Rozdzial

1501 VII |           niechlujstwa". Żeby tę kałużę obejść, potrzeba było przejść koło
1502 IV  |                upił, to może się jej co oberwać. Tak i bywało. Na drugi
1503 V   |                 podawano cygara i wtedy obgadywała się rzecz z łatwością. Potem
1504 III |       Zołzikiewicz powiedział sobie, że obiecawszy Burakowi zaciągnąć Rzepę
1505 V   |            pisarza. "Wzięli go, mówiła, obiecowali mu las, byle podpisał, to
1506 V   |                 i dzieciakowi, w to, że obiecywał spalić własną chałupę, w
1507 I   |              miała kartofle w podołku i obierała je cygankiem, druga zaś
1508 I   |                pan pisarz już zdołał ją objąć wpół i przygarnąć do siebie.~-
1509 III |              porzucić plan teraz, kiedy oblał go już krwią własnych... (
1510 V   |              czole pełnego męskiej dumy oblicza Romea. Sądowi pozostawało
1511 VII |              wiersz Ujejskiego:~Leżę na obłoku, ~Roztopiony w ciszę;~Łzę
1512 III |                 jeszcze chęć zemsty nad obojgiem i nad Kruczkiem z nimi razem,
1513 VII |                 a przy tym znać było po obojgu owo życie wyższe, świąteczne;
1514 I   |                  która była chlewkiem i oborą zarazem;, dalej jeszcze
1515 V   |                wniebogłosy. Oczywiście, obrady zostały przerwane, ciało
1516 I   |                popstrzone było szkło na obrazie wiszącym nad stołem, papier,
1517 V   |             każda cnota wychodząca poza obręb pospolitości, obudziło pewną
1518 V   |        dzieckiem niewinnym! W co ja się obrócę nieszczęśliwa sama, samiusieńka
1519 V   |              doigrał się", przy czym na obronę zasady nieinterwencji przytaczano
1520 VIII|             IMOGENA~We dworze był ganek obrośnięty winem, z widokiem na dziedziniec
1521 I   |               przestraszona tak krwawym obrotem sprawy.~- Pomsta na was! -
1522 VIII|            nakrywać do herbaty. Zmienił obrus, postawił filiżanki i począł
1523 IV  |              pijanemu czasem jej się co obrywało.~Przespał więc Rzepa w karczmie
1524 VIII|       Skorabiewski wsunął na powrót swe obszary w ganek, a Rzepowa cofnęła
1525 I   |            koniec wójt wyprostował się, obtarł pióro o sukmanę i rzekł:~-
1526 V   |               cicho siedź.~To rzekłszy, obtarła fartuchem łzy i nos i głosem
1527 I   |               aż pobladła, jakby ją kto obuchem w głowę uderzył, rozłożyła
1528 I   |         Gruntowna wiedza zawsze potrafi obudzić dla siebie szacunek, że
1529 V   |                poza obręb pospolitości, obudziło pewną zazdrość w innych
1530 VII |         spódniczki i śliczne małe nóżki obute w buciki węgierskie.~Pan,
1531 V   |              wójt przywołał do porządku obwinioną, uczyniwszy jej uwagę w
1532 V   |              powyższa, na wypadek gdyby obwiniony wypłaty jej odmówił, miała
1533 V   |                świnię, też. To już taki obyczaj.~- Toćwa napiliśmy się i
1534 V   |         napiliśmy się i wtedy ino wedle obyczaju - wtrącił wójt.~A potem
1535 Epi |                 wieś, więc Zołzikiewicz ocalał.~I oto piastuje dalej urząd
1536 VI  |            dostatecznie zrozumiał już i ocenił genialny plan mego sympatycznego
1537 VI  |       Condillacu, Voltairze, Rousseau i Ochoriwiczu, nie czyniąc zresztą między
1538 V   |            siódma skóra zaboli. Jak się ochotnik znajdzie za popisowego,
1539 VII |               za dom?~- To była dawniej ochrona. Tu dzieci wiejskie uczyły
1540 IX  |         Rzepowej aż zaraz pociemniało w oczachna jego widok. " Dziej się
1541 VI  |          opuszczajże mnie niebogę!" I z oczu płynęły jej łzy, ale już
1542 I   |          chałupą, stojącą trochę opodal od-drogi. Gdy ją jednak ujrzał, czoło
1543 I   |             wyścigi i dziobały specjał, odbierając go sobie wzajemnie.~Przed
1544 IX  |                Jakiś złowrogi miedziany odblask padał z chmur na ziemię.
1545 V   |                 bez sprawiedliwości nie odchodzi.~- Nieprawda! nieprawda! -
1546 II  |           wypada mi z ręki... przez pół odchylone drzwi wsadza łeb i kark
1547 II  |           tualetę pana pisarza: różnych odcieniów majtki, kamizelki bajecznych
1548 IV  |              złożony we czworo papier i odczytał coś, czego chłopi wprawdzie
1549 V   |             posiedzeniu, o którym mowa, odczytano zapytanie z urzędu, czy
1550 I   |                 czapkę w zielone kraty, oddalił się szybko, machając jedną
1551 I   |        potrzebuję i wszystkiego wam nie oddam. Człowiek z edukacją zawsze
1552 IX  |               pisał kwitki, które panom oddawał. Kto wziął kwitek, ten wychodził.
1553 VI  |             ugodę Rzepy z wójtem, która oddawała, pozornie przynajmniej,
1554 V   |                 mogło im przeszkadzać w oddawaniu się refleksji, rozmyślaniom
1555 IX  |               głos w gardło i zatamował oddech. Wtedy to zrozumiała, że
1556 VII |            ciszę;~Łzę mam senną w oku, ~Oddechu nie słyszę. ~Fiołkowej woni ~
1557 IX  |                otwierał usta i poczynał oddychać tak, jakby zaraz miał skonać,
1558 VI  |            późnej nocy łzy leję;~W nocy oddycham, przez ciężkie wzdychania ~
1559 IV  |               to cielaka Pan Bóg zabrał ode mnie! - wołał żałośnie.~-
1560 VI  |                 pan Zołzikiewicz mógłby odegrać znakomitą rolę. Wójt, który
1561 II  |               na pół łokcia się od niej oderwie. W ładowaniu drzewa na fury
1562 IX  |                 ci ta pan powiedział?~- Odesłał mnie do naczelnika. Żeby
1563 VII |              łezkę w jej oku: więc żeby odgonić smutek, zagadał o Kraszewskim
1564 VIII|        skończyła się i kolacja; rewizor odjechał zaraz, a w pół godziny potem
1565 V   |                 pogański synu, pada, ty odmieńcze, ty omętro, ty sufraganie!"
1566 VIII|                i da Pan Bóg, że się złe odmieni. A przy tym myślała, że
1567 V   |             gdyby obwiniony wypłaty jej odmówił, miała być ściągniętą z
1568 V   |              którym natura bezwarunkowo odmówiła rogów, co może także służyć
1569 VI  |              przecie zauważy!" Sam Srul odnosząc mu nowe ubranie mawiał: "
1570 I   |                powiem.~- Obędzie się! - odparła kobieta.~Ale pan pisarz
1571 I   |               Kobieta zawołała na psa i odpędziła go za wrota. Potem oboje
1572 II  |              Serrano.~- To ja, Rzepa! - odpowiada ponuro Don Jose. Zołzikiewicz
1573 I   |                równie koniecznym, jak i odpowiadającym wszelkim wymaganiom przyzwoitego
1574 VI  |                jednak rzeczywistość nie odpowiadała marzeniom, więc ten żelazny
1575 VI  |            panny Jadwigi, które zresztą odpowiadało arystokratycznym usposobieniom
1576 VI  |               głosów huknęli mu zaraz w odpowiedź:~Upadajmy na twarze,~Niech
1577 V   |                żaden inny nie znalazłby odpowiedzi; głos zatem protestującego
1578 II  |               wożenie papierów może być odpowiedzialność, więc się pisarza bał.~Taki
1579 IV  |                spytał pisarz.~- Jest! - odpowiedziały trzy głosy.~Pisarz zbliżył
1580 XI  |            spytał ponuro Rzepa. Zamiast odpowiedzieć, ona padła na ziemię i leżąc
1581 X   |              już głosem: "Maryśko moja, odpuść ty mi moje słowa, bo widzę,
1582 VI  |                karząc go za życia, może odpuści mu po śmierci!~Rzepowa popatrzyła
1583 IX  |                 zdawało się, że to jaki odpust, "A kaj tu je powiat?" -
1584 V   |         demokratycznym poczuciu własnej odrębności utrzymywali, że nie wypada
1585 V   |                skazał skarżących się na odsiedzenie jeszcze dwudziestu czterech
1586 I   |          otrzymawszy uderzenie w krzyż, odskoczył skomląc żałośnie.~Po chwili
1587 V   |             przydługo z Jagną ze dworu. Odtąd nieszczęśliwa Julia czekała
1588 V   |                 pisarza, a wprost mogło oduczyć ludzi pieniactwa i podnieść
1589 IV  |            rzekł:~- Jenszy jest mały, a odważny, jenszy wielgi i mocny,
1590 IX  |             ziemi!~Ujrzawszy go Rzepowa odwiązała z chusty swego czeskiego
1591 VII |            panna. Ci ludzie w parcianej odzieży, ci chłopi i te baby nie
1592 II  |                 kładzie rubla na stół i odzywa się pokornie:~- Jelemożny
1593 VI  |                 tylko jedną poradę. Oto ofiarujcie Bogu wszystkie swoje strapienia.
1594 V   |              kobiecie.~Wesołość poczęła ogarniać zwolna zgromadzenie. Nagle
1595 II  |                 niedługo moje oczy będą oglądały; już ja ci nie będę ni chustów
1596 I   |            cierpiał, ale bał się go jak ognia, bo to był drwiarz, frant
1597 V   |                 nie chcąc różnić się od ogółu, trzymało się polityki angielskiej,
1598 IX  |                śpiewał:~Poszła Doda  Do ogroda~Pasternaku kopać, ~A ja
1599 VIII|                cofnęła się aż do kratek ogrodowych i stanęła przy nich pokornie.
1600 I   |                 zarazem;, dalej jeszcze ogrodzenie, w którym koń szczypał trawę,
1601 IV  |            lesie prawda, ale każdy musi ogrodzić swoją część płotem, żeby
1602 VII |              koło niej szedł, choć miał ogromną, kręcona, jaśnej barwy czuprynę
1603 IX  |              chojary szeptały do siebie ogromnym szeptem: "Co to będzie! -
1604 VIII|                 też choć kosteczki dali ogryźć!" - pomyślała sobie - i
1605 IX  |                  więc zaraz do niego.~- Ojcze?~- A czego chceta?~- Skądeście?~-
1606 X   |              był chory. Przyszły kumy i okadzały go święconymi wiankami,
1607 V   |              potrzebuje być dowodzonym.~Okazało się to także zaraz w Baraniej
1608 Epi |                się sprawdzą, przyszłość okaże.~ ~
1609 V   |       nieszczęśliwa Julia czekała tylko okazji. Jakoż pewnego dnia, gdy
1610 V   |            uważał, że inni jedzą, i nie okazywać przy tym, jakoby ta poufałość
1611 II  |         stojącym pod łóżkiem, l zmienia okład.~Po czym zwraca się do ściany,
1612 VII |               winem i patrzącym tylnymi oknami na staw.~- Widzi pan, jaki
1613 IV  |              całą szklankę araku, aż mu oko zbielało.~- Pocałujta się
1614 VI  |            krawca z Osłowic, który całą okolicę zaopatrywał w "cisto paryską"
1615 IX  |             była Matka Boska cudowna, a około którego jeszcze dziś, co
1616 VII |               Teraz, tam stoją beczki z okowitą.~Ale nie dokończyła myśli,
1617 VII |              płynęła w inną krainę i na okręcie, który miał, jak mówi piosnka
1618 II  |             głowie powstają. Czuje całą okropność swej. pozycji. Jak tu nie
1619 II  |                w boru hukneno!~Buuuu! I okrutnie stukneno~Buuuu! A to komar
1620 Epi |              zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "gore!", zbudziła się już
1621 IX  |                 się prawie do koszuli i okutała dziecko; potem, ujrzawszy
1622 V   |               Jagną widziałam, żeby ich olśnęło! Rozpuśniku! powiadam, małoś
1623 VI  |                birecie na krześle wedle ołtarza i wytrzeszczał oczy, trzęsąc
1624 VI  |           wychodzili przeze drzwi, a na ołtarzu dziad gasił świece, więc
1625 V   |                  pada, ty odmieńcze, ty omętro, ty sufraganie!" Dopiero,
1626 VI  |        przyszłam od was szukać.~- I nie omyliliście się, moja kobieto - odpowiedział
1627 V   |                 cywilnej, wszystkie zaś one, o ile dotyczyły bliżej
1628 V   |                   z którymi wczoraj lub onegdaj machnął maleńką pulkę po
1629 VI  |            tylko jakby jedna zorza, a w onej zorzy tron boski, koło tronu
1630 IX  |              naczelnika. Żeby jego...~- Ono to chyba trzeba iść do Osłowic.~-
1631 IX  |             przez czas jakiś, na koniec opadła. Ale zrobiło się już ciemno;
1632 IX  |              przytomności.~Zbudziła się oparta plecami o krzyż. Z daleka
1633 VII |              pieńku Rzepowa, z łokciami opartymi na kolanach i z twarzą podpartą
1634 II  |               poddać się interesującemu opatrunkowi? Zimny pot występuje mu
1635 II  |             Serrano! kochanku mój! sama opatrzę twe rany - szepcze królowa.~
1636 I   |          Zołzikiewicz, stał pod oknem i opędzał się od much.~Much było w
1637 IX  |                 bo do Osłowic było trzy opętane mile. Myślała, że może i
1638 IX  |              głosem śpiewać: "Kto się w opiekę." Jakiś złowrogi miedziany
1639 II  |              styl Wiktora Hugo, żeby je opisać, jak było okropne.~Przede
1640 IX  |                Głowy, nie podejmuję się opisywać. Ach! gdyby to tak panna
1641 VI  |              przeszedł do szczegółowego opisywania rozmaitych nieprzyjemności,
1642 I   |                 chałupą, stojącą trochę opodal od-drogi. Gdy ją jednak
1643 V   |               obiedzie, podczas którego opowiadał pannie Jadwidze scenę uduszenia
1644 V   |             wprawdzie, że w czasie jego opowiadań panie dziwnie jakoś patrzyły
1645 VIII|                 dla rewizora, choć tego opowiadania musieli słuchać, jak zapisał,
1646 VIII|                no nam ksiądz dobrodziej opowie o tej sławnej bitwie - mówił
1647 II  |               generale! Siadaj. Siadaj! Opowiedz mi swoje bohaterskie czyny.~-
1648 II  |            wypytywać: jak, co, a ona mu opowiedziała wszystko, tylko o bałamuctwie
1649 II  |              swoje bohaterskie czyny.~- Opowiedzieć mogę, ale usiąść żadną miarą -
1650 V   |                 tak i w tym wypadku nie opuściła przedstawicieli gminy baraniogłowskiej,
1651 V   |        koniczyny pana Flossa, nad ranem opuściły ten padół łez i nędzy, przeniósłszy
1652 VI  |               już było po mszy; kościół opustoszał; dymy poszły pod sufit;
1653 IX  |          Łaskawy naczelniku!"~Korytarze opustoszały; zrobiło się na nich cicho,
1654 VI  |             nieszczęśliwa kobieta - nie opuszczajże mnie niebogę!" I z oczu
1655 I   |              edukacją tylko między wami ordynarnieje. Jak się rozgniewam, tak
1656 V   |                 wielka, że po powyższym orędziu, oznaczającym protest przeciw
1657 VI  |               szyby zatrzęsły; zahuczał organ, zabrzęczały dzwonki i dzwony;
1658 V   |                 drapać się w szlachetne organa myślenia, co u tego ciała
1659 VIII|                podsadzał dziekana, więc osądziła, że chwila nadeszła, i zbliżała
1660 VIII|                staruszek machnął ręką i osadziwszy się głęboko, wpadł jakby
1661 V   |     Miedziszewskich, Skorabiewskich lub Ościerzyńskich. Hm! córka w domu jest:
1662 IX  |           daleka nadjeżdżał kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody pan Ościeszyński
1663 V   |                 prosiąt rozwarły się na oścież i ukazał się w nich Rzepa
1664 III |             dzień przywiózł mu stójka z osłowickiej apteki diachylum; Zołzikiewicz
1665 IX  |             zaczął pisać. Wtedy Rzepowa ośmieliła się odezwać:~- Pochwalony
1666 I   |              Matką Bożka, jak skończone ośmnaście lat, bo jak tego nie uczyniła,
1667 VII |                kiedy rozmowa jest tylko osnową, na której ona duszka złote
1668 I   |               źle myślący, którym każda osobistość, wyrastająca głową nad zwykły
1669 II  |              był kawaler, nie miał więc osobnego domu, ale mieszkał w czworakach
1670 II  |                 zwanym murowanym. Tam w osobnej sieni miał dwie izby na
1671 IX  |              tych drzwiach stał napis:~"Osobom nie należącym do składu
1672 IX  |   Jagodzińskiego młynarza!" Biegła więc ostatkiem sił, chwytając w spieczone
1673 VI  |                  dymy poszły pod sufit; ostatni ludzie wychodzili przeze
1674 VI  |           zapewne, że przedmiotem tychh ostatnich uczuć nie mógł być przecie
1675 VII |                o poezji.~- Czytała pani ostatnie wydanie Elego? - pytał kawaler.~-
1676 VIII|                 sobie, toć mnie tak nie ostawi." I nie myliła się, bo pan
1677 I   |              podnosił od czasu do czasu ostrożnie rękę, a potem spuszczał
1678 I   |         szacunkiem, pomieszanym z pewną ostrożnością, ażeby się w czymś tak niepospolitej
1679 VI  |                z wielkim przejęciem się ostrzegał swoje owieczki, aby jako
1680 I   |                 gęby...~- Burak! Burak! ostrzegam, że wy jakoś nadto roz-puszczacie
1681 VI  |              słońce weszło przez okno i oświeciło, jakoby tęczą, owe zwoje.
1682 I   |               syna, to i dla was byłaby oszczędność... ośmset rubli na drodze
1683 XI  |                 na sromotę się podałam. Oszukał mnie, a potem zwymyślał
1684 VII |                słyszę. ~Fiołkowej woni ~Otacza mnie morze;~Dłoń złożywszy
1685 IX  |                 pijana! - rzekł jeden z otaczających.~- Zostawiła język w chałupie -
1686 VII |           chłopów i całego prostackiego otoczenia, wyglądali oboje jakby jakieś
1687 I   |                tył ślepe razy, Kruczek, otrzymawszy uderzenie w krzyż, odskoczył
1688 I   |                uderzył, rozłożyła ręce, otwarła usta, jakby chciała coś
1689 I   |              dalej widać było stodołę z otwartymi wierzejami, obok niej szopę,
1690 II  |              Nagle królowa znika, drzwi otwierają się z trzaskiem l staje
1691 IX  |              dzieciak, który był chory, otwierał usta i poczynał oddychać
1692 V   |        zgromadzenie. Nagle pisarz znowu otworzył usta: uciszyło się wszystko.~-
1693 IX  |                  nie widziała.~Tylko co otworzyła drzwi, patrzy: izba pusta,
1694 IX  |               Przeżegnała się Rzepowa i otworzywszy z nieśmiałością i po cichutku
1695 VIII|             Skorabiewaki, człowiek dość otyły i dość czerwony, z wielkimi
1696 I   |                tak samo. Jedna parszywa owca wszystkim dowodzi i ludzi
1697 VI  |                oświeciło, jakoby tęczą, owe zwoje. Wśród tego gwaru
1698 I   |                  Owóż skutkiem czytania owej Izabeli hiszpańskiej, wydawanej
1699 VI  |              prostaczkowie, ubodzy niby owi ptakowie niebiescy, a zatem
1700 VI  |          przejęciem się ostrzegał swoje owieczki, aby jako prostaczkowie,
1701 V   |              gdyby na tym polu rósł np. owies alba pszenica, nie ta zaś "
1702 V   |                 sądu nie zdołał jeszcze owionąć przegniły powiew Zachodu;
1703 IX  |             piorun runął tak blisko, że owionął ją zapach siarki i aż przysiadła.
1704 VI  |                 oczach uroku zakazanego owocu, ale postanowił przy tym
1705 II  |                 więc szło mu jako tako. Ożenił się, dostał żonę taką, że
1706 I   |                 i bladawą, tylko trochę ozłoconą promienia-mi słońca; oczy
1707 V   |                że po powyższym orędziu, oznaczającym protest przeciw poprawce
1708 V   |             poprawkę, położył pióro, co oznaczało zawsze, że pragnie głos
1709 V   |              tego ciała było niezawodną oznaką głębszego w rzecz wnikania.
1710 VIII|           Bogiem.~- Panie Boże zapłać - ozwała się głucho kobieta, podjąwszy
1711 VII |                 jakoż w rozmowie, która ożywiała ssą stopniowo, zapomnieli
1712 I   |                śmiałe i radykalne. Otóż p. Zołzikiewicz doszedł do
1713 I   |          śliczna, Rzepowa... Marysiu!~- Paanie! toć to obraza boska! Panie!
1714 I   |                  czy masła, czy lnu pod pachą, czy kurę, to wszystko weźmie
1715 IX  |                po kałużach.~To Herszek, pachciarz z Wrzeciądzy, sprzedawszy
1716 VIII|              matka Rzepowej, "taką wodę pachniącą, co ci od niej w calusieńkiej
1717 IV  |               że ino bym was zajechał w pacierze tą pięścią, to rozlecielibyście
1718 IX  |              złowrogi miedziany odblask padał z chmur na ziemię. Rzepowa
1719 V   |          przypadłości rozdęcia. których padły ofiarą. Wychodząc z tej
1720 V   |                  nad ranem opuściły ten padół łez i nędzy, przeniósłszy
1721 VI  |            językiem i doniesieniem, że "pain pisarz nos se w panienki
1722 IX  |                się z duchem i weszła do pałacu. Patrzy znowu: a tam pełno
1723 IX  |              dziad poczuwszy szóstaka w palcach nuż jej wymyślać: " Żałujeta
1724 I   |            schyliwszy czuprynę wybierał palcami trupy z włosów i rzucał
1725 IX  |                 łachmanów gołą nogę bez palców i trzymając w ręku wierzch
1726 II  |                  bo właśnie zaczęła się palić nasiąknięta łojem mucha;
1727 IX  |                 płacili, a ten we fraku palił papierosa i pisał kwitki,
1728 VI  |                 siada, bierze w cienkie paluszki łyżkę i ani spojrzy.~"Czy
1729 I   |                tylko, żeby na drugi raz pamiętała, że to, powiada, dziewce
1730 IX  |         papierosa i pisał kwitki, które panom oddawał. Kto wziął kwitek,
1731 VIII|               pójść po sprawiedliwość: "Panosko zawdyk dobry był i dla ludzi
1732 I   |                południu, w całej wiosce panowała cisza, bo ludzie wyszli
1733 I   |               Tego to ja się i boję, że pańską głową się zrobi, a na mojej
1734 VIII|             mówić pod sztachetami Anioł pański, a potem rozmyślała, jak
1735 VIII|                 Rzepowej do głowy, że w pańskim stanie to zawsze jest więcej
1736 I   |              nie cierpiał. Był to kuzyn państwa Skorabiewskich; który przyjeżdżał
1737 II  |            znaczy! Albo to on nie wie o papierach, coś je woził z boru do
1738 IX  |           płacili, a ten we fraku palił papierosa i pisał kwitki, które panom
1739 I   |          akademik w czapce na bakier, z papierosem w zębach, powoził zaś ów
1740 II  |                  słoik pomady, gilzy do papierosów i wreszcie świeca w blaszanym
1741 II  |                 jednakże za owo wożenie papierów może być odpowiedzialność,
1742 X   |               stoi? na papierze; nie ma papieru, nie ma i ugody; podrzeć
1743 II  |                czasie zawieruchy jakieś papiery, to i woził. A jemu to co?
1744 VII |             poradzić. Idźcie zresztą do papy... może papa... No, bądźcie
1745 I   |             nachodzące się w kancelarii parafialnej, z takowej kancelarii wy-jął
1746 VI  |              katharów i tłumaczył swoim parafianom, w jaki jedynie sposób mają
1747 VI  |               się podniosła i poszła na parafię rozmówić się z księdzem
1748 I   |                  a tu u waju mentryki w parafii u dobrodzieja i też nasze
1749 V   |        zakłócane ubocznymi wzmiankami o paraliżu, przegniciu wątroby i morowej -
1750 V   |                 a syk! a ciu! ażeby was paralus!" i tym podobne. Prosięta
1751 IX  |               Bóg wspomożenia. Idźta do paralusa, pókim dobry!"~Więc Rzepowa
1752 VII |             błyszczała, w dali błękitna parasolka; żółty, ryżowy kapelusik
1753 VII |             podtrzymywała panna Jadwiga parasolkę, a. drugą zaś suknię, spod
1754 VII |               dworna panna. Ci ludzie w parcianej odzieży, ci chłopi i te
1755 IX  |            powszedni, siedział więc pod parkanem tylko jeden dziad, ale za
1756 V   |               pisarz.~Potęga prawdziwej parlamentarnej wymowy, choćby w najtreściwszej
1757 IX  |              grzmiało.~W powietrzu było parno.~Co się działo w duszy Rzepowej,
1758 II  |               jak podpił. Raz Damazemu, parobkowi dworskiemu, zrobił taką
1759 III |                  jak mówią w Warszawie, parol na Rzepową i nie dziwić
1760 V   |         przestrogi wszystkim zakochanym parom w całej Baraniej Głowie,
1761 I   |           piciem będzie tak samo. Jedna parszywa owca wszystkim dowodzi i
1762 VI  |            okolicę zaopatrywał w "cisto paryską" garderobę.~Ale teraz, gdym
1763 V   |            tejże zasady, na mocy której paryski rozum wystarcza dla Paryża.
1764 V   |             paryski rozum wystarcza dla Paryża. Zresztą pewną jest rzeczą,
1765 IV  |               karczmie zatrzęsły.~- No, pasioł won, ty sałdat! - rzekł
1766 VII |            błyszczała biała, w błękitne paski pończoszka, potem zaś panna
1767 IX  |                  Poszła Doda  Do ogroda~Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem
1768 V   |      jurysprudencji, a nie wierzysz, to patrz w procedurze i w zsyłkach.
1769 VII |                 pokrytym dzikim winem i patrzącym tylnymi oknami na staw.~-
1770 X   |                ale siadał na skrzynce i patrzał wilkiem w ziemię. Tak siadywał
1771 VIII|                 coś szeptać do siebie i patrzeć w górę, niby sobie coś przypominając;
1772 V   |           opowiadań panie dziwnie jakoś patrzyły w talerze, ale sądził, że
1773 VIII|                że to coś z tego będzie. Patrzymy: aż tu zza wiatraka wyjeżdżają
1774 IV  |               rubli, i schowawszy je za pazuchę, zawołał:~- A dajta no jeszcze
1775 II  |                i wrzeszczał, że aż uszy pękały.~Kobieta poczęła obcierać
1776 V   |                jak i na rozciętym czole pełnego męskiej dumy oblicza Romea.
1777 I   |                 hiszpańskiej, wydawanej periodycznie, ku większej chwale naszej
1778 VI  |                choć duże jak kałakuckie perły, ano słodkie przy tym i
1779 V   |            przegrywająca wnosiły zawsze pewne kwoty, stosunkowo dość znaczne, "
1780 I   |            przeszły, pan pisarz nie bez pewnej przyjemności usłyszał, jak
1781 I   |               ludzi ciąga do karczmy.~- Pewnikiem, że nie wiadomo, a co do
1782 IX  |      odpowiedział Herszek - ale tu taki piach, że koń ledwie mnie samego
1783 XI  |               na skrzyni! - wołał już z pianą na ustach.~- O! dla Boga!
1784 Epi |              Zołzikiewicz ocalał.~I oto piastuje dalej urząd pisarza w Baraniej
1785 XI  |             trzecie uderzenie, czwarte, piąte, szóste. Na podłogę lunął
1786 VII |               Po południu, koło godziny piątej, na głównej drodze między
1787 I   |                 że nie wiadomo, a co do picia: jenszy się też potrzebuje
1788 I   |               się nie pilnujecie. Z tym piciem będzie tak samo. Jedna parszywa
1789 V   |                wylazła zza wójtowskiego pieca i stanęła nagle między ławnikami,
1790 V   |           przy-chodzisz już do domu? Za piecem, pada, się układziesz i
1791 I   |             pisali. Potem tylko ukopcić pieczątkę, kropnąć nią o papier, ażeby
1792 I   |            wiszącym nad stołem, papier, pieczęcie, krucyfiks i urzędowe księgi
1793 III |             Rana ogniła się.~Widzę, jak piękne czytelniczki poczynają łzy
1794 V   |         skutkiem czego usłyszał pewnego pięknego poranku, wobec całej gminy,
1795 VI  |          pomyślała sobie, że juści musi pięknie mówić, kiej tak krzyczy,
1796 I   |            jedna do drugiej: "A juże to piękny kawalir, ten nasz pisarz!" "
1797 I   |                 wszystko wydało, mu się pięknym, uroczystym, jak na wskroś
1798 V   |              wprost mogło oduczyć ludzi pieniactwa i podnieść moralność gminy
1799 IX  |                ziemi nie znajdzie, i to pieniądz! cy! cy!~To rzekłszy zaciął
1800 II  |               Muślin faluje żywo na jej piersiach.~- Generale! tyś ranny? -
1801 V   |          sprawach bez pomocy powyższego pierwiastku, a za pośrednictwem tylko
1802 III |               Myślał więc nad sposobami pierwszego dnia, zmieniając okłady,
1803 II  |             dwie izby na swój użytek.~W pierwszej izbie nie było nic, tylko
1804 IV  |               jak ta było na przezwisko pierwszemu rodzicowi?~- Jak? juści: -
1805 V   |           okazać, że jest za pan brat z pierwszymi powagami w osłowickim powiecie.
1806 II  |          poszewek, z których sypały się pierze; obok stół, na nim kałamarz,
1807 IV  |                  Następnie Rzepa wsparł pięści na kolanach i począł drzemać.~
1808 XI  |                na skrzynce pod ścianą z pięściami wspartymi o kolana i patrzył
1809 II  |               co? Zresztą on wtedy miał piętnaście lat i jeszcze za gęsiami
1810 V   |              sobie piwa nawarzył, to go pij.~- Albo to tobie sześć lat?
1811 IV  |          spotkanie gniewna bardzo.~- Ty pijaku! - zaczęła.~Ale spojrzawszy
1812 VIII|              drogę. W tym ganku państwo pijali latem kawę po obiedzie.
1813 IX  |             niecierpliwiej naczelnik. - Pijaniście czy co?~- O, Jezusie! Maryja! -
1814 VI  |              bożą za ciężki jego grzech pijaństwa i dziękujcie Bogu, że karząc
1815 I   |                pisarzu! musi panu nie o pijaństwo chodzi, ino o Rzepową, a
1816 V   |                to i cóż? Albo to wy nie pijecie, durnie, zawsze i wszędzie?~
1817 I   |               ja to z "koniusarzem" nie piłem arbaty? "~- Wielka mi rzecz
1818 I   |               Burak, powiada, ludzi nie pilnuje, więc się też na nim skrupi.~-
1819 I   |                   rzekł - czemu się nie pilnujecie. Z tym piciem będzie tak
1820 IX  |                 złocistymi guzikami i z piórem za uchem, a przed stallami
1821 IX  |              powietrzu. Nagle błysnęło: piorun runął tak blisko, że owionął
1822 I   |             chwili dodał:~- Spisy pójdą piorunem.~- Wy o to patrzcie, żeby
1823 VII |           okręcie, który miał, jak mówi piosnka Gounoda:~Maszty z kości
1824 I   |        kancelarii w powiecie lepiej nie pisali. Potem tylko ukopcić pieczątkę,
1825 IV  |               pisarza z urzędu przyszło pisanie, że pono dworski las pójdzie
1826 I   |            gardle stoją, razem z waszym pisarstwem. Człowiek z edukacją tylko
1827 I   |          podrewizorstwie.~Jednakże i na pisarstwie wiodło mu się nieźle.~Gruntowna
1828 III |          Zołzikiewicz był potęgą między pisarzami, to jednak nieszczęście,
1829 I   |            pisarz.~- Dobry wieczór panu pisarzoju! - odrzekła kobieta nie
1830 II  |               bała, żeby Rzepa głupstwa pisarzowi nie powiedział albo czego
1831 I   |               Pisarz jest od tego, żeby pisywał do naczelnika i do komisarza;
1832 I   |                jak wy, to wy sobie sami piszcie.~Potem dodał z majestatyczną
1833 V   |               Rzepy.~- Cóż, kiejś sobie piwa nawarzył, to go pij.~- Albo
1834 IV  |                 mocą wielgą? Ino mu się piwo w Warsiawie nie spodobało,
1835 I   |                   Jak sobie chcecie, to płaćcie ośmset rubli...~- Nie powiadam,
1836 IX  |              ujrzawszy w pobliżu brzozę płaczącą, przyczołgała się do niej
1837 II  |        powiedział w końcu Rzepa - czego płaczesz? Mnie do wojska nie wezmą,
1838 X   |              nogach całować, a ona mu w płaczu wtórowała. Więc czuł, że
1839 VI  |               dusiło za gardło.~Chciała płakać i nie mogła.~
1840 V   |               dalsze słowa. Rzepa także płakał i wycierał co chwila nos
1841 VII |      rękawiczkach, które przy tym łzami plamiła; panienka zmieszała się
1842 I   |           tworząc żywe, ruchome, czarne plamy. Pan Zołzikiewicz podnosił
1843 VII |             jakby jakieś istoty z innej planety. Aż miło było pomyśleć,
1844 I   |               nagle: da-wał się słyszeć płask dłoni o głowę, rój wzbijał
1845 III |             Zołzikiewicz rozsmarował na płatek, przyłożył i - co za cudowne
1846 V   |                 możecie i takiej rzeczy płazem nie puścić. Kiedy Rzepowa
1847 IV  |              korzec grochu zarzucita na plecy jedną ręką, a balibyśta
1848 V   |          Rzepowa była bledziusieńka jak płótno; jej śliczne delikatne rysy
1849 IV  |                niego uwagi.~- Na koszta płotu - mówił do wójta i ławnika -
1850 I   |               Powiedzcie głupiemu. Mnie plunąć na wasze pisarstwo. Człowiek
1851 V   |                owym czasie Kruchą Wolę, plunął na wszystko i gminę pozostawił
1852 II  |                 był dobry. Jak, bywało, plunie w garście, s chwyci za topór,
1853 VII |         rysowała się wdzięcznie, jakoby płynąc w powietrzu. Jedną ręką
1854 VII |             złożywszy w dłoni, ~Lecę... płynę...~- Ach! - przerwała nagle -
1855 VII |              prawili rzeczach, owa para płynęła w inną krainę i na okręcie,
1856 VI  |                 mnie niebogę!" I z oczu płynęły jej łzy, ale już nie te
1857 IV  |                to ludzie nie gadali, że pływał po Wiśle ze statkami i z
1858 V   |           wyznać, że tak bezinteresowne po-święcenie się ze strony wójta i ławnika,
1859 I   |             tylko to, jednego Rzepy się po-zbyć i wszystko będzie dobrze.~-
1860 III |           zaczął myśleć jaśniej i zaraz po-znał, że robił dotychczas same
1861 IV  |               wrotami, prosto od komina pobiegła na jego spotkanie gniewna
1862 I   |         czytalibyśmy, że pierwsze nauki pobierał w Osłowicach, stołecznym
1863 II  |                wtedy .siedemnaście lat, pobił się w karczmie z urlopnikami.
1864 V   |             siebie. - Sprawę jaką mata? Pobiliśta się czy co?~Nadspodziewanie
1865 I   |                 na was!...~Kobiecina aż pobladła, jakby ją kto obuchem w
1866 IX  |             dziecko; potem, ujrzawszy w pobliżu brzozę płaczącą, przyczołgała
1867 III |               przestraszywszy ją i męża poborem, uczynił trzecie głupstwo.
1868 VI  |              serca i na wszystkie dusze pobożne. Owo ta błogość i uspokojenie
1869 I   |                koło niej.~- A dacie się pocałować? to wam powiem.~- Obędzie
1870 IV  |            araku, aż mu oko zbielało.~- Pocałujta się teraz - rzekł wójt.~
1871 IV  |              rozpłakał przy uściskach i pocałunkach, co było znakiem, że już
1872 II  |          plecach gnat~Buuuu! A tu mucha poćciwa~Buuuu!~Leci ledwie co żywa~
1873 V   |       wstrzymujemy się od wypowiedzenia pochwalnego lub nagannego zdania, że
1874 V   |      baraniogłowskiej, prosięta zostały pochwycone za zadnie nogi i mimo najusilin.
1875 II  |              było dlań zawsze najmilszą pociechą i rozrywką, teraz powiększało
1876 VII |               Przyczyńże ty się za mną, pociecho nasza!~Tu Rzepowa zaczęła
1877 VI  |              mógł więc dobrą radę dać i pocieszyć. Chciała była Rzepowa pójść
1878 IV  |            jeszcze raz. Rzepa jakoś się pocieszył i siadł spokojnie na zydlu,
1879 VII |                i sama nie wiedziała, co począć, na koniec jednak rzekła
1880 I   |                 na przykład, choćby ten początek: "Tak jak spisy wojskowe"
1881 V   |                Małych Postępowic, bywał początkowo, jako ławnik, na sądach
1882 V   |              wspominając przy tym "tego poczciwego komisarza" lub "tego wybornego
1883 I   |               sobie i wam życzę. Amen."~Poczciwy wójt co niedziela słyszał,
1884 X   |                duszę diabłu zaprzeda, i poczęli się go wystrzegać. Nad chałupą
1885 V   |     baraniogłowskiego, ciało wymienione poczęło spoglądać po sobie z niepokojem
1886 VI  |                  zapewne z estetycznego poczucia, ale był i inny powód. Oto
1887 V   |             chłopi zaś w demokratycznym poczuciu własnej odrębności utrzymywali,
1888 I   |           ciepło, aż przez aksamit drąg poczujecie.~Wójt począł się drapać
1889 XI  |                będzie koniec: nawet nie poczujesz, niebogo.~- Wawrzon, i ty
1890 V   |             dłoni pana Skorabiewskiego, poczuł w ręku coś szeleszczącego.
1891 IX  |           zawarczało powietrze.~Rzepowa poczuła ból w głowie i zamroczyło
1892 III |                 jak piękne czytelniczki poczynają łzy ronić nad moim bohaterem,
1893 XI  |              dla ciebie! na sromotę się podałam. Oszukał mnie, a potem zwymyślał
1894 I   |              muzykę swym prześladowcom, podarł książki, połamał li-nie,
1895 X   |                 papier, dawno bym ja go podarła.~- Ba! a to nie wiecie,
1896 V   |  przedstawiciela inteligencji wódeczkę, podawano cygara i wtedy obgadywała
1897 V   |            komórkowego. Nie może to być podawanym przez złe języki w żadną
1898 II  |              królowej, a jak tu zarazem poddać się interesującemu opatrunkowi?
1899 I   |                 jedna za drugą gęsiego, podejmując z tyłu kiecki i pokazując
1900 IX  |         powrotem do Baraniej Głowy, nie podejmuję się opisywać. Ach! gdyby
1901 IX  |               sensacyjny romans, którym podjąłbym się przekonać najzaciętszych
1902 VI  |                jej, że anieli niebiescy podjęli ją z ziemi jako liść marny
1903 IV  |           Pisarz zbliżył się, zaraz też podleciał i Szmul arendarz z kieliszkiem
1904 V   |              oduczyć ludzi pieniactwa i podnieść moralność gminy Barania
1905 IX  |                korytarza i klęknąwszy z podniesionymi rękoma, zagrodziła mu drogę.~
1906 VIII|                  Pan Skorabiewski zaraz podniósł się, wyszedł przed ganek
1907 I   |               Ale tymczasem pan pisarz, podniósłszy z ziemi kortową czapkę w
1908 II  |             całkowicie do przytomności, podnosi się na łóżku, macza chustkę
1909 VI  |                go po ręku, aż wreszcie, podnosząc nań pokornie swoje czarne
1910 VI  |                 kota, na talerz lub coś podobnego. Co on się biedak nie namęczył,
1911 IX  |            panna Jadwiga znalazła się w podobnym położeniu, dopieroż bym
1912 I   |                  Jedna miała kartofle w podołku i obierała je cygankiem,
1913 IX  |                  A on pięścią o stół.~- Podpalić by ich, psiowiary.~- Cichajże,
1914 Epi |              Cóż się miało stać? Rzepa, podpaliwszy zabudowania dworskie, poszedł
1915 VII |         opartymi na kolanach i z twarzą podpartą na ręku. Twarz ta była blada
1916 IV  |                   Prawda. Musicie tylko podpisać prośbę całą gromadą.~- Ja
1917 IV  |           pieniądze wziąłeś, i kontrakt podpisałeś.~Dopiero chłop zbladł jak
1918 V   |                 się do nich wara. Ugoda podpisana, świadkowie są, i szabas!
1919 IV  |              gromadą.~- Ja tam nie będę podpisywał - ozwał się Rzepa, który
1920 IV  |            rzekł.~- No! który pierwszy?~Podpisywali kolejno, gdy zasię Rzepa
1921 IV  |            wspólny wszystkim chłopom do podpisywania swego nazwiska.~- Ciebie
1922 IV  |              pijanemu.~- A, jak tak, to podpiszę. A pieniądze gdzie są?~-
1923 IV  |             nikt nie będzie prosił. Nie podpiszesz, to nic nie dostaniesz.
1924 II  |               boru do boru? Teraz Rzepa podrapał się w głowę.~- Jużci bo
1925 X   |          poprosi, a ja, powiada, papier podrę, i basta!~Rzepowa nie odrzekła
1926 I   |                 ciebie byłby czort, nie podrewizor, bo ty wiesz, jak trawa
1927 VI  |                 by ani nogą ze dworu. Z podrewizora do rewizora niedaleko! człowiek
1928 VI  |               tracił. "Gdyby tak zostać podrewizorem! - myślał - człowiek by
1929 I   |             słyszeliśmy, marzył nawet o podrewizorstwie.~Jednakże i na pisarstwie
1930 VIII|                 zaś, który był sceptyk, podrwiwał ze starego dziekana.~- Ot!
1931 X   |                papieru, nie ma i ugody; podrzeć papier, i basta!~- O moiście
1932 X   |               przez łzy. A chłopa jakby podrzuciło ze skrzynki, na której siedział.
1933 VIII|               Rzepowa widziała, jak pan podsadzał dziekana, więc osądziła,
1934 VI  |               jego zwykle panna Jadwiga podstawiała się za Izabelę on za Serrana
1935 III |             było zamiast wójtowego syna podsunąć Rzepę. Pisarz jest potęgą:
1936 V   |        wytrzymać, ale złożywszy pięść i podsunąwszy ją pod nos Romea, krzyknęła
1937 IX  |               zaraz chórem w śmiech, by podtrzymać dobry humor naczelnika,
1938 I   |             jedną ręką polanem, a drugą podtrzymując rozdarte szpetnie korty
1939 VII |                 w powietrzu. Jedną ręką podtrzymywała panna Jadwiga parasolkę,
1940 V   |          Przyszedłem, jak kto dobry, na podwieczerz, a ona do mnie: "Ty psie,
1941 I   |                było przed nią czysto, a podwórko przytrząśnięte tatarakiem.
1942 VII |             wymówić mi swego ulubionego poetę.~- Sowiński... - mruknął
1943 VII |                 tą pyszną, rozwiniętą i poetyczną parą, a prozaicznym, pełnym
1944 VII |             ładny domek: to jest jedyne poetyczne miejsce w Baraniej Głowie.~-
1945 VI  |             biegł w stronę dworu, wśród poetycznej ciszy nocy letnich, a pan
1946 II  |                 dodał:~- Pójdę ja z nim pogadać. Może to nic strasznego.~-
1947 V   |             tylko tak mi wymyślała: "Ty pogański synu, pada, ty odmieńcze,
1948 I   |             Potem dodał z majestatyczną pogardą:~- Albo to dla mnie wójt
1949 V   |               senatorów wyraził światły pogląd, że gościńca nie ma potrzeby
1950 VIII|          wymiarkować, jaka będzie jutro pogoda, nareszcie dojrzał w ciemności
1951 VI  |             ksiądz, z twarzą bladą, ale pogodną; czoło miał białe, wysokie
1952 V   |           prawodawcze zaś rzuciło się w pogoń za intruzami i przez pewien
1953 II  |                 i tym sprawy swojej nie pogorszył.~- Ty głupia! - powiedział
1954 IX  |                trzeba iść do Osłowic.~- Pojadę do Osłowic - mówił zaraz
1955 IX  |               dyplomatycznej zasady nie pojął, ale z gburowatością, właściwą
1956 I   |                po chwili dodał:~- Spisy pójdą piorunem.~- Wy o to patrzcie,
1957 IX  |         rozłożył ręce i wykrzyknął:~Oj, pójdziewa w żyto, ~Boś dobra, kobieto!~
1958 IX  |                bez niego obędzie.~- Nie pojedzieszże ty, nieboraku mój serdeczny,
1959 IX  |                   mówił zaraz wtedy - i pokażę mu, że się bez niego obędzie.~-
1960 IX  |         wspomożenia. Idźta do paralusa, pókim dobry!"~Więc Rzepowa sobie
1961 I   |               kosami na plecach, którzy pokłonili mu się mówiąc: "pochwalony";
1962 VIII|                 mi też choć w niedzielę pokój! - przerwał pan Skorabiewski
1963 VIII|             następnie poszli wszyscy na pokoje. Powoli słońce miało się
1964 V   |        delikatne rysy wyrażały smutek i pokorę, a w wielkich czarnych .
1965 II  |          Serrano przybywa do Eskurialu, pokryty ranami po świetnym zwycięstwie
1966 VII |               się przed ładnym domkiem, pokrytym dzikim winem i patrzącym
1967 II  |                mu myśl: Rzepa przyszedł połamać mi kości, a Kruczek z drugiej
1968 I   |          prześladowcom, podarł książki, połamał li-nie, pióra i porzuciwszy
1969 I   |             dopiero gdy ten schwyciwszy polano zaczął nim zadawać w tył
1970 I   |               Tak jak spisy wojskowe, z polecenia władzy wyższej, mają być
1971 V   |                przeciw administracyjnej polityce ciała baraniogłowskiego,
1972 II  |               rozmarza się w półśnie, w półjawie, i oczywiście jedzie znowu
1973 VIII|                z drugim" wniósł dymiące półmiski; wtedy przypomniała sobie
1974 VII |          świąteczne; życie skrzydlatych polotów nie tylko w świat zewnętrzny,
1975 V   |                na kancelarię, druga zaś połowa przeznaczona była na "nieprzewidziane
1976 V   |         zapisywał do ksiąg zawsze tylko połowę kwot przeznaczonych na kancelarię,
1977 II  |            wydawnictwa pana Breslauera.~Położenie jego, to jest nie pana Breslauera,
1978 IX  |                 znalazła się w podobnym położeniu, dopieroż bym napisał sensacyjny
1979 V   |               zamiast zapisać poprawkę, położył pióro, co oznaczało zawsze,
1980 II  |                 a raczej rozmarza się w półśnie, w półjawie, i oczywiście
1981 VII |                 trochę główkę, ścisnęła półuśmiechem usta, aż jej się dołki ukazały
1982 IX  |               pytał, rozpuścił na wiatr poły sukmany, przekrzywił czapkę
1983 IX  |             przez przerwy chmur poczęły połyskiwać-gwiazdy. Pod brzozą bieliła się
1984 IX  |           jakieś dziwne ciepło na szyi; pomacała ręką, a potem spojrzawszy
1985 I   |                tam słychać? Cóż, zawsze pomadujesz się na dwa cale?~- Sługa
1986 II  |           kołnierzyki angielskie, słoik pomady, gilzy do papierosów i wreszcie
1987 IX  |              się nad jej głową: deszcz, pomieszany z gradem, lunął jak z cebra;
1988 I   |                 byli dlań z szacunkiem, pomieszanym z pewną ostrożnością, ażeby
1989 I   |                Kruczek przyszedł jej na pomoc. Zjeżył sierść na karku
1990 X   |               kiedy mu Pan Bóg nie chce pomóc, to on duszę diabłu zaprzeda,
1991 I   |               sukmanę i rzekł:~- Ano! z pomocą bożą skończyłem.~- Przeczytajcież,
1992 V   |                 Jagną ze dwora, com jej pomógł wiader ze studni wyciągać,
1993 VIII|                rzekł:~- Moi kochani! ja pomógłbym wam chętnie, gdybym mógł,
1994 V   |                krzyż na drogę, inni zaś pomogli stójce zaciągnąć Rzepę za
1995 X   |                 Jakoż dzieciakowi zaraz pomogło, ale bieda była coraz większa
1996 IV  |                 To co, że chytry? Turek pomoże Francuzowi, a Turek je namocniejszy.~-
1997 I   |                pan Zołzikiewicz chętnie pomścił, ale... cóż mu mógł zrobić?
1998 X   |                zbereźnik ściągnie tylko pomstę bożą na całą Baranią Głowę.
1999 IV  |             znaczy,  Co Ignacy...~- Nie pomstowalibyście! Napijwa się! Napili się
2000 VIII|            drżącym głosem Rzepowa - ale pomyślałam sobie, że może jaśnie dziedzic
2001 VIII|                  a armaty. Tak ja zaraz pomyślałem sobie: O! Aż tu z drugiej
2002 I   |                 twoją kurą do wójta.~To pomyślawszy rozsunął gałęzie wiśniowe