II  |             bywało, plunie w garście, s chwyci za topór, a machnie, a stęknie,
 238 I   |           marynarką kort, przejął kort, chwycił za nankin, przejął nankin,
 239 X   |                 nie odrzekła nic, tylko chwyciła konewkę za ucho i poszła
 240 IX  |              Biegła więc ostatkiem sił, chwytając w spieczone usta powietrze,
 241 IV  |       przezwisko było mu: "Skruszyła"~- Chybaście pypcia dostali.~- Nie wierzyła,
 242 I   |               wszystkim dowodzi i ludzi ciąga do karczmy.~- Pewnikiem,
 243 VI  |               że pan Zołzikiewicz był w ciągłych długach u Srula, krawca
 244 V   |              Stójka wpadł i dalej Rzepę ciągnąć; Rzepa go pięścią, on Rzepę
 245 III |              powieść, ale że nie umarł, ciągnę więc dalej.~Owóż więc rana
 246 IX  |               że koń ledwie mnie samego ciągnie. Dacie złoty, to was wezmę.~
 247 IX  |           krzyknęła: "A słowo stało się ciałem!" Spojrzała na niebo, które
 248 IX  |              się jakiś głos. Rzepowa aż ciarki przechodziły, że to może "
 249 IX  |           Podpalić by ich, psiowiary.~- Cichajże, zbereźniku. Co ci ta pan
 250 IX  |        otworzywszy z nieśmiałością i po cichutku pierwsze, znalazła się w
 251 VIII|           ogólna, gdy nagle przerwał ją cichy, lękliwy głos z zewnątrz
 252 VIII|            głowy. Czasem także brały ją cięgoty, ale nie zważała na to,
 253 IX  |              siebie, wiatr gnał ją, pot ciekł z jej czoła, i cała rzecz.
 254 IV  |                oborze.~- Oj! jakiego to cielaka Pan Bóg zabrał ode mnie! -
 255 IV  |            gorzko wspominając graniaste cielę, które dwa tygodnie temu
 256 I   |                usta jak wiśnia. Śliczne ciemne włosy wymykały się jej spod
 257 IX  |             znikli wraz z kabrioletem w ciemnej dali.~Rzepowa została sama.
 258 IX  |                ale w lesie było jeszcze ciemniej i straszniej. Od chwili
 259 IX  |             opadła. Ale zrobiło się już ciemno; przez przerwy chmur poczęły
 260 IX  |                  słychać trzask gałęzi, ciemność.~Rzepowa uczuła, że słabnie.~-
 261 IX  |                rozległ się jakiś głos w ciemnościach.~Po chwili z daleka dał
 262 I   |              brwi jakby napisane, mały, cienki nosek i usta jak wiśnia.
 263 VI  |      fałdeczkami; potem siada, bierze w cienkie paluszki łyżkę i ani spojrzy.~"
 264 I   |           Kruczek - zawołała dźwięcznym cienkim głosem kobieta - nie będziesz
 265 VIII|            zważała na to, tylko czekała cierpliwie. Powoli zmroczyło się i
 266 IX  |           Siadła koło jakichś drzwi i z cierpliwością prawdziwie chłopską postanowiła
 267 I   |              nie wzieni, że aż mi skóra cierpnie.~A Stachowa na to:~- Do
 268 II  |               przyjechał Rzepa z lasu z cieślą Łukaszem, na dworskim wozie.
 269 V   |              dworem miała go zbytecznie cieszyć.~Był to człowiek pełen taktu,
 270 V   |                gadzina" koniczyna, woły cieszyłyby się dotychczas najlepszym
 271 V   |              natomiast wzięli na siebie ciężar przypilnowania, ażeby wszystko
 272 VI  |                  W nocy oddycham, przez ciężkie wzdychania ~Straciłem wszelką
 273 X   |             wiankami, a następnie stara Cisowa, kowalka, zażegnywała chorobę
 274 VI  |             całą okolicę zaopatrywał w "cisto paryską" garderobę.~Ale
 275 VII |                na obłoku, ~Roztopiony w ciszę;~Łzę mam senną w oku, ~Oddechu
 276 VI  |                 dworu, wśród poetycznej ciszy nocy letnich, a pan Zołzikiewicz
 277 V   |   jednomyślnością powtarzali: "a syk! a ciu! ażeby was paralus!" i tym
 278 V   |                  co jest morski sąd, aż cne siódma skóra zaboli. Jak
 279 V   |              wójta i ławnika, jak każda cnota wychodząca poza obręb pospolitości,
 280 II  |                topora.~Jeździł on teraz codziennie do lasu, bo pan wszystek
 281 VII |              schowawszy ogon pod brzuch cofnął się przerażony.~Tymczasem
 282 VIII|              obszary w ganek, a Rzepowa cofnęła się aż do kratek ogrodowych
 283 I   |            prostych ludzi zawsze znaczy coiś niedobrego. Rzepowa przestała
 284 VI  |               Tu mimochodem wspomniał o Condillacu, Voltairze, Rousseau i Ochoriwiczu,
 285 V   |                 się zgromadzonym potres conscripti, jeden zaś z miejscowych
 286 V   |                 lub Ościerzyńskich. Hm! córka w domu jest: rozumiem, co
 287 I   |              milczeniu.~- Oj dola moja! Coże se pan do mnie upatrzył? -
 288 IX  |                dawniej była Matka Boska cudowna, a około którego jeszcze
 289 III |             płatek, przyłożył i - co za cudowne skutki tego medicamentum! -
 290 V   |                  Albo im dołożę jeszcze ćwiartczynę grochu, albo co?~
 291 VI  |             Przenajświętszy Sakrament z cyborium, a potem odwrócił się do
 292 I   |                 w podołku i obierała je cygankiem, druga zaś mówiła:~- Oj!
 293 V   |         inteligencji wódeczkę, podawano cygara i wtedy obgadywała się rzecz
 294 VIII|       Skorabiewskiego rewizor.~- A może cygarko? ~- A może kawy?~- Nie -
 295 II  |         rękawiczki, lakierki, a nawet i cylinder, którego pan pisarz używał
 296 IV  |                 Ino co?~- Ba? co? musi: cysarz, i basta!~- Oj, straśnieście
 297 V   |        najbardziej zgodny z wymaganiami cywilizacji system więzienia celularnego,
 298 V   |              jeszcze wiele spraw natury cywilnej, wszystkie zaś one, o ile
 299 I   |               siedział młody akademik w czapce na bakier, z papierosem
 300 IV  |             ukazały się w nich: zielona czapka, zadarty nos i kozia bródka
 301 X   |                chorobę z sitem w ręku i czarną kurą. Jakoż dzieciakowi
 302 V   |           smutek i pokorę, a w wielkich czarnych .oczach ukazywały się łzy,
 303 VI  |             popatrzyła na księdza swymi czarnymi oczyma, podjęła go pod nogi
 304 I   |               ale trochę o dawniejszych czasach...~- A nie boję się! Co
 305 I   |               że nagle nastały burzliwe czasy, które raz na zawsze przerwały
 306 VII |                 taka rozmowa wydaje się czczą i pospolitą, kiedy się rozmawia
 307 II  |                 groszy na wódkę... nie, czekaj; na! pięć groszy na wódkę...~
 308 V   |               nieraz, że szlachcic, nie czekając, aż on się żegnać zacznie,
 309 I   |                pisarz. - Pomsta na was! Czekajcie! pójdzie Rzepa w sołdaty.
 310 VIII|                 Ja zaczekam...~- No, to czekajcieże. Ja się przecie na dwoje
 311 V   |                  i wzdycha, ale ja sądu czekałam; toć wy ludzie macie Boga
 312 VIII|                minę do śmiechu, wszyscy czekali na opowiadanie, choć je
 313 I   | niesprawiedliwość profesorów, stanął na czele żywiej czujących kolegów,
 314 I   |             włosy wymykały się jej spod czepca.~Gdy pan pisarz się zbliżył,
 315 I   |               urodziwa. Na głowie miała czepek zwyczajny babski, na sobie
 316 VII |                 góry, w sfery błękitne, czepia się świata duchowego i pnie
 317 IX  |             karabinem.~Wiatr zsunął jej czepiec z głowy: śliczne jej włosy
 318 I   |                 a znalazłszy ziarno lub czerwia, poczynał krzyczeć: "kocz!
 319 IV  |                  Rzepa stawał się coraz czerwieńszy, Burak dolewał mu ciągle.~-
 320 I   |                białą koszulę ściągniętą czerwoną tasiemką. Kobieta zdrowa
 321 VII |                jakoby skamieniała, oczy czerwone, wejrzenie mętne i utkwione
 322 IV  |               każdy musi ogrodzić swoją część płotem, żeby nie było sporów.~-
 323 V   |               Nazareński, o Matko Boska Częstochowska! przyczyń-że Ty się, przyczyń
 324 V   |           mruknął:~- A, dyć to nieładne człeka upoić i zaprzedać.~- Bo
 325 I   |                 oknem tylko, kancelarii czochała się o ścianę krowa i od
 326 V   |              również jak i na rozciętym czole pełnego męskiej dumy oblicza
 327 I   |            poszedł dalej z zachmurzonym czołem i nie zatrzymał się aż dopiero
 328 I   |            Zołzikiewicz! z ciebie byłby czort, nie podrewizor, bo ty wiesz,
 329 V   |          odsiedzenie jeszcze dwudziestu czterech godzin w celkowym więzieniu
 330 V   |         Baraniej Głowie znajdują się aż cztery przegrody. Więźniowie siedzieli
 331 IX  |           Maryja! - wykrzyknęła Rzepowa czując, że ostatnia deska zbawienia
 332 I   |                  stanął na czele żywiej czujących kolegów, wyprawił kocią
 333 II  |               włosy na głowie powstają. Czuje całą okropność swej. pozycji.
 334 V   |                ławników, którzy wówczas czuli się po prostu bez głowy.~
 335 I   |                 na ziemię.~Godzina była czwarta po południu, w całej wiosce
 336 XI  |                potem trzecie uderzenie, czwarte, piąte, szóste. Na podłogę
 337 III |                Oto nic nie wymyślił!~Na czwarty dzień przywiózł mu stójka
 338 VI  |           biegle, siadał na ławce przed czworakami i spoglądając w stronę dworu,
 339 II  |               po ścianach... A? Więc to czworaki, nie Eskurial? Królowej
 340 VII |         przerażony.~Tymczasem doszli do czworaków, w oknie których mignęły
 341 IV  |            rzekłszy, wydobył złożony we czworo papier i odczytał coś, czego
 342 VIII|              Przychodziło jej do głowy, czyby nie wrócić do chałupy a
 343 VII |            Jadwigę i pana Wiktora, przy czyim rozpłakała się cicho.~-
 344 V   |      pozostawało te-raz zawyrokować, po czyjej stronie była słuszność i
 345 VI  |             Rousseau i Ochoriwiczu, nie czyniąc zresztą między tymi mężami
 346 V   |                i wójta, nie wiedząc, co czynić.~Aż Rzepowa znowu zebrała
 347 III |                 Tu przychodziło mieć do czynienia ze strażą ziemską, z komisją
 348 II  |           Opowiedz mi swoje bohaterskie czyny.~- Opowiedzieć mogę, ale
 349 II  |                  A Rzepa się zdziwił.~- Czyś ty się, kobieto - rzeknie -
 350 VI  |           Jadwiga, dumna, niepokalana i czysta, jakby jaka królowa; zaszeleści
 351 V   |      samodzielnie, a przy tym na wagach czystej sprawiedliwości, zawieszonych
 352 I   |                Umieciono było przed nią czysto, a podwórko przytrząśnięte
 353 VII |        najczęściej mówi się o poezji.~- Czytała pani ostatnie wydanie Elego? -
 354 I   |                niepospolitego człowieka czytalibyśmy, że pierwsze nauki pobierał
 355 VII |               przepadam za Elim. Gdy go czytam, zdaje mi się, że słyszę
 356 I   |             mówić będzie.~Owóż skutkiem czytania owej Izabeli hiszpańskiej,
 357 I   |                jednak, że muszę jaśniej czytelnikowi wytłumaczyć, dlaczego pan
 358 III |                 wyraźnie: jestem osłem!~Czyż jednak miał porzucić plan
 359 VI  |               przed sumą się ż księdzem Czyżykiem rozmówić, ale że to musiała
 360 I   |                 oj ta dada! oj ta dada! da-da-na!" Koło niej leżał z wyciągniętymi
 361 I   |               potem spuszczał ją nagle: da-wał się słyszeć płask dłoni
 362 III |                 także zakneblować usta, dadzą więc nosa, zrzucą może jeszcze
 363 V   |            przerwała prędko kobieta i - dajże mnie mówić, a ty cicho siedź.~
 364 X   |                 dzieciaka licho weźmie. Dałbym ja ci, żebyś ty go była
 365 I   |             podobał i przejmował go tak dalece, że w swoim czasie zamierzał
 366 II  |             kobieta z płaczem wielkim i dalejże wołać:~- Już ciebie, niebożę,
 367 VI  |               się jeszcze w niezmiernie dalekie konsekwencje tego uściśnienia
 368 IX  |           poreformacki kościół i wyszła daleko w pole, aż nagle zatrzymała
 369 VIII|               chętnie, gdybym mógł, ale dałem sobie słowo, że się w sprawy
 370 V   |         wyleciała, a potem i pożreć nie dalia, tylko tak mi wymyślała: "
 371 VIII|                 sobie - i wiedziała, że daliby z pewnością nie tylko kosteczki,
 372 V   |                 Tu łkanie przerwało jej dalsze słowa. Rzepa także płakał
 373 I   |                 ja o tym, ale ja go nie dam. Jak nie będzie można inaczej,
 374 II  |               do bitki, jak podpił. Raz Damazemu, parobkowi dworskiemu, zrobił
 375 V   |                 będziem darmo pieniądze dawać, kiej tego, co wy zapłaciła,
 376 VI  |               owym zajściu w sądzie nie dawała jeszcze za wygraną. Nazajutrz
 377 VI  |              wydawnictw pana Breslauera dawało mu wiarę w możliwość rozmaitych
 378 I   |                 też mówię, ale trochę o dawniejszych czasach...~- A nie boję
 379 I   |        popstrzone od nich straciły swój dawny kolor. Również popstrzone
 380 V   |               kark i wyrzucił za drzwi, dawszy pięścią w krzyż na drogę,
 381 II  |            stukneno~Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu! I stukł sobie
 382 V   |        czytelnik może wnieść łatwo, jak delikatnej natury i jak głęboko psychologicznie
 383 I   |            gniewliwie:~- Kiejś pan taki delikatny fizyk, to czemu było prosić
 384 V   |                 dowodziło; chłopi zaś w demokratycznym poczuciu własnej odrębności
 385 V   |           intruzami i przez pewien czas deputowani z rzadką jednomyślnością
 386 IX  |             Rzepowa czując, że ostatnia deska zbawienia wysuwa się jej
 387 IX  |            otworzyły się nad jej głową: deszcz, pomieszany z gradem, lunął
 388 IX  |              zasnuło mgłą, parą, falami deszczu; drogi ani dojrzeć, a tu
 389 X   |                   Nie żołnierka to, ale diabłowa!" Kobieta nie rzekłszy słowa
 390 X   |                 chce pomóc, to on duszę diabłu zaprzeda, i poczęli się
 391 II  |                  ty Rzepa! niech ciebie diabuł weźmie. Na! sieść groszy
 392 III |             stójka z osłowickiej apteki diachylum; Zołzikiewicz rozsmarował
 393 I   |           akademika był mu nie na rękę, dla-tego poszedł dalej z zachmurzonym
 394 I   |                Marforemu, myślał sobie, dlaczegóż i mnie nie miałoby się udać?"
 395 VI  |             Zołzikiewicz był w ciągłych długach u Srula, krawca z Osłowic,
 396 V   |             rzecz wnikania. Wreszcie po długiej chwili milczenia, jeden
 397 X   |                 się skończyła. Po kilku dniach poczęły chłopu złe jakieś
 398 V   |                woła! Mówię mu, jak kemu dobremu, grzecznie: ty złodziejski
 399 VI  |            bronić, dlatego wymyślił ową dobrowolną ugodę Rzepy z wójtem, która
 400 V   |               kto się będzie wtrącał do dobrowolnego kontraktu, będzie sądzony
 401 V   |            oblicze sądu. Nie potrzebuję dodawać, że w gminie Barania Głowa
 402 VII |                promienie biły od niego, dodawało jej jeszcze uroku. Jej śliczna
 403 II  |              jego syn: "Toć znać zaraz, dodawały, że fantazyją ma psiajucha
 404 IX  |                 Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~Doda uciekać!~
 405 IX  |              mnóstwo, zresztą z kobietą dogadać się nie mógł, więc tylko
 406 XI  |            patrzył w ziemię.~Na kominie dogasały węgle.~- Gdzieś była? -
 407 V   |           miastu. Szlachta zaś mówiła: "doigrał się", przy czym na obronę
 408 I   |                 Żebyś kark skręcił, nim dojedziesz.~Tego akademika pan pisarz
 409 IV  |                 Rzepa był trzeźwiejszy, dojrzałby, jak wójt mrugał na ławnika.~
 410 IX  |               falami deszczu; drogi ani dojrzeć, a tu drzewa wiją się po
 411 X   |              miary i już nie można było dojść z nim do ładu. Dziwna rzecz,
 412 VII |               beczki z okowitą.~Ale nie dokończyła myśli, bo doszli do wielkiej
 413 V   |                a fioletową kamizelkę na dół. Ławnicy, w zamiarze rozejścia
 414 VIII|           zabawiali rozmową, a uszu jej dolatywały wesołe śmiechy, które dziwnie
 415 V   |                 wiedział, że zaprzedaje dolę swoją i moją, i dzieciaka.
 416 IV  |                coraz czerwieńszy, Burak dolewał mu ciągle.~- A wy -rzekł
 417 V   |        sprzedałby za pięćdziesiąt rubli doli swojej! Oj, ulitujta wy
 418 VII |           półuśmiechem usta, aż jej się dołki ukazały na policzkach, i
 419 V   |         warząchwią by jego po łbie, oj! dołóż moja! ino kłonicą. Słońce
 420 V   |             cosik tej baby żal. Albo im dołożę jeszcze ćwiartczynę grochu,
 421 IV  |                 spodobało, bo zwyczajny doma lepszego, to się i wrócił.~-
 422 V   |          przyszedł z pola i natarczywie domagał się jeść, przyszło do wybuchu
 423 VII |                Widzi pan, jaki to ładny domek: to jest jedyne poetyczne
 424 VII |             zatrzymali się przed ładnym domkiem, pokrytym dzikim winem i
 425 V   |          wpadłszy jak szalone przez nie domknięte drzwi, zaczęły bez żadnej
 426 VIII|                 zdaje, że górą. Ledwiem domówił, ci w nogi! tamci za nimi;
 427 VI  |                  jeżeli nie czytelnicy, domyślają się już zapewne, że przedmiotem
 428 VI  |             zaraz do dworu z językiem i doniesieniem, że "pain pisarz nos se
 429 IX  |               się w podobnym położeniu, dopieroż bym napisał sensacyjny romans,
 430 V   |              mówiłam, tak mi Panie Boże dopomóż. A żeby jego...~W tym miejscu
 431 VII |           Rzepowo! Mnie was żal bardzo. Doprawdy... cóż ja mogę wam poradzić.
 432 IV  |                 kobieta zaczęła pytać i dopytała wreszcie wszystkiego. "Zaprzedali
 433 V   |         wielmożny pan - to nie pan, ino dorobiec." Usłyszawszy to pan Floss,
 434 I   |               chwili jednak znów zaczął doskakiwać.~- Weźcie tego psa! weźcie
 435 II  |               mu jako tako. Ożenił się, dostał żonę taką, że lepszej i
 436 IV  |           Skruszyła"~- Chybaście pypcia dostali.~- Nie wierzyła, to posłuchaj
 437 IV  |              Nie podpiszesz, to nic nie dostaniesz. Twoja wola.~Rzepa zaczął
 438 I   |               jak tego nie uczyniła, to dostanieta po łbie, czego sobie i wam
 439 VI  |            spodziewam się, że czytelnik dostatecznie zrozumiał już i ocenił genialny
 440 IX  |                 Jadwidze każde wrażenie doszłoby do świadomości siebie; rozpaczne
 441 I   |          lusterko. Wójt jednak czuł się dotknięty i odrzekł:~- Patrzcie no
 442 V   |                wszystkie zaś one, o ile dotyczyły bliżej lub dalej genialnego
 443 I   |                 ale to tylko tak, przez dowcip. Dziewki też krzyczały oj!
 444 IX  |                 poszedłszy do jego domu dowiedziała się, że wyjechał do guberni.
 445 V   |                 co może także służyć za dowód jej celowości. Otóż więźniowie,
 446 V   |              chłopami, czego najlepszym dowodem jest, że "jensze panowie
 447 VI  |               sprawę i było zręcznością dowodzącą, że przy zbiegu okoliczności
 448 V   |            mądrość narodów, które miało dowodzić, że chłopa ulepszyć nie
 449 V   |              samo nazwisko jego: Floss, dowodziło; chłopi zaś w demokratycznym
 450 V   |                się - nie potrzebuje być dowodzonym.~Okazało się to także zaraz
 451 V   |               żądny krzywdy od mego nie doznałam. O! Jezusie, o rany słodkie
 452 V   |              zdrowiem i z pewnością nie doznałyby tych smutnych przypadłości
 453 IX  |               Wrzeciądzy, który wiózł w drabkach gęsi do miasta, zaczęła
 454 I   |                ciepło, aż przez aksamit drąg poczujecie.~Wójt począł
 455 IX  |             rozpacznych, a zatem bardzo dramatycznych myślach i słowach. Owo koło
 456 V   |                  Wówczas zginał palce i drapiąc szlachcica w dłoń, wygarniał
 457 V   |            fartuchem łzy i nos i głosem drgającym poczęła opowiadać całą sprawę.
 458 XI  |             węgle na kominie przygasły. Drganie przeszło Rzepową od stóp
 459 I   |           słowem: łania.~Ale rysy miała drobne, głowę niewielką i płeć
 460 V   |          premisy większej i przechodząc drogą równie logiczną, jak ściśle
 461 IX  |             mgłą, parą, falami deszczu; drogi ani dojrzeć, a tu drzewa
 462 IX  |                 godzina; jedni wchodzą, drudzy wychodzą, zegar za kratką
 463 X   |             zaraz jątrzyć jedno przeciw drugiemu. Gdy Rzepa przychodził do
 464 II  |              było słyszeć, jak huczał z drwalami pieśń, której ich sam nauczył:~
 465 II  |                jak w lesie.~Czasem znów drwale śpiewali, ale i do tego
 466 VI  |              spostrzegł na sznurze koło drwalni suszące się spódnice i po
 467 I   |                 go jak ognia, bo to był drwiarz, frant wielki, a z pana
 468 II  |                Bogaty kupiec z Osłowic, Dryśla, mawiał do niego:~- No,
 469 VI  |              się do ludzi i trzymając w drżących rękach monstrancję jak słońce
 470 IV  |             pięści na kolanach i począł drzemać.~Kiwnął się raz, kiwnął
 471 IX  |             zbliżyła się do tego, który drzemał na ławie: miała do niego
 472 IX  |                 na ławce siedzi jakiś i drzemie. Dalej drzwi do innego pokoju;
 473 II  |                ranny? - pyta Serrana ze drżeniem w głosie.~Tu nieszczęśliwemu
 474 IX  |                 nogę:~Doda uciekać!~Uu! du!~Ujrzawszy Rzepowa, stanął,
 475 VII |             błękitne, czepia się świata duchowego i pnie się w górę jakoby
 476 V   |            siedemdziesiąt pięć.~Zdrowej duchowej treści sądu nie zdołał jeszcze
 477 I   |            pośrednio lub bezpośrednio z duchowieństwem związane. Nie odpowiedział
 478 I   |               się bardzo sceptycznie na duchowieństwo, a zatem i na wszystko,
 479 VII |             żaden związek, przynajmniej duchowy. Szli oto oboje obok siebie
 480 VI  |                  wchodzi panna Jadwiga, dumna, niepokalana i czysta, jakby
 481 V   |         rozciętym czole pełnego męskiej dumy oblicza Romea. Sądowi pozostawało
 482 VI  |               drogę czuła, jakby ją coś dusiło za gardło.~Chciała płakać
 483 VII |             tylko osnową, na której ona duszka złote kwiaty własnych uczuć
 484 VII |               się rozmawia z lubą duszy duszyczką, kiedy rozmowa jest tylko
 485 VI  |               śniadanie i zaniosła je w dwojakach Rzepie do chlewa, słońce
 486 V   |                mnie widziała z Jagną ze dwora, com jej pomógł wiader ze
 487 V   |              tym, jakoby ta poufałość z dworem miała go zbytecznie cieszyć.~
 488 VII |             zwyczajnie dworny kawaler i dworna panna. Ci ludzie w parcianej
 489 VII |            literaturze, jako zwyczajnie dworny kawaler i dworna panna.
 490 IV  |               przyszło pisanie, że pono dworski las pójdzie na gospodarzy.~
 491 II  |                 Raz Damazemu, parobkowi dworskiemu, zrobił taką dziurę we łbie,
 492 II  |              lasu z cieślą Łukaszem, na dworskim wozie. Rzepa chłopisko był
 493 IX  |                 on zaraz do tych swoich dworzan:~- Proszę! proszę cicho!~
 494 I   |                Kobieta była młoda, może dwudziestoletnia i dziwnie urodziwa. Na głowie
 495 V   |              się na odsiedzenie jeszcze dwudziestu czterech godzin w celkowym
 496 I   |                żeby spisy wojskowe były dycht po Matce Bozkiej, a tu u
 497 VIII|                  jeden z drugim" wniósł dymiące półmiski; wtedy przypomniała
 498 VIII|             górą, to znowu tamci. Huku! dymu! a potem na bagnety! Ale
 499 IX  |           tępości umysłowej, tej wysoce dyplomatycznej zasady nie pojął, ale z
 500 IX  |               to naczelnik, bo za nim w dyrdy leciało kilku interesantów,