Rozdzial

 501 II  |               na łóżku, macza chustkę w dzbanku z wodą, stojącym pod łóżkiem,
 502 IX  |            niedziela, siedzi cała ulica dziadów wrzeszczących wniebogłosy.
 503 X   |            Ludzie rozpuścili języki jak dziadowskie bicze i mówili, że wójt
 504 IX  |            powietrzu było parno.~Co się działo w duszy Rzepowej, gdy przechodziła
 505 IX  |               poszła dalej.~- Cóż Ci ta dziecina winna, ona rybeńka złota,
 506 IX  |               usta do rozpalonego czoła dzieciny. Minęła wreszcie poreformacki
 507 V   |               nade mną i nad nim, i nad dzieckiem niewinnym! W co ja się obrócę
 508 VIII|                trawie pod płotem i dała dziecku piersi. Dziecko nassało
 509 VIII|        pomyślałam sobie, że może jaśnie dziedzic ulituje się nade mną...~
 510 VIII|               głucho kobieta, podjąwszy dziedzica pod nogi.~
 511 VIII|         obrośnięty winem, z widokiem na dziedziniec i na topolową drogę. W tym
 512 IX  |                w oczachna jego widok. " Dziej się wola boża!", przemknęło
 513 VI  |                 jego grzech pijaństwa i dziękujcie Bogu, że karząc go za życia,
 514 VI  |                 również nie z chciwości dzielił się kancelaryjnym z Burakiem.
 515 V   |                było przejść do porządku dziennego. Na porządku tym znajdowała
 516 V   |                 jeden, tylko pan Floss, dzierżawca Małych Postępowic, bywał
 517 VII |           kwiaty własnych uczuć i myśli dzierzga, i kiedy, od czasu do czasu,
 518 I   |              pamiętała, że to, powiada, dziewce nieładne. Kto kazał? Ja?
 519 I   |               samej steczce, a co która dziewczyna przechodzi, to on ją wpół
 520 IX  |              ale nie spotkała nikogo. O dziewiątej rano, siadłszy zmęczona
 521 VII |              jeszcze uroku. Jej śliczna dziewicza kibić rysowała się wdzięcznie,
 522 I   |           patrzcie ot, że i wasz syn ma dziewiętnaście lat i że takoż musi losować.~-
 523 VI  |                  co zobaczywszy dworska dziewka Małgośka poleciała zaraz
 524 V   |       gospodarza: on za parobka, ona za dziewkę. I co tu ukrywać, kochali
 525 VII |                  Ironia, krew, pożar... dzikie wybuchy!~- Takie rzeczy
 526 VII |                ładnym domkiem, pokrytym dzikim winem i patrzącym tylnymi
 527 I   |                na to hasło na wyścigi i dziobały specjał, odbierając go sobie
 528 IX  |         guzikami, ale nie we fraku, i z dziurami na łokciach. Ten nie chciał
 529 IX  |          wyciągniętych przed się nogach dziurawe.~Trąciła go w ramię.~On
 530 II  |                 dworskiemu, zrobił taką dziurę we łbie, że Józwowa, gospodyni
 531 III |                  parol na Rzepową i nie dziwić się mu, bo też to była kobieta,
 532 V   |               to taka moda. Po obiedzie dziwiło go także nieraz, że szlachcic,
 533 IX  |             chwili jednak uczuła jakieś dziwne ciepło na szyi; pomacała
 534 IV  |             mrugał na ławnika.~Potem, o dziwo! pisarz wydobywszy pieniądze
 535 II  |                szukając gniazd wronich, dziwowały się jego. sile. Bogaty kupiec
 536 VI  |  melancholicznych, a czasem i sapiących dźwiękach, nucił:~A od samego prawie
 537 I   |             Wójt chciwym uchem łowił te dźwięki, a twarz jego wyrażała przejęcie
 538 VI  |             zahuczał organ, zabrzęczały dzwonki i dzwony; przed kościołem
 539 VI  |            organ, zabrzęczały dzwonki i dzwony; przed kościołem grzmiał
 540 II  |             między pnie, a potem wracał echem.~I znowu nie było nic słychać,
 541 I   |                Że pan Zołzikiewicz miał edukację, to o tym wiedzieli wszyscy,
 542 II  |           oczywiście jedzie znowu jakby ekstrapocztą do Eskurialu.~- Miły Serrano!
 543 VII |            Jadwiga - że ja przepadam za Elim. Gdy go czytam, zdaje mi
 544 V   |             brzydząc się do głębi duszy emancypacją kobiet, jako rzeczą wprost
 545 V   |            Dzięki jednak stanowczości i energii, która jak nigdy tak i w
 546 Epi |                                         EPILOG~A teraz powiem wam coś na
 547 I   |              okoliczności, o których ta epopeja później mówić będzie.~Owóż
 548 I   |        zapominając o tym, że należał do esprits forts.~Ale Kruczek pana
 549 VI  |        starannie. Płynęło to. zapewne z estetycznego poczucia, ale był i inny
 550 III |             Rozdział III ~ROZMYŚLANIA I EUREKA~Rana ogniła się.~Widzę,
 551 VI  |            swoim zwyczajem. Było już po ewangelii, teraz zaś, nie wiem już
 552 VI  |                 herezję, jak i na bullę Ex stercore przeciw niej wymierzoną.
 553 VIII|                 słuchał i tylko pykał z fajki przez cały czas, a potem
 554 IX  |                 las zasnuło mgłą, parą, falami deszczu; drogi ani dojrzeć,
 555 VI  |             królowa; zaszeleści suknią, fałdami i fałdeczkami; potem siada,
 556 VI  |            zaszeleści suknią, fałdami i fałdeczkami; potem siada, bierze w cienkie
 557 VI  |                 nie słuchali rozmaitych fałszywych mędrców i w ogóle ludzi,
 558 II  |               wzruszona i blada. Muślin faluje żywo na jej piersiach.~-
 559 II  |                znać zaraz, dodawały, że fantazyją ma psiajucha ślachecką."~
 560 IX  |            chustę, zdjęła przyjaciółkę, fartuch, rozebrała się prawie do
 561 IX  |              ziemi, na ziemi.~O! był to figlarz znany w całej okolicy ten
 562 VIII|                 Zmienił obrus, postawił filiżanki i począł wpuszczać w nie
 563 V   |                 jakim na próżno marzyli filozofowie XVIII stulecia. Godnym było
 564 V   |             koloru piaskowego w górę, a fioletową kamizelkę na dół. Ławnicy,
 565 VII |              oku, ~Oddechu nie słyszę. ~Fiołkowej woni ~Otacza mnie morze;~
 566 I   |                Kiejś pan taki delikatny fizyk, to czemu było prosić się
 567 VII |               Maszty z kości słoniowej,~Flagą jedwab różowy ~I szczerozłoty
 568 V   |                 durnie - odpowiedział z flegmą pan pisarz.~Potęga prawdziwej
 569 IV  |                 won, ty sałdat! - rzekł flegmatycznie Szmul.~W pół godziny potem
 570 V   |               wzmiankowanym wyżej panem Flossem. Zdarzyło się, że woły Środy,
 571 V   |                mieli do zarzucenia panu Flossowi to, że nie jest panem z
 572 V   |             pijanemu przeskrobie, to mu folgują, bo powiadają: nie wiedział,
 573 II  |             łbie, że Józwowa, gospodyni folwarczna, zaklinała się, że mu duszę
 574 V   |                w najtreściwszej zawarta formie, tak jest wielka, że po
 575 VIII|         przychodzili, bo panna grała na fortepianie. Rzepowa zaczęła sobie mówić
 576 I   |              tym, że należał do esprits forts.~Ale Kruczek pana pisarza
 577 IX  |               widać chodzących panów we frakach i w mundurach.~Rzepowa zbliżyła
 578 I   |               już włościanin nazwiskiem Franciszek Burak, siedział przy stole
 579 IV  |                 ale że to było w czasie francusko-pruskiej wojny, ławnik więc Gomuła
 580 IV  |               wójt.~- A ja powiadam, że Francuz nie da się Prusakowi - mówi
 581 IV  |                 że chytry? Turek pomoże Francuzowi, a Turek je namocniejszy.~-
 582 I   |                w zębach, powoził zaś ów Franek, o którym baby rozmawiały
 583 I   |              tak się boję, żeby mi mego Franka w żołnierze nie wzieni,
 584 I   |               ognia, bo to był drwiarz, frant wielki, a z pana Zołzikiewicza
 585 IX  |               prosić, żeby ją zabrał na furę.~- Z Bogiem, moja Rzepowa -
 586 IX  |                się po plecach i poczęły furkać w powietrzu. Nagle błysnęło:
 587 VIII|          ruszyła; pan krzyknął na drogę furmanowi:~"A przewróć tam na grobli,
 588 IX  |         Człowiek nietrzeźwy nie wie, co gada. Otóż Rzepa był natarczywy,
 589 VIII|                    Rzepowa.~- A, to wy! Gadajcie prędzej, czego chcecie,
 590 IV  |             wyrywać? A bo to ludzie nie gadali, że pływał po Wiśle ze statkami
 591 II  |           dziwnie łaskaw na Rzepę. Baby gadały nawet jedna drugiej do ucha,
 592 V   |                powiadam, małoś ty razy "gadoł" do mnie, co mnie tak kochasz,
 593 V   |              alba pszenica, nie ta zaś "gadzina" koniczyna, woły cieszyłyby
 594 IX  |                i szumią: słychać trzask gałęzi, ciemność.~Rzepowa uczuła,
 595 II  |             także sosny zagadały między gałęziami szumem, zwyczajnie jak w
 596 I   |                 To pomyślawszy rozsunął gałęzie wiśniowe i już było chciał
 597 VIII|             nadeszła, i zbliżała się ku gankowi.~Bryka ruszyła; pan krzyknął
 598 VI  |           zaopatrywał w "cisto paryską" garderobę.~Ale teraz, gdym już raz
 599 IV  |            Namocniejszy jest Harubanda (Garibaldi)!~- Musiśta wstali do góry...
 600 VII |          wstążkami i migdałowa sukienka garnirowana takoż błękitno: to panna
 601 II  |            dobry. Jak, bywało, plunie w garście, s chwyci za topór, a machnie,
 602 VI  |               drzwi, a na ołtarzu dziad gasił świece, więc Rzepową się
 603 IX  |                 zasady nie pojął, ale z gburowatością, właściwą również prostakom,
 604 I   |                spać spokojnie nie daje.~Gdybyśmy mieli, jak się należy, biografie
 605 VI  |          paryską" garderobę.~Ale teraz, gdym już raz wszedł .na drogę
 606 XI  |               kominie dogasały węgle.~- Gdzieś była? - spytał ponuro Rzepa.
 607 VIII|               ci od niej w calusieńkiej gębie puszy". Potem pili ją wszyscy,
 608 V   |          Jadwidze scenę uduszenia dwóch generałów hiszpańskich w Madrycie,
 609 V   |              dotyczyły bliżej lub dalej genialnego Zołzikiewicza, były sądzone
 610 X   |                  Rozdział X ~ZWYCIĘSTWO GENIUSZU~Herszek z Wrzeciądzy zabrał
 611 IX  |             Osłowic.~Kto zna jak należy geografię, ten wie, że wjeżdżając
 612 II  |             piętnaście lat i jeszcze za gęsiami a za świńmi chodził. Ale
 613 I   |                więc szły jedna za drugą gęsiego, podejmując z tyłu kiecki
 614 IX  |              waliły się na niebie coraz gęstsze, a w nich gotowało się coś
 615 IX  |              czworakach i złożywszy pod gęstwiną dziecko, sama upadła obok
 616 I   |           płotem, z drugiej strony, był gęsty wiśniowy sad, w sadzie ule,
 617 I   |              biodrach, smukła w stanie, gibka, słowem: łania.~Ale rysy
 618 IX  |            zwlokła się znowu, choć nogi gięły się pod nią: poszła dalej.~-
 619 II  |               angielskie, słoik pomady, gilzy do papierosów i wreszcie
 620 V   |       sprawiedliwość.~Sąd, wniknąwszy w głąb rzeczy, z właściwą sobie
 621 IX  |          nastawała cisza. Czasem znów z głębiny leśnej rozlegał się jakiś
 622 IX  |               słowach. Owo koło błędne, głębokie a przebolesne poczucie bezradności,
 623 V   |            ciała było niezawodną oznaką głębszego w rzecz wnikania. Wreszcie
 624 V   |              pan Zołzikiewicz zmywał ją glicerynowym mydłem i tarł własną szczoteczką
 625 VIII|     przypomniała sobie Rzepowa, że jest głodna, bo obiadu nie mogła wziąć
 626 II  |              pyta Serrana ze drżeniem w głosie.~Tu nieszczęśliwemu Zołzikiewiczowi
 627 VIII|             bitwie! - powtórzył rewizor głośniej.~- A? O bitwie? - rzekł
 628 IV  |                 i kiwa się, i modli się głośno.~- Szmul! psiawiaro! - zawołał
 629 VII |                 Jadwiga schyliła trochę główkę, ścisnęła półuśmiechem usta,
 630 VII |                 koło godziny piątej, na głównej drodze między chałupami
 631 V   |            PRAWODAWCZE BARANIEJ GŁOWY I GŁÓWNYCH JEGO PRZYWÓDCÓW~Nazajutrz
 632 VIII|                Boże zapłać - ozwała się głucho kobieta, podjąwszy dziedzica
 633 I   |               trawa rośnie." Powiedzcie głupiemu. Mnie plunąć na wasze pisarstwo.
 634 I   |                 teraz zdania, że "w tym głupim kraju tylko się człowiek
 635 X   |            całej Baraniej Głowie nikogo głupszego nie ma! A wam po co tam
 636 IX  |                  aa! aa!~Potem wyszła z gmachu. Na dworze niebo zawlokło
 637 V   |               przyszłość wnieść do kasy gminnej na kancelarię rs. 5. Suma
 638 I   |                 na papierze; pisarz zaś gminny, młody i pełen nadziei pan
 639 IX  |                 oto przed siebie, wiatr gnał ją, pot ciekł z jej czoła,
 640 II  |                 I stukł sobie w plecach gnat~Buuuu! A tu mucha poćciwa~
 641 II  |       wierzchołki sosen, jakby szukając gniazd wronich, dziwowały się jego.
 642 IV  |              pobiegła na jego spotkanie gniewna bardzo.~- Ty pijaku! - zaczęła.~
 643 IV  |                mi ta pisarz! - przerwał gniewnie Rzepa. - Pisarz dla mnie:~
 644 I   |                 chlewem świeciła wielka gnojówka, w której leżały dwie świnie.
 645 I   |            świnie. Kaczki brodziły koło gnojówki. Blisko szczap, między wiórami,
 646 V   |             filozofowie XVIII stulecia. Godnym było uwagi także i to, o
 647 X   |                  Tak siadywał po całych godzinach jak skamieniały. Kobieta
 648 IX  |              siekierą nie zabijesz!" Po godzinie jakiej zwlokła się znowu,
 649 IX  |                 wyciągał spod łachmanów gołą nogę bez palców i trzymając
 650 VI  |                 chwila. Bielusieńki jak gołąb dziekan wydobył Przenajświętszy
 651 V   |       sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem w drugim ręku wylazła
 652 I   |                 niego pójdę. Do niego z gołymi rękami nie można. Wójt je
 653 IX  |               się na bajorach albo może gomon przesunie strasznym korowodem
 654 V   |        wyjątkiem samego wójta i ławnika Gomuły, którzy natomiast wzięli
 655 IX  |                się wprawdzie zaraz, nie gonił jej jednak, tylko porwawszy
 656 IX  |            potem widać zaraz porwała ją gorączka, bo zaczęła mruczeć jakby
 657 II  |                z Kruczkiem.~Miał trochę gorączki i ledwo mógł zebrać się
 658 Epi |                 nim; ale że na okrzyk: "gore!", zbudziła się już cała
 659 IX  |               świecie stawało się coraz goręcej i pot lał się strumieniem
 660 IV  |             podpisał i żyda usadził nie gorszego od Szmula, potem wziął pieniądze
 661 I   |              Wójt zawołał głosem pełnym goryczy:~- A hej, żeby cię wciornaści!
 662 VIII|                 ksiądz Czyżyk i rewizor gorzelany Stołbicki. Pan Skorabiewaki,
 663 IV  |                po czym zaczął wyrzekać, gorzko wspominając graniaste cielę,
 664 VIII|          Widzicie przecie, że teraz mam gości. Toć ich dla was nie zostawię.~-
 665 VIII|      naprzykrzać i w oczy nie leźć przy gościach, za co by się może pan i
 666 II  |                na swoim, a że chłop był gospodarny, więc szło mu jako tako.
 667 II  |      uwłaszczenie zastało. Potem zaczął gospodarować na swoim, a że chłop był
 668 V   |                 dzieciak? On już ani do gospodarstwa, ani do kosy, ani do siekaery,
 669 IX  |                do Osłowic.~Koń był przy gospodarstwie potrzebny, więc poszła piechotą
 670 IV  |             pono dworski las pójdzie na gospodarzy.~Rzepa odpowiedział na to:~-
 671 II  |             dziurę we łbie, że Józwowa, gospodyni folwarczna, zaklinała się,
 672 VI  |         znakomitą rolę. Wójt, który był gotów syna za ośmset rubli, to
 673 IX  |                 coraz gęstsze, a w nich gotowało się coś jakby burza; od
 674 VII |            który miał, jak mówi piosnka Gounoda:~Maszty z kości słoniowej,~
 675 I   |                wy-pomadowana, woniejąca goździkami głowa pana Zołzikiewicza...
 676 IX  |             głową: deszcz, pomieszany z gradem, lunął jak z cebra; uderzył
 677 VIII|              nie przychodzili, bo panna grała na fortepianie. Rzepowa
 678 IV  |            wyrzekać, gorzko wspominając graniaste cielę, które dwa tygodnie
 679 VIII|           furmanowi:~"A przewróć tam na grobli, to ja ci przewrócę!", potem
 680 X   |           wielkiej urazie, a w chałupie grobowe panowało milczenie. O czymże
 681 IV  |              tylko podpisać prośbę całą gromadą.~- Ja tam nie będę podpisywał -
 682 IX  |            groszy?~Chciała mu dać tylko grosz, ale dziad poczuwszy szóstaka
 683 V   |               nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie i dzieciakowi, w to,
 684 V   |               tu czego chceta? - spytał groźnie wójt, który zrazu zmieszał
 685 II  |              lat; przy tym chałupę mam, grunt mam, ciebie, głupia, mam,
 686 V   |           kosztem, na przestrzeni swych gruntów, naprawić gościńca wiodącego
 687 I   |        pisarstwie wiodło mu się nieźle.~Gruntowna wiedza zawsze potrafi obudzić
 688 VII |                 przed chwilą.~- Brzydki grymaśnik z pana. Proszę się rozchmurzyć
 689 VI  |               na którym ta instrumemcie grywał biegle, siadał na ławce
 690 I   |                  Co? Albo to mi krokwie gryźć bez pisarstwa? Człowiek
 691 I   |                stole i z natężoną uwagą gryzmolił coś na papierze; pisarz
 692 I   |                 zarzucała ciężki łeb na grzbiet, broniąc się także od much,
 693 V   |             Mówię mu, jak kemu dobremu, grzecznie: ty złodziejski potrecie,
 694 VIII|              państwo Skorabiewscy przez grzeczność dla rewizora, choć tego
 695 IV  |                Boże! bądź miłościw mnie grzesznemu!", i usnął.~Rzepowa nie
 696 VI  |                 dzwony; przed kościołem grzmiał bęben, z trybularzy wzniosły
 697 IV  |              czapkę o ziemię, potem sam grzmotnął się o nią i jak nie ryknie,
 698 IX  |         dowiedziała się, że wyjechał do guberni. O naczelniku powiedzieli
 699 IX  |                młody pan Ościeszyński z guwernantką ze dworu.~Pan Ościeszyński
 700 IX  |          Rzepowej doszły śmiechy jego i guwernantki; potem zobaczyła, jak się
 701 VI  |            tęczą, owe zwoje. Wśród tego gwaru dymów, promieni, głosów,
 702 I   |              nagwazdali.~- Co miałem ta gwazdać. Wypisałem akuratnie wszyćko,
 703 IV  |              wierzyła, to posłuchaj ta:~Gwiazdo morza, któraś ~Pana Mlekiem
 704 IX  |             rozmawiają ze sobą, słychać ha-ru! haru! jak na jarmarku.~
 705 IV  |               kumie!~- Zdrowie wasze!~- Haim!~- Siulim!~- Daj Panie Boże
 706 IV  |           zawołał:~- A dajta no jeszcze haraku!~Szmul przyniósł: wypili
 707 IX  |               ino się napijesz, to zara hardo się stawisz i tylko nieszczęścia
 708 V   |           policzkach.~Rzepa wszedł było hardy, z głową zadartą, ale jak
 709 VI  |          księżyc, pan Zołzikiewicz brał harmonijkę, na którym ta instrumemcie
 710 IX  |                 ze sobą, słychać ha-ru! haru! jak na jarmarku.~Wreszcie
 711 IV  |           plecami. A wyśta skąd wyrwali Harubandę?~- Co go miałem wyrywać?
 712 I   |                Kury zlatywały się na to hasło na wyścigi i dziobały specjał,
 713 I   |             arbaty? "~- Wielka mi rzecz herbata! - odparł niedbale Zołzikiewicz. -
 714 VIII|              pani Skorabiewska nalewała herbatę, rewizor zaś, który był
 715 VI  |               zapatrywać się tak na ową herezję, jak i na bullę Ex stercore
 716 VI  |                 mówił o średniowiecznej herezji katharów i tłumaczył swoim
 717 IX  |              więc spotkawszy pachciarza Herszka z Wrzeciądzy, który wiózł
 718 VI  |                 ich nawet i srodze, jak Hioba, któremu psy własne lizały
 719 I   |             rzucić wszystko i jechać do Hiszpanii: "Udało się Marforemu, myślał
 720 I   |        Breslaucra, pod tytułem: Izabela hiszpańska, czyli tajemnice dworu madryckiego.
 721 V   |               uduszenia dwóch generałów hiszpańskich w Madrycie, wyczytaną w
 722 VI  |             choćby z psiepriosieniem do hrabianki można iść." Gdzie tam! Przyszedł,
 723 II  |                Trzeba było słyszeć, jak huczał z drwalami pieśń, której
 724 II  |                 mieć chyba styl Wiktora Hugo, żeby je opisać, jak było
 725 IV  |                 to cielak; jak ta krowę huknął łbem przy ssaniu, to aż
 726 V   |                 tego czasu na mnie zła. Huknęła .mi misą o stół, mało mi
 727 VI  |                  A ludzie we sto głosów huknęli mu zaraz w odpowiedź:~Upadajmy
 728 II  |                 nauczył:~Coś tam w boru hukneno!~Buuuu! I okrutnie stukneno~
 729 III |               mógłby sobie powiedzieć: "hulaj dusza bez kontusza". Ale
 730 IX  |             śmiech, by podtrzymać dobry humor naczelnika, ale on zaraz
 731 III |          prostym sposobem: ściągnęła mu humory z głowy, więc zaczął myśleć
 732 V   |            ściągniętą z jego pachciarza Icka Zwejnos. ~Następnie sądzono
 733 II  |             zadarty nos i kozią bródkę, idące na wysokich nogach zwolna
 734 V   |             mnie warząchwią w łeb...~Tu idealna Julia nie mogła już wytrzymać,
 735 IX  |             pozytywistów, że są jeszcze idealne istoty na świecie. Ale w
 736 VI  |               tego łatwość, z jaką obok idealnego uczucia dla panny Jadwigi,
 737 V   |                 widne były w sińcach na idealnej twarzy Julii, również jak
 738 VII |              pragnień, równie szerokich idei, a. czasem w złote i promienne
 739 IX  |                wam Pan Bóg wspomożenia. Idźta do paralusa, pókim dobry!"~
 740 V   |            zadnie nogi i mimo najusilin.iejszych protestarcyj wyrzucone za
 741 IV  |              dla mnie:~Tyle znaczy,  Co Ignacy...~- Nie pomstowalibyście!
 742 II  |                                Rozdział II ~NIEKTÓRE INNE OSOBY I PRZYKRE
 743 III |                                Rozdział III ~ROZMYŚLANIA I EUREKA~Rana
 744 VI  |                  wydawała się panu Zołz.ikiewiczowi czymś tak zuchwałym, a zarazem
 745 VIII|          panienka nalewała ze srebrnego imbryka "arbatę", czyli jak mawiała
 746 V   |              obecnie sprawa włościanina imieniem Środa ze wzmiankowanym wyżej
 747 VII |            rzeczach, owa para płynęła w inną krainę i na okręcie, który
 748 IX  |                 drzemie. Dalej drzwi do innego pokoju; w których widać
 749 VIII|                 te łzy ustąpiły wkrótce innemu wrażeniu, bo oto na ganek "
 750 III |                 poboru nie był ostatnią instancją. Tu przychodziło mieć do
 751 VI  |                harmonijkę, na którym ta instrumemcie grywał biegle, siadał na
 752 V   |                 ubocznie tak pożądaną w instytucjach gminnych niezależność wójta
 753 IX  |               nim w dyrdy leciało kilku interesantów, zabiegając mu to z prawej,
 754 IX  |                spisy się już zaczęły, i interesów w powiecie było mnóstwo,
 755 III |         osobistości bynajmniej nie były Interesowne, żeby zamiast Buraka obdarzyć
 756 II  |               jak tu zarazem poddać się interesującemu opatrunkowi? Zimny pot występuje
 757 V   |              zaś rzuciło się w pogoń za intruzami i przez pewien czas deputowani
 758 VII |               ja się go po prostu boję. Ironia, krew, pożar... dzikie wybuchy!~-
 759 IV  |                                Rozdział IV ~KTÓRY BY MOŻNA ZATYTUŁOWAĆ:
 760 IX  |                                Rozdział IX ~IMOGENA~Rzepa po wyjściu
 761 I   |             Wspomniałem już, że sądził, iż człowiekowi z edukacją to
 762 VI  |              Jadwiga podstawiała się za Izabelę on za Serrana lub Marforego.
 763 I   |               pisarz!" "I czerwony kiej jabłuszeczko." Trzecia zaś mówi: "A głowa
 764 X   |        westchnęła, a Szmul znowu:~- Ny, jacy wy ście głupi, to już w
 765 IX  |             może i spotka dobrych ludzi jadących, którzy pozwolą się jej
 766 IV  |              rodzicowi?~- Jak? juści: - Jadam.~- No! to na krzestme imię,
 767 VI  |         księdzem wikarym.~Ksiądz Czyżyk jadł właśnie obiad, ale wyszedł
 768 VII |          Rzepowa? - spytała panna,~- O! jagódko moja złota, o zorzo moja
 769 IX  |               lasem zara młyn i chałupa Jagodzińskiego młynarza!" Biegła więc ostatkiem
 770 IX  |             zjadła kromkę chleba i parę jaj, które miała ze sobą w kobiałce,
 771 I   |                pisarz - żebym ja od was jaja albo kury brał. Cóż to ja
 772 I   |             wydatki niż drugi prosty; a jak-byśmy Rzepę zapisali na miejsce
 773 I   |               książki pisze?~- Pytacie, jakbyście nie wiedzili, a księgi kancelaryjne
 774 V   |             nieprzewidziane wypadki", w jakich znaleźć się mogli pisarz,
 775 IX  |            samym korytarzu. Siadła koło jakichś drzwi i z cierpliwością
 776 IX  |                pierwsze, znalazła się w jakiejś wielkiej izbie, przedzielonej
 777 V   |                alias szlachty, z której jakkolwiek kilku w powiecie było ławnikami,
 778 I   |              religijne skupienie ducha. Jakże to wszystko wydało, mu się
 779 II  |                    Rzepa, bój się Boga! jakżeś ty z nimi poradził, przecie
 780 IX  |             słychać ha-ru! haru! jak na jarmarku.~Wreszcie jednak Bóg zmiłował
 781 VIII|                 ganek wyszedł lokajczuk Jasiek, którego pan Skorabiewski
 782 IX  |                wołała na niego: "Jaśku, Jasieńku mój serdeczny!", i przyciskała
 783 IX  |                 tuląc do piersi chorego Jaśka.~A potem widać zaraz porwała
 784 IX  |               skonać, wołała na niego: "Jaśku, Jasieńku mój serdeczny!",
 785 VII |             choć miał ogromną, kręcona, jaśnej barwy czuprynę i broda tylko
 786 VII |            kozia, bródka, zadarty nos i jasnozielony krawat, a potem zatrzymali
 787 X   |                 niedługo trwała. Smutek jątrzący się jako rana zaczął ich
 788 X   |              jako rana zaczął ich zaraz jątrzyć jedno przeciw drugiemu.
 789 I   |                A ja wam mówię tylko to, jednego Rzepy się po-zbyć i wszystko
 790 V   |                 za popisowego, to tobie jednemu z drugim wtrącać się do
 791 IX  |                 stoi; upływa z godzina; jedni wchodzą, drudzy wychodzą,
 792 III |             tego medicamentum! - prawie jednocześnie wykrzyknął: "Znalazłem!"
 793 V   |       inteligencja", powszechna zgoda i jednomyślność rzadko tylko bywały zakłócane
 794 V   |                czas deputowani z rzadką jednomyślnością powtarzali: "a syk! a ciu!
 795 VII |                z kości słoniowej,~Flagą jedwab różowy ~I szczerozłoty ster.~
 796 VII |                 to ładny domek: to jest jedyne poetyczne miejsce w Baraniej
 797 VI  |                swoim parafianom, w jaki jedynie sposób mają zapatrywać się
 798 V   |                 tak jak uważał, że inni jedzą, i nie okazywać przy tym,
 799 II  |                w półjawie, i oczywiście jedzie znowu jakby ekstrapocztą
 800 II  |              wydając tylko przygłuszone jęki:~- Oj, jej!~
 801 V   |            najlepszym dowodem jest, że "jensze panowie tego nie robią".
 802 VII |              przeszedł w lirykę.~- Pani jesteś aniołem...~- No... to dobrze...
 803 V   |               do mruczących ławników:~- Jesteście durnie!~Nastała cisza, jak
 804 V   |            potrzeby naprawiać, bo można jeździć przez łąkę pana Skorabiewskiego.
 805 VII |            rozumieliby nawet ich słów i języka. Aż miło pomyśleć! Przyznajcież
 806 VI  |              poleciała zaraz do dworu z językiem i doniesieniem, że "pain
 807 V   |            przez znakomitego męża stanu Johna Bright. Nie wyłączało to
 808 II  |                 taką dziurę we łbie, że Józwowa, gospodyni folwarczna, zaklinała
 809 VI  |           zapewne ów baraniogłowski Don Juan tyle jej zachodów poświęcał,
 810 V   |              wkradła się między Romea i Julię, ponieważ ta ostatnia ujrzała
 811 V   |                szabas! To się rozumie w jurysprudencji, a nie wierzysz, to patrz
 812 VIII|                wymiarkować, jaka będzie jutro pogoda, nareszcie dojrzał
 813 II  |                 podrapał się w głowę.~- Jużci bo wie. Po chwili zaś dodał:~-
 814 I   |             mówiły jedna do drugiej: "A juże to piękny kawalir, ten nasz
 815 IX  |              krzyż. Z daleka nadjeżdżał kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody
 816 IX  |                 całować i znikli wraz z kabrioletem w ciemnej dali.~Rzepowa
 817 IX  |                  myślała więc lecieć do kabrioletu i prosić na miłosierdzie
 818 I   |              której leżały dwie świnie. Kaczki brodziły koło gnojówki.
 819 VI  |                 pychą szatańską, którzy kąkol sieją zamiast pszenicy,
 820 VI  |             dobre jakieś, choć duże jak kałakuckie perły, ano słodkie przy
 821 II  |               pierze; obok stół, na nim kałamarz, pióra, książki kancelaryjne,
 822 IX  |                Miłosierne osoby! Biedna kaleka litości błaga! Niech wam
 823 IX  |               chlapanie nóg końskich po kałużach.~To Herszek, pachciarz z
 824 II  |                tylko trochę słomy, para kamaszów, druga była zarażam salonem
 825 V   |          piaskowego w górę, a fioletową kamizelkę na dół. Ławnicy, w zamiarze
 826 II  |               różnych odcieniów majtki, kamizelki bajecznych kolorów, krawaty,
 827 I   |            uderzyła o ścianę, że aż się kancelaria zatrzęsła. Wójt zawołał
 828 III |       nadspodziewanie wyszła na korzyść kanclerzowi z Baraniej Głowy, a stało
 829 VII |                parasolka; żółty, ryżowy kapelusik z błękitnymi wstążkami i
 830 IX  |                 ta poszedł na wojenkę z karabinem.~Wiatr zsunął jej czepiec
 831 VIII|                 tam już walą z armat, z karabinów: tamci do rzeki, ci nie
 832 VII |               której widać było brzeżek karbowany białej spódniczki i śliczne
 833 X   |               więc poszła po wodę przed karczmę, a po drodze słyszała, jak
 834 VI  |          waszemu mężowi, uważajcie jako karę bożą za ciężki jego grzech
 835 I   |           przerwały jego ściśle naukową karierę. Uniesiony zwykłym młodości
 836 I   |                 pomoc. Zjeżył sierść na karku i z wściekłym szczekaniem
 837 II  |                świetnym zwycięstwie nad Karlistami. Młoda Izabela przyjmuje
 838 II  |               Rzepy, ale w tej chwili w karlistowskiej ranie zabolało go srodze,
 839 I   |                rozmawiając. Jedna miała kartofle w podołku i obierała je
 840 VI  |         pijaństwa i dziękujcie Bogu, że karząc go za życia, może odpuści
 841 V   |                 na przyszłość wnieść do kasy gminnej na kancelarię rs.
 842 V   |                a ona do mnie: "Ty psie, kasztanie, powiada, to gospodarz jeszcze
 843 VI  |                 średniowiecznej herezji katharów i tłumaczył swoim parafianom,
 844 I   |              drugiej: "A juże to piękny kawalir, ten nasz pisarz!" "I czerwony
 845 VIII|              ganku państwo pijali latem kawę po obiedzie. Siedzieli też
 846 VIII|                 może cygarko? ~- A może kawy?~- Nie - nie mogę od śmiechu.~
 847 IX  |          świecie. Ale w pannie Jadwidze każde wrażenie doszłoby do świadomości
 848 V   |              rozum" więcej jest wart od każdej obcożywiołowej inteligencji,
 849 IX  |          jeszcze i drzwi, i drzwi, a na każdych jakieś litery. Przeżegnała
 850 V   |                żreć woła! Mówię mu, jak kemu dobremu, grzecznie: ty złodziejski
 851 VII |            uroku. Jej śliczna dziewicza kibić rysowała się wdzięcznie,
 852 I   |              głowa to mu się tak puszy, kieby róża; jak cię złapi wpół,
 853 I   |              gęsiego, podejmując z tyłu kiecki i pokazując burakowe nogi.
 854 VI  |                Na Rzepową miał, jak się kiedyś wyraził sam, "apetycik",
 855 I   |             inaczej, to i wykupię.~- O! kiedyście taki bogacz...~- Ma tam
 856 IV  |            Wyśta też nie mądrzejsi.~- A kiejśta tacy mądrzy, to powidzta,
 857 IV  |            podleciał i Szmul arendarz z kieliszkiem araku. Zołzikiewicz powąchał,
 858 IX  |           Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~Doda uciekać!~Uu!
 859 II  |            pióra, książki kancelaryjne, kilkanaście zeszytów Izabeli hiszpańskiej
 860 VIII|                    zapytał - któż się z kim bił, gdzie i kiedy? A kanonik
 861 IV  |               na głowie; stoi w oknie i kiwa się, i modli się głośno.~-
 862 VI  |         niesłychanego koloru krawat lub kładąc jakieś nowe korty z bajecznymi
 863 VI  |         siedziały na cmentarzu i duchem kładły trzewiki, które ze sobą
 864 II  |          wystraszonym głosem.~Ale Rzepa kładzie rubla na stół i odzywa się
 865 I   |             błyskając od czasu do czasu kłami, jakby się uśmiechał.~-
 866 I   |              pana dobrodzieja! - ozwał, kłaniając się nisko, Zołzikiewicz,
 867 I   |                 i osoby z inteligencji, kłaniali się i chłopi, zdejmując
 868 I   |                osobistości nie narazić. Kłaniały mu się więc i osoby z inteligencji,
 869 I   |    wyciągniętymi przednimi nogami pies, kłapiąc pyskiem za muchami, które
 870 I   |              młodociany Zołzikiewicz do klasy drugiej, a byłby również
 871 X   |              Nad chałupą zawisła jakoby klątwa. Ludzie rozpuścili języki
 872 V   |       Rodzicielka błogosławi - zawołała klękając w progu Rzepowa.~Wójt zasromał
 873 IX  |           wypadła na środek korytarza i klęknąwszy z podniesionymi rękoma,
 874 V   |               aż on się żegnać zacznie, klepał go w łopatkę i mówił: "No
 875 V   |               łbie, oj! dołóż moja! ino kłonicą. Słońce jeszcze wysoko,
 876 VII |             bardzo: widać było wyraźnie kłopot na jej ładnej, poważnej
 877 II  |             świeca się pali, mucha przy knocie trzeszczy - i pryska błękitnymi
 878 II  |                 potopionymi w łoju koło knota.~Przy oknie wisiało spore
 879 II  |            blaszanym lichtarzu, z rudym knotem i muchami potopionymi w
 880 IX  |              jaj, które miała ze sobą w kobiałce, potem poszła dalej. Słonce
 881 V   |                 głębi duszy emancypacją kobiet, jako rzeczą wprost przeciwną
 882 V   |               dziewkę. I co tu ukrywać, kochali się, nie mogąc żyć bez siebie,
 883 VIII|              czas, a potem rzekł:~- Moi kochani! ja pomógłbym wam chętnie,
 884 II  |              Eskurialu.~- Miły Serrano! kochanku mój! sama opatrzę twe rany -
 885 V   |             gadoł" do mnie, co mnie tak kochasz, żebyś ino zaraz chciał
 886 I   |             czujących kolegów, wyprawił kocią muzykę swym prześladowcom,
 887 IX  |                Pani anielska.~Ujrzawszy kogo przechodzącego przestawał
 888 I   |                 szczap, między wiórami, kogut rozgrzebywał ziemię, a znalazłszy
 889 I   |                rękę, zatoczył nim kilka kół jakby dla nabrania rozpędu
 890 VIII|               Nareszcie skończyła się i kolacja; rewizor odjechał zaraz,
 891 XI  |                 z pięściami wspartymi o kolana i patrzył w ziemię.~Na kominie
 892 I   |               na czele żywiej czujących kolegów, wyprawił kocią muzykę swym
 893 IV  |             który pierwszy?~Podpisywali kolejno, gdy zasię Rzepa wziął się
 894 II  |             pana Breslauera; dwa brudne kołnierzyki angielskie, słoik pomady,
 895 I   |                nich straciły swój dawny kolor. Również popstrzone było
 896 II  |            majtki, kamizelki bajecznych kolorów, krawaty, rękawiczki, lakierki,
 897 V   |               stójce zaciągnąć Rzepę za kołtuny do chlewka.~Pisarz tymczasem
 898 IV  |           wielki; on za nią; dzieciak w kołysce zaczął wrzeszczeć; Kruczek
 899 IX  |            pijana.~- W chałupinie pusta kołyseczka, .a mój to ta poszedł na
 900 II  |             także.~To mówiąc pokazał na kołyskę, w której rak utrapiony,
 901 II  |           okrutnie stukneno~Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu! I stukł
 902 II  |               co żywa~Buuuu! I pyta się komara~Buuuu! Czy nie trzeba doktora~
 903 IV  |            skrzypiał wrotami, prosto od komina pobiegła na jego spotkanie
 904 VIII|                że pan, jako pan, to i z komisarzem ma znajomość, i z naczelnikiem;
 905 III |          czynienia ze strażą ziemską, z komisją wojskową, z naczelnikiem
 906 II  |         naprzeciw zaś okna mieściła się komoda, obejmująca nader wykwintną
 907 V   |                 więźniowie, siedzieli w komórkach tylko w takim towarzystwie,
 908 V   |            więzienia celularnego, czyli komórkowego. Nie może to być podawanym
 909 IX  |                 naczelnika...~- Tu jest komornik, nie naczelnik. Szlachcic
 910 II  |                nikt. Sam Rzepa siedział komornym na chałupie i na trzech
 911 IX  |                 Urzędnik pokazał drugim końcem pióra na drzwi:~- Tam.~Rzepowa
 912 I   |        niedziela słyszał, jak proboszcz kończył w ten sposób kazanie, zakończenie
 913 VI  |               by miał najtyczankę, parę koni, a to choćby już wtedy przynajmniej
 914 VIII|               wiatraka wyjeżdżają to na koniach, to piechotą, a tam chorągwie,
 915 V   |          pszenica, nie ta zaś "gadzina" koniczyna, woły cieszyłyby się dotychczas
 916 V   |             Środy, najadłszy się w nocy koniczyny pana Flossa, nad ranem opuściły
 917 I   |             takie zdawało mu się równie koniecznym, jak i odpowiadającym wszelkim
 918 VI  |     posprzątnęła chałupę, nim dała jeść koniowi, świniom i krowie, nim ugotowała
 919 I   |                 no się! A niby ja to z "koniusarzem" nie piłem arbaty? "~- Wielka
 920 I   |                kobieta tłukła w mędlicy konopie, śpiewając: "oj ta dada!
 921 VI  |           jeszcze w niezmiernie dalekie konsekwencje tego uściśnienia ręki, ale
 922 IX  |             turkot wozu i chlapanie nóg końskich po kałużach.~To Herszek,
 923 IV  |                  i pieniądze wziąłeś, i kontrakt podpisałeś.~Dopiero chłop
 924 V   |                 wtrącał do dobrowolnego kontraktu, będzie sądzony morskim
 925 III |            powiedzieć: "hulaj dusza bez kontusza". Ale nie tak łatwo było
 926 VI  |                Oto pan Zołzikiewicz się koohał. Nie myślcie jednak, żeby
 927 IX  |              Doda  Do ogroda~Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~
 928 V   |                machnął maleńką pulkę po kopiejce punkt. Słowem, starał się
 929 I   |               tam Pan Bóg u mnie trochę koprowiny, nie-wiela tego jest, ale
 930 VI  |                po znakach J. S., wraz z koroną przy rąbku, poznał, że należą
 931 IX  |               gomon przesunie strasznym korowodem lada chwila. "Byle bez las,
 932 V   |                 wstał i pociągnął swoje kortowe koloru piaskowego w górę,
 933 IX  |                    Łaskawy naczelniku!"~Korytarze opustoszały; zrobiło się
 934 IX  |                 trzeci raz na tym samym korytarzu. Siadła koło jakichś drzwi
 935 IX  |               Patrzy znowu: a tam pełno korytarzy, na lewo drzwi, na prawo
 936 IV  |             wreszcie do Rzepy - to choć korzec grochu zarzucita na plecy
 937 III |               nadspodziewanie wyszła na korzyść kanclerzowi z Baraniej Głowy,
 938 I   |               spotkał pięciu kosiarzy z kosami na plecach, którzy pokłonili
 939 I   |            język. Mnie już wasze chłopy kością w gardle stoją, razem z
 940 IX  |             szlachcic, którego czasem w kościele we Wrzeciądzy widywała;
 941 VI  |                 dzwonki i dzwony; przed kościołem grzmiał bęben, z trybularzy
 942 I   |         związane. Nie odpowiedział więc kosiarzom, jako zwykle, "na wieki
 943 I   |               pan pisarz spotkał pięciu kosiarzy z kosami na plecach, którzy
 944 V   |                 do gospodarstwa, ani do kosy, ani do siekaery, ino siedzi
 945 IV  |            zwracał na niego uwagi.~- Na koszta płotu - mówił do wójta i
 946 V   |                gmina nie zechce własnym kosztem, na przestrzeni swych gruntów,
 947 V   |              gościńca wedle nadesłanego kosztorysu. Sprawiedliwość do tego
 948 V   |           urzędowy i zaczął się rozkład kosztów naprawy gościńca wedle nadesłanego
 949 IV  |                To-ta płot będzie więcej kosztował, niż las wart - wtrącił
 950 VI  |               tego nie rozumie, że to i kosztuje!" - myślał z rozpaczą Zołzikiewicz.~
 951 IX  |                 rozebrała się prawie do koszuli i okutała dziecko; potem,
 952 VI  |              jakby patrzyła na płot, na kota, na talerz lub coś podobnego.
 953 I   |                 mnie krupi. Jak Rozalka Kowalicha zległa, sąd kazał jej dać
 954 X   |                 następnie stara Cisowa, kowalka, zażegnywała chorobę z sitem
 955 I   |               Świętego. Amen. Naczelnik kozeł, żeby spisy wojskowe były
 956 III |        Zołzikiewicz przysiągł sobie, że kpem będzie, jeżeli Rzepie sadła
 957 V   |               rzecz prowadził:~- Który, kpie jeden z drugim, me wiesz,
 958 I   |                  a z pana Zołzikiewicza kpił jak gdyby umyśl-nie, i on
 959 VII |                 owa para płynęła w inną krainę i na okręcie, który miał,
 960 III |              jakoby na skrzydłach z tej krainy, gdzie wzniosłe wspiera
 961 IX  |               zawlokło się chmurami: na krańcach widnokręgu grzmiało.~W powietrzu
 962 VII |               odgonić smutek, zagadał o Kraszewskim i o innych mniejszych już
 963 VIII|               Rzepowa cofnęła się aż do kratek ogrodowych i stanęła przy
 964 IX  |               drudzy wychodzą, zegar za kratką tyka, a ona stoi. Na koniec
 965 IX  |     nieśmiałością wielką przystąpiła do kratki.~Ale tam nikt nawet na nią
 966 II  |           kamizelki bajecznych kolorów, krawaty, rękawiczki, lakierki, a
 967 VI  |               ciągłych długach u Srula, krawca z Osłowic, który całą okolicę
 968 VII |               szedł, choć miał ogromną, kręcona, jaśnej barwy czuprynę i
 969 IV  |                  a potem wrócił wolnym, krokiem poważny i spokojny.~- Szmul!~-
 970 I   |                 robił?~- Co? Albo to mi krokwie gryźć bez pisarstwa? Człowiek
 971 IX  |         zmęczona na skraju lasu, zjadła kromkę chleba i parę jaj, które
 972 II  |         trzeszczy - i pryska błękitnymi kropelkami; we drzwiach stoi Rzepa,
 973 I   |                tylko ukopcić pieczątkę, kropnąć nią o papier, ażeby stół
 974 I   |                 pan pisarz ubrany był w krótką marynarkę, Kruczek więc
 975 IV  |           cielak był, to cielak; jak ta krowę huknął łbem przy ssaniu,
 976 VI  |                 jeść koniowi, świniom i krowie, nim ugotowała śniadanie
 977 V   |                 był jakoś w owym czasie Kruchą Wolę, plunął na wszystko
 978 I   |              stołem, papier, pieczęcie, krucyfiks i urzędowe księgi wójtowskie.~
 979 I   |                  że się wszywko na mnie krupi. Jak Rozalka Kowalicha zległa,
 980 XI  |       nieruchomy.~Wkrótce potem szeroka krwawa łuna rozdarła ciemności:
 981 I   |              Rzepowa, przestraszona tak krwawym obrotem sprawy.~- Pomsta
 982 XI  |               Na podłogę lunął strumień krwi, węgle na kominie przygasły.
 983 III |               teraz, kiedy oblał go już krwią własnych... (w zapale powiedział:
 984 V   |          przystąpiono do sądzenia spraw kryminalnych, skutkiem czego wydano rozkaz
 985 IV  |             juści: - Jadam.~- No! to na krzestme imię, ale na przezwisko?~-
 986 I   |                do siebie.~- Panie! będę krzyceć - wołała Rzepowa wyrywając
 987 I   |               przez dowcip. Dziewki też krzyczały oj! oj! śmiejąc się, aż
 988 VI  |                 pięknie mówić, kiej tak krzyczy, że aż cały w potach stanął,
 989 V   |                 Rzepę za łeb; Rzepowa w krzyk, aż jeden z ławników wziął
 990 X   |            więcej powiedzieć, jak tylko krzyknąć: "Wawrzon!" I spojrzała
 991 V   |                 Boga w sercu i na naszą krzywdę nie pozwolicie. Jezusie
 992 V   |            skarżyłam, ja ta nigdy żądny krzywdy od mego nie doznałam. O!
 993 V   |               Zołzikiewicz zapisywał do ksiąg zawsze tylko połowę kwot
 994 VII |               ze sto razy. Z książki na książkę przeskakiwali jak motyl
 995 I   |              maźnicy maczać i kwaczem w księgach pisać. Będzie wam ciepło,
 996 I   |               wydawnictwo warszawskiego księgarza pana Breslaucra, pod tytułem:
 997 VIII|                pół godziny potem i obaj księża siadali już na dworską brykę.
 998 VI  |           zarazem poradzić się księdza. Księży było dwóch: jeden proboszcz
 999 IV  |            posłuchaj ta:~Gwiazdo morza, któraś ~Pana Mlekiem swojem wykarmiła! ~
1000 VI  |              nawet i srodze, jak Hioba, któremu psy własne lizały rany bolące,