Rozdzial

2503 IX  |          błyskało, ale chłop nie pytał, rozpuścił na wiatr poły sukmany, przekrzywił
2504 X   |           zawisła jakoby klątwa. Ludzie rozpuścili języki jak dziadowskie bicze
2505 V   |            widziałam, żeby ich olśnęło! Rozpuśniku! powiadam, małoś ty razy "
2506 I   |                 zadnie nogi.~- A to nie rozpuszczajcie gęby...~- Juści, bo juści.~
2507 II  |             zawsze najmilszą pociechą i rozrywką, teraz powiększało jeszcze
2508 III |                 diachylum; Zołzikiewicz rozsmarował na płatek, przyłożył i -
2509 V   |                baraniogłowskiemu sądowi rozstrzygać. Jakoż istotnie, sprawa
2510 V   |              wszystkie sprawy mogły być rozstrzygane w ten sposób, że tak strona
2511 I   |                do wójta.~To pomyślawszy rozsunął gałęzie wiśniowe i już było
2512 IX  |                głowy: śliczne jej włosy rozsypały się po plecach i poczęły
2513 VII |            Ujejskiego:~Leżę na obłoku, ~Roztopiony w ciszę;~Łzę mam senną w
2514 V   |                 zapewne bezzwłocznie do roztrząsania innych, gdyby nie nagłe
2515 IV  |              czego chłopi wprawdzie nie rozumieli, ale radowali się bardzo;
2516 VII |                 ci chłopi i te baby nie rozumieliby nawet ich słów i języka.
2517 V   |                  Hm! córka w domu jest: rozumiem, co to znaczy!" Przy obiedzie
2518 I   |              chodzą do waju na bandosę, rozumita, żeby były wypisane i bandośniki
2519 V   |               drzwi, zaczęły bez żadnej rozumnej przyczyny latać po izbie,
2520 VI  |           człowiek bardzo świątobliwy i rozumny, mógł więc dobrą radę dać
2521 V   |                 tylko baraniogłowskiego rozumu, który przecież dla Baraniej
2522 V   |           zamknięte po napadzie prosiąt rozwarły się na oścież i ukazał się
2523 I   |          ambitny. Jemu to tyło chuścinę rozwiąż i zara rubla.~- Niedoczekanie
2524 VII |               związek między tą pyszną, rozwiniętą i poetyczną parą, a prozaicznym,
2525 VII |                spłonione wnętrze białej róży. A przy tym taka rozmowa
2526 I   |         rozdziale włosów, tworząc żywe, ruchome, czarne plamy. Pan Zołzikiewicz
2527 II  |                w blaszanym lichtarzu, z rudym knotem i muchami potopionymi
2528 VII |                moja złota, o zorzo moja rumiana! Może mi Bóg ciebie zesłał!
2529 IX  |                  Nagle błysnęło: piorun runął tak blisko, że owionął ją
2530 I   |          wprawdzie umiał, ale dalej ani rusz! A u Zołzikiewicza płynęło
2531 IX  |                 Rzepowej, a potem zaraz ruszył, dalej. Do uszu Rzepowej
2532 VIII|          zbliżała się ku gankowi.~Bryka ruszyła; pan krzyknął na drogę furmanowi:~"
2533 VII |                 o innych mniejszych już rybach literackiego morza; jakoż
2534 IX  |               Ci ta dziecina winna, ona rybeńka złota, Panie Boże! - powtarzała
2535 VI  |                 na wierzch wyłaziły jak rybie, a głowa kręciła się na
2536 II  |               żadnej apteki~Buuuu! Jeno rydla, motyki~Buuuu!~W karczmie
2537 I   |                 Kobieta zdrowa była jak rydz, szeroka w plecach i w biodrach,
2538 X   |                ukrzywdził." To rzekłszy ryknął wielkim głosem, i nuż ją
2539 IV  |           grzmotnął się o nią i jak nie ryknie, aż się szyby w karczmie
2540 IX  |                 Dopiero jak przyszła na rynek, tak się zlękła. Łatwo było
2541 VII |                 śliczna dziewicza kibić rysowała się wdzięcznie, jakoby płynąc
2542 VII |              błękitna parasolka; żółty, ryżowy kapelusik z błękitnymi wstążkami
2543 IV  |              mówił do wójta i ławnika - rząd przysyła pieniądze. Jeszcze
2544 V   |                pewien czas deputowani z rzadką jednomyślnością powtarzali: "
2545 V   |        powszechna zgoda i jednomyślność rzadko tylko bywały zakłócane ubocznymi
2546 VI  |                lub Marforego. Ze jednak rzeczywistość nie odpowiadała marzeniom,
2547 VII |              prozaicznym, pełnym szarej rzeczywistości i na wpół zwierzęcym bytem
2548 VIII|            armat, z karabinów: tamci do rzeki, ci nie puszczają; ten tego,
2549 IX  |               należała; napisu, jak się rzekło, nie widziała.~Tylko co
2550 II  |                  Czyś ty się, kobieto - rzeknie - blekotu najadła, czy cię
2551 II  |                 nic słychać, prócz huku Rzepowego toporu; a czasem także sosny
2552 V   |                jego rezultatem było, że Rzepowie nie tylko nic nie wskórali,
2553 I   |                palcami trupy z włosów i rzucał je na ziemię.~Godzina była
2554 I   |                 Jak się rozgniewam, tak rzucę pisarstwo i was do diabła.~-
2555 Epi |                się przewlecze, a strach rzuci kobietę w jego ramiona.~
2556 I   |            swoim czasie zamierzał nawet rzucić wszystko i jechać do Hiszpanii: "
2557 V   |                 rubli wziętych od wójta rzucili na ziemię, wołając: "Niech
2558 V   |        przerwane, ciało prawodawcze zaś rzuciło się w pogoń za intruzami
2559 IX  |           świadomości siebie; rozpaczne rzuty duszy wyraziłyby się w niemniej
2560 V   |             początkowo, jako ławnik, na sądach gminnych i twierdził, że
2561 V   |                  będzie sądzony morskim sądem, a czy wiecie, durnie, co
2562 III |              kpem będzie, jeżeli Rzepie sadła za skórę nie zaleje. ~Myślał
2563 V   |              poczęła wołać:~- Jelemożny sądnie! O! ja nieszczęśliwa sierota,
2564 V   |                 i przez samych sędziów.~Sądzę, że również dzięki tej nieocenionej
2565 V   |               Na koniec przystąpiono do sądzenia spraw kryminalnych, skutkiem
2566 V   |          genialnego Zołzikiewicza, były sądzone zupełnie samodzielnie, a
2567 V   |                Icka Zwejnos. ~Następnie sądzono jeszcze wiele spraw natury
2568 V   |          dobrowolnego kontraktu, będzie sądzony morskim sądem, a czy wiecie,
2569 VI  |              Jezusie w Przenajświętszym Sakramencie utajony! Jezusie! - wołała
2570 VI  |         zaintonował: "Przed tak wielkim Sakramentem!"~A ludzie we sto głosów
2571 IV  |         zatrzęsły.~- No, pasioł won, ty sałdat! - rzekł flegmatycznie Szmul.~
2572 II  |            kamaszów, druga była zarażam salonem i sypialnią. Stało tam łóżko
2573 III |            po-znał, że robił dotychczas same głupstwa. Bo tylko proszę
2574 I   |                  i zatrzymał się na tej samej steczce, a co która dziewczyna
2575 I   |             takiego jak wy, to wy sobie sami piszcie.~Potem dodał z majestatyczną
2576 V   |              obrócę nieszczęśliwa sama, samiusieńka na świecie bez niego, bez
2577 I   |             przyczyny. Umysły na wskroś samodzielne bywają zwykle śmiałe i radykalne.
2578 V   |              szeleszczącym, pozostawiał samodzielnemu uznaniu sądu i podczas przebiegu
2579 V   |    Zołzikiewicza, były sądzone zupełnie samodzielnie, a przy tym na wagach czystej
2580 V   |             Więźniowie siedzieli w nich samotnie, w towarzystwie zwierząt,
2581 V   |              strony sporne, jak i przez samych sędziów.~Sądzę, że również
2582 I   |              czasu ukazywała przez okno sapiące nozdrza, ze śliną wiszącą
2583 VI  |            melancholicznych, a czasem i sapiących dźwiękach, nucił:~A od samego
2584 V   |               opowiadał pannie Jadwidze scenę uduszenia dwóch generałów
2585 I   |      Zołzikiewicz zapatrywał się bardzo sceptycznie na duchowieństwo, a zatem
2586 VIII|                  rewizor zaś, który był sceptyk, podrwiwał ze starego dziekana.~-
2587 VII |               ubranie dziwnie starowne, schludne i wykwintne, że aż promienie
2588 V   |                 wysoko, a on już z pola schodzi i żreć woła! Mówię mu, jak
2589 IV  |             koszulę i cycełe poszedł je schować do alkierza, a potem wrócił
2590 I   |              leżący koło mędlicy wstał, schował ogon pod siebie i począł
2591 IX  |                 mało się pod ziemię nie schowała:~- Jak wytrzeźwiejesz, to
2592 I   |               puszczał, dopiero gdy ten schwyciwszy polano zaczął nim zadawać
2593 I   |           powietrze, a pan Zołzikiewicz schyliwszy czuprynę wybierał palcami
2594 VI  |                 przymknięty mi oczyma i schyloną głową, jakby zbierając się
2595 III |                bardzo prostym sposobem: ściągnęła mu humory z głowy, więc
2596 X   |                robią, bo taki zbereźnik ściągnie tylko pomstę bożą na całą
2597 II  |               mucha; inne muchy łażą po ścianach... A? Więc to czworaki,
2598 X   |              Szmul znowu:~- Ny, jacy wy ście głupi, to już w całej Baraniej
2599 V   |               oczach ukazywały się łzy, ściekające następnie po policzkach.~
2600 X   |           stronę murowańca, a tymczasem ściemniło się na dworze...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
2601 V   |        towarzystwach przyjęte. Przy tym ściskając na pożegnanie rękę gospodarza
2602 V   |               szlachty, a wyrażając się ściślej, z panów, jeden, tylko pan
2603 VII |                 schyliła trochę główkę, ścisnęła półuśmiechem usta, aż jej
2604 Epi |           nadzieję, że zostanie wybrany sędzią. Skończył właśnie czytać
2605 Epi |                 stołem.~Czy te nadzieje sędziostwa i uścisku się sprawdzą,
2606 V   |              sporne, jak i przez samych sędziów.~Sądzę, że również dzięki
2607 V   |                 jeden zaś z miejscowych senatorów wyraził światły pogląd,
2608 VII |             Roztopiony w ciszę;~Łzę mam senną w oku, ~Oddechu nie słyszę. ~
2609 IX  |         położeniu, dopieroż bym napisał sensacyjny romans, którym podjąłbym
2610 VI  |           posądzać pana Zołzikiewicza o sentymentalizm, temu wręcz powiem, że się
2611 VI  |            wielkiego człowieka, aby być sentymentalnym; w marzeniach też jego zwykle
2612 V   |          rozpłakała się całym wezbranym sercem i zwróciwszy się do sądu,
2613 II  |             zdaje się, że istotnie jest Serranem.~- Oj! oj! jestem ranny! -
2614 II  |                 rany - szepcze królowa.~Serranowi włosy na głowie powstają.
2615 II  |                 las, na którym nie było serwitutów, sprzedał Żydom, szedł więc
2616 VII |               bądź, jak ptak do góry, w sfery błękitne, czepia się świata
2617 VI  |            fałdami i fałdeczkami; potem siada, bierze w cienkie paluszki
2618 V   |              utrzymywali, że nie wypada siadać panu na jednej ławie z chłopami,
2619 IX  |            zawołał:~- Kobieto! kobieto! siadajcie.~- Niech Pan Bóg...~- Ale
2620 VIII|             godziny potem i obaj księża siadali już na dworską brykę. Rzepowa
2621 IX  |                 na tym samym korytarzu. Siadła koło jakichś drzwi i z cierpliwością
2622 IX  |              nikogo. O dziewiątej rano, siadłszy zmęczona na skraju lasu,
2623 X   |           patrzał wilkiem w ziemię. Tak siadywał po całych godzinach jak
2624 IX  |            blisko, że owionął ją zapach siarki i aż przysiadła. Ale przyprowadziło
2625 IV  |             MOŻNA ZATYTUŁOWAĆ: ZWIERZ W SIECI~W kilka dni potem, nie wiem
2626 V   |                się poprawniej, kop. sr. siedemdziesiąt pięć.~Zdrowej duchowej treści
2627 II  |               ale to ledwie miał wtedy .siedemnaście lat, pobił się w karczmie
2628 II  |              poradził, przecie ich było siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż,
2629 I   |               leżała i Barania Głowa. W siedmnastym roku życia doszedł już młodociany
2630 V   |            dajże mnie mówić, a ty cicho siedź.~To rzekłszy, obtarła fartuchem
2631 V   |                wobec całej gminy, z ust siedzącego obok ławnika, co następuje: - "
2632 VI  |                 w zielone przyjaciółki, siedziały na cmentarzu i duchem kładły
2633 IX  |                   Wy tu czego, kobieto, siedzicie?" Co?~- Do naczelnika...~-
2634 IX  |         prawdziwie chłopską postanowiła siedzieć przy nich, choćby do skończenia
2635 VI  |             zdolny był i do uczuć wyżej sięgających i bardziej złożonych. Czytelniczki,
2636 VI  |                 szatańską, którzy kąkol sieją zamiast pszenicy, a łzy
2637 V   |       gospodarstwa, ani do kosy, ani do siekaery, ino siedzi w izbie i wzdycha,
2638 XI  |              Rzepa wydobył zza skrzynki siekierę.~- Nie - mówił spokojnym
2639 V   |                 wprost przeciwną więcej sielankowym usposobieniom słowiańskim,
2640 II  |                murowanym. Tam w osobnej sieni miał dwie izby na swój użytek.~
2641 V   |             sądnie! O! ja nieszczęśliwa sierota, o dla Boga rety! Nie przy
2642 I   |               aż tu spotyka i dziewki z sierpami na ramionach, wracające
2643 I   |          przyszedł jej na pomoc. Zjeżył sierść na karku i z wściekłym szczekaniem
2644 II  |               ciebie diabuł weźmie. Na! sieść groszy na wódkę... nie,
2645 I   |                 powiada:~"Jak się macie sikory!", i zatrzymał się na tej
2646 IX  |                   Biegła więc ostatkiem sił, chwytając w spieczone usta
2647 IX  |             cebra; uderzył wiatr z taką siłą, że aż chojary przygięły
2648 I   |            wołała Rzepowa wyrywając się silnie.~- Moja śliczna, Rzepowa...
2649 I   |             mówiąc wydzierała się coraz silniej, ale pan Zołzikiewicz był
2650 V   |               tych uderzeń widne były w sińcach na idealnej twarzy Julii,
2651 V   |                 jest morski sąd, aż cne siódma skóra zaboli. Jak się ochotnik
2652 X   |          kowalka, zażegnywała chorobę z sitem w ręku i czarną kurą. Jakoż
2653 IV  |                Zdrowie wasze!~- Haim!~- Siulim!~- Daj Panie Boże szczęście!~
2654 II  |                do wszystkiego, tylko że siwuchę lubił, a skory był do bitki,
2655 IV  |                góry... plecami. A wyśta skąd wyrwali Harubandę?~- Co
2656 IX  |              Ojcze?~- A czego chceta?~- Skądeście?~- Z Wieprzkowisk, abo co?~-
2657 VII |            Twarz ta była blada i jakoby skamieniała, oczy czerwone, wejrzenie
2658 X   |                 po całych godzinach jak skamieniały. Kobieta kręciła się po.
2659 V   |            pięścią pod ziobro! Ażeby on skapiał, żeby jemu język kołem stanął!
2660 V   |                 Baraniej Głowie, skazał skarżących się na odsiedzenie jeszcze
2661 I   |                 wam mówię, że naczelnik skarżył się, że w Baraniej Głowie
2662 V   |           rozpaczą Rzepowa - ja się nie skarżyłam, ja ta nigdy żądny krzywdy
2663 V   |                w całej Baraniej Głowie, skazał skarżących się na odsiedzenie
2664 VIII|                 się i księżyc wszedł na sklepienie niebieskie. Do herbaty było
2665 I   |            uderzenie w krzyż, odskoczył skomląc żałośnie.~Po chwili jednak
2666 IX  |          oddychać tak, jakby zaraz miał skonać, wołała na niego: "Jaśku,
2667 IX  |           siedzieć przy nich, choćby do skończenia świata. "A przecie kto może
2668 XI  |                            Rozdział XI ~SKOŃCZONA NIEDOLA~Na niebie zaszedł
2669 I   |             rzekł:~- Ano! z pomocą bożą skończyłem.~- Przeczytajcież, coście
2670 VIII|                gorzelany Stołbicki. Pan Skorabiewaki, człowiek dość otyły i dość
2671 VIII|           śmiechu.~Śmieli się i państwo Skorabiewscy przez grzeczność dla rewizora,
2672 I   |                 ta nie było żal...~- A! skoro myślicie, że się wam wróci,
2673 II  |               tylko że siwuchę lubił, a skory był do bitki, jak podpił.
2674 IX  |               krzyczeć, jakby go kto ze skóry obdzierał.~- Miłosierne
2675 I   |             gminy Barania Głowa w samym skorym czasie nadesłał. Włościan
2676 IX  |              rano, siadłszy zmęczona na skraju lasu, zjadła kromkę chleba
2677 I   |               nią z cicha:~- Żebyś kark skręcił, nim dojedziesz.~Tego akademika
2678 II  |               pot naprawdę występuje na skronie pana Zołzikiewicza, a przez
2679 VI  |                 niby ptaszków z białymi skrzydełkami.~Rzepową leżała tak długo.
2680 VI  |         uspokojenie wszelkie wzięły pod skrzydła boże i strapioną duszę Rzepowej: "
2681 III |              Głowy, zleciałaś jakoby na skrzydłach z tej krainy, gdzie wzniosłe
2682 VII |               wyższe, świąteczne; życie skrzydlatych polotów nie tylko w świat
2683 IX  |             drzewa wiją się po ziemi, a skrzypią i szumią: słychać trzask
2684 IV  |             strawę, usłyszawszy go, jak skrzypiał wrotami, prosto od komina
2685 I   |                 pióro wójtowskie zwolna skrzypiało po papierze.~Na koniec wójt
2686 XI  |                 weszły Kurki, gdy drzwi skrzypnęły w chacie Rzepów i Rzepowa
2687 IV  |                  Zołzikiewicz powąchał, skrzywił się i siadł przy stole.~
2688 I   |        przejęcie się i niemal religijne skupienie ducha. Jakże to wszystko
2689 VIII|                 już od rana było jakieś słabe. Rzepowa także czuła, że
2690 VIII|                 mi się zdało, że ci już słabną. Księże proboszczu, mówię,
2691 IX  |            ciemność.~Rzepowa uczuła, że słabnie.~- Ratunku! ludzie! - zawołała
2692 XI  |                 potem drugie uderzenie, słabszy jęk; potem trzecie uderzenie,
2693 VI  |                  jakiś głos wewnętrzny, słaby wprawdzie, ale nie ustający,
2694 IX  |             Ratunku! ludzie! - zawołała słabym głosem, ale tego nikt nie .
2695 II  |               że fantazyją ma psiajucha ślachecką."~Ale to nie była prawda,
2696 I   |               mignęła dalej, za-wołał w ślad za nią z cicha:~- Żebyś
2697 V   |                i warząchwią. Oczywiście ślady tych uderzeń widne były
2698 VIII|                 dobrodziej opowie o tej sławnej bitwie - mówił rewizor.~
2699 I   |                zaczął nim zadawać w tył ślepe razy, Kruczek, otrzymawszy
2700 VI  |            Azariasza, na którego zesłał ślepotę. Ale Bóg wie, co robi, i
2701 I   |                okno sapiące nozdrza, ze śliną wiszącą u pyska.~Czasem
2702 II  |                 kołnierzyki angielskie, słoik pomady, gilzy do papierosów
2703 II  |              nie było nic, tylko trochę słomy, para kamaszów, druga była
2704 VII |                 Gounoda:~Maszty z kości słoniowej,~Flagą jedwab różowy ~I
2705 VII |               nie rozumieliby nawet ich słów i języka. Aż miło pomyśleć!
2706 V   |                Zołzikiewicza uprzejmymi słowami: "Ano siadaj, panie Zołzikiewicz!
2707 V   |               sielankowym usposobieniom słowiańskim, sąd dał pierwszy głos Romeowi,
2708 VI  |                  a zatem mili Bogu, nie słuchali rozmaitych fałszywych mędrców
2709 I   |           pomadujesz się na dwa cale?~- Sługa pana dobrodzieja! - ozwał,
2710 V   |            wskórali, ale jeszcze sąd, w słusznej troskliwości o całość Rzepowej,
2711 V   |                  po czyjej stronie była słuszność i kto komu miał wręczyć
2712 V   |           odmówiła rogów, co może także służyć za dowód jej celowości.
2713 V   |           inaczej zwana Baśka Żabianka, służyli razem u pewnego gospodarza:
2714 VII |              było nic, czego by się nie słyszało ze sto razy. Z książki na
2715 I   |        pisarstwa gminnego, a jak to już słyszeliśmy, marzył nawet o podrewizorstwie.~
2716 I   |                 Zołzikiewicz zaczął się śmiać...~- To tak? - spytał.~-
2717 VIII|                tylko kosteczki, ale nie śmiała prosić, by się nie naprzykrzać
2718 I   |               samodzielne bywają zwykle śmiałe i radykalne. Otóż p. Zołzikiewicz
2719 V   |           wszyscy, jakby zdziwieni jego śmiałością:~- Dyć prawda! konia sprzedasz,
2720 IX  |              Interesanci zaraz chórem w śmiech, by podtrzymać dobry humor
2721 I   |           Dziewki też krzyczały oj! oj! śmiejąc się, aż im zęby trzonowe
2722 IX  |          przechodziły, że to może "złe" śmieje się na bajorach albo może
2723 V   |           wtrącił wójt.~A potem ławnicy śmielej zwrócili się do Rzepy.~-
2724 IV  |               wołał żałośnie.~- No, nie smućta się! - rzekł Burak. - Do
2725 I   |                 w plecach i w biodrach, smukła w stanie, gibka, słowem:
2726 V   |               Środa przedstawił całą tę smutną sprawę sądowi prosząc o
2727 V   |            pewnością nie doznałyby tych smutnych przypadłości rozdęcia. których
2728 VIII|                i usnęło, ale niezdrowym snem, bo już od rana było jakieś
2729 VI  |                 i krowie, nim ugotowała śniadanie i zaniosła je w dwojakach
2730 IX  |                rozbudziła się jakoby ze snu, wstała, podniosła dziecko
2731 I   |                nad zwykły poziom, zaraz solą w oku siedzi i spać spokojnie
2732 I   |              Czekajcie! pójdzie Rzepa w sołdaty. Chciałem bronić... ale
2733 II  |                stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór na pół łokcia
2734 II  |        Rzepowego toporu; a czasem także sosny zagadały między gałęziami
2735 VII |               swego ulubionego poetę.~- Sowiński... - mruknął ponuro pan
2736 I   |               zaraz solą w oku siedzi i spać spokojnie nie daje.~Gdybyśmy
2737 VII |                to panna Jadwiga szła na spacer po obiedzie, obok niej zaś
2738 II  |                Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu! I stukł sobie w plecach
2739 XI  |                 Rzepa jak zwykle będzie spał w karczmie; tymczasem Rzepa
2740 V   |              dzieciaka zgładzę, chałupę spalę, a powiada, nie pójdę i
2741 V   |         dzieciakowi, w to, że obiecywał spalić własną chałupę, w to wy
2742 I   |             hasło na wyścigi i dziobały specjał, odbierając go sobie wzajemnie.~
2743 IX  |              ostatkiem sił, chwytając w spieczone usta powietrze, a tymczasem
2744 IX  |                 i szedł przez korytarz, śpiesząc się bardzo. Oj! zaraz można
2745 IX  |                przedstawi mnie.~Poszedł spiesznie dalej, a interesanci za
2746 I   |               tłukła w mędlicy konopie, śpiewając: "oj ta dada! oj ta dada!
2747 II  |               lesie.~Czasem znów drwale śpiewali, ale i do tego Rzepa był
2748 IX  |              który potrzebowałbym tylko spisać, aby sobie zrobić reputację.
2749 Epi |                wojska. Taka ugoda, jaką spisano w karczmie, nie była wystarczającą.
2750 III |           państwo Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym? i cóż dalej?" -
2751 VI  |           Zołzikiewicza, ani wójta, ani spisów wojskowych, tylko jakby
2752 V   |               nogi pana Zołzihiewicza i splamiły mu jakąś zielonością drugą
2753 VII |            rozchyla swe wnętrze, jakoby spłonione wnętrze białej róży. A przy
2754 II  |             żeby to najjaśniejsze!...~- Spocznij, generale! Siadaj. Siadaj!
2755 II  |                  na krześle przy łóżku, spoczywały korty i nankiny pana pisarza,
2756 VI  |           ubranie mawiał: "Ny! w takich spodniach to choćby z psiepriosieniem
2757 VI  |             gorąco całować jedną z tych spódnic, co zobaczywszy dworska
2758 VII |                brzeżek karbowany białej spódniczki i śliczne małe nóżki obute
2759 IV  |                się piwo w Warsiawie nie spodobało, bo zwyczajny doma lepszego,
2760 Epi |          właśnie czytać Barbarą Ubryk i spodziewa się także, że panna Jadwiga
2761 I   |              BOHATERAMI I ZACZYNAMY SIĘ SPODZIEWAĆ, ŻE COS WIĘCEJ NASTĄPI~We
2762 XI  |         Wszedłszy stanęła jak wryta, bo spodziewała się, że Rzepa jak zwykle
2763 IX  |               spoglądała tylko tak, jak spogląda ptak męczony przez złośliwe
2764 V   |                ciało wymienione poczęło spoglądać po sobie z niepokojem i
2765 IX  |          Rzepowa w twardym ręku niedoli spoglądała tylko tak, jak spogląda
2766 II  |               po lesie z miarą w ręku i spoglądały na wierzchołki sosen, jakby
2767 IX  |          Rzepowa spojrzała za nim takim spojrzeniem, jakby za swoim aniołem
2768 IV  |               Chceta spróbować?~- Dajta spokój - wtrącił wójt. - Bedzieta
2769 VI  |                  ano słodkie przy tym i spokojne. Padła Rzepową przed majestatem
2770 XI  |                 siekierę.~- Nie - mówił spokojnym głosem - już tobie przyszło
2771 V   |               to ta psiajucha już dawno spokoju mi nie daje. Przyszedłem,
2772 II  |               knota.~Przy oknie wisiało spore lustro, naprzeciw zaś okna
2773 V   |                życzeń, tak przez strony sporne, jak i przez samych sędziów.~
2774 IV  |             część płotem, żeby nie było sporów.~- To-ta płot będzie więcej
2775 III |                zaleje. ~Myślał więc nad sposobami pierwszego dnia, zmieniając
2776 III |             stało się to bardzo prostym sposobem: ściągnęła mu humory z głowy,
2777 VI  |                  kiedy pewnego wieczora spostrzegł na sznurze koło drwalni
2778 IX  |                mile. Myślała, że może i spotka dobrych ludzi jadących,
2779 IX  |                na brzeżku fury, ale nie spotkała nikogo. O dziewiątej rano,
2780 IX  |              zaczynało przypiekać, więc spotkawszy pachciarza Herszka z Wrzeciądzy,
2781 I   |            dalej... Idzie, idzie, aż tu spotyka i dziewki z sierpami na
2782 X   |               do głowy. Poszedł było do spowiedzi do księdza Czyżyka, ksiądz
2783 VIII|             nachodzę go ciągle własnymi sprawami... Wy macie swoją gminę,
2784 VI  |               nie wiodło. Ale upoić go, sprawić, żeby sam ugodę podpisał,
2785 II  |              pisarz też wiedział jakieś sprawki. Kazali Rzepie wozić w czasie
2786 V   |                 być spokojny!"~Przy tak sprężystym zarządzie i przy wrodzonych
2787 IV  |                  A może i nie.~- Chceta spróbować?~- Dajta spokój - wtrącił
2788 II  |               wtedy jeszcze był wójtem, sprowadził go do kancelarii, dał mu
2789 VIII|              się Zołzikiewicz albo wójt sprzeciwiał, to pan wiedziałby, gdzie
2790 II  |             którym nie było serwitutów, sprzedał Żydom, szedł więc wyrąb
2791 V   |                toć trzeźwy człowiek nie sprzedałby za pięćdziesiąt rubli doli
2792 IX  |                 pachciarz z Wrzeciądzy, sprzedawszy w Osłowicach gęsi, wracał
2793 I   |                 ostrożnie rękę, a potem spuszczał ją nagle: da-wał się słyszeć
2794 Epi |                się ten wielki człowiek.~Spytacie, co się z nim stało? Cóż
2795 V   |          wyrażając się poprawniej, kop. sr. siedemdziesiąt pięć.~Zdrowej
2796 VIII|                jak panienka nalewała ze srebrnego imbryka "arbatę", czyli
2797 VI  |               kiedy na niebie wschodził srebrny księżyc, pan Zołzikiewicz
2798 VI  |           powodu, ksiądz Czyżyk mówił o średniowiecznej herezji katharów i tłumaczył
2799 IX  |              wszystko na wolę bożą i we środę wziąwszy dziecko wyszła
2800 IX  |                 głowie, więc wypadła na środek korytarza i klęknąwszy z
2801 V   |          Flossem. Zdarzyło się, że woły Środy, najadłszy się w nocy koniczyny
2802 V   |                zatem pan Floss powinien Środzie za woły zapłacić, tytułem
2803 XI  |            ciebie to ja, dla ciebie! na sromotę się podałam. Oszukał mnie,
2804 VI  |             teraz przecie zauważy!" Sam Srul odnosząc mu nowe ubranie
2805 VI  |                był w ciągłych długach u Srula, krawca z Osłowic, który
2806 III |              którą nie zapłacił jeszcze Srulowi, i parą nankinowych, którą
2807 VII |                rozmowie, która ożywiała ssą stopniowo, zapomnieli wkrótce
2808 IV  |               ta krowę huknął łbem przy ssaniu, to aż zadem pod belkę poleciała.~-
2809 Epi |                nim stało? Cóż się miało stać? Rzepa, podpaliwszy zabudowania
2810 I   |            sadzie ule, a niedaleko ułów stały dwie baby rozmawiając. Jedna
2811 V   |                 od zębów.~Dzięki jednak stanowczości i energii, która jak nigdy
2812 V   |           przytaczano jedno z przysłów, stanowiących mądrość narodów, które miało
2813 V   |         tłumaczył sądowi, jak należy ze stanowiska prawnego na rzecz się zapatrywać;
2814 VI  |            Zołzikiewicz ubierał się tak starannie. Płynęło to. zapewne z estetycznego
2815 VIII|               był sceptyk, podrwiwał ze starego dziekana.~- Ot! niech no
2816 VI  |                 stary, że aż mu oczy ze starości na wierzch wyłaziły jak
2817 VII |                przy tym ubranie dziwnie starowne, schludne i wykwintne, że
2818 VIII|                 zawsze na nie wyciągali staruszka.~- Co? - zaczął ksiądz dziekan -
2819 VI  |            testamentem~Nowym prawom już starzy;~Wiara będzie suplementem, ~
2820 IX  |              których siedziała, wyszedł stateczny szlachcic, którego czasem
2821 IV  |           gadali, że pływał po Wiśle ze statkami i z mocą wielgą? Ino mu
2822 VII |             patrzącym tylnymi oknami na staw.~- Widzi pan, jaki to ładny
2823 IV  |                Burak.~- Nalej ta!~Rzepa stawał się coraz czerwieńszy, Burak
2824 IX  |              pojechał dalej. Na świecie stawało się coraz goręcej i pot
2825 II  |                czworakach stojących nad stawem, czyli w tak zwanym murowanym.
2826 V   |              przyprowadzenia więźniów i stawienia ich przed oblicze sądu.
2827 IX  |             napijesz, to zara hardo się stawisz i tylko nieszczęścia przymnożysz.~
2828 I   |              zatrzymał się na tej samej steczce, a co która dziewczyna przechodzi,
2829 II  |           chwyci za topór, a machnie, a stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży,
2830 VII |           jedwab różowy ~I szczerozłoty ster.~Obok tego należy jeszcze
2831 VI  |              herezję, jak i na bullę Ex stercore przeciw niej wymierzoną.
2832 I   |                 nich wspartej na pieńku sterczała siekiera. Nieco dalej widać
2833 I   |                  Nieco dalej widać było stodołę z otwartymi wierzejami,
2834 IX  |             podjąwszy go pod nogi. "Toć stoisz, kobieto, przed nim." Zebrała
2835 II  |               ale mieszkał w czworakach stojących nad stawem, czyli w tak
2836 II  |               chustkę w dzbanku z wodą, stojącym pod łóżkiem, l zmienia okład.~
2837 I   |            nauki pobierał w Osłowicach, stołecznym mieście powiatu osłowickiego,
2838 V   |                  Sprawiedliwość do tego stopnia była już wkorzeniona w umysły
2839 VII |            rozmowie, która ożywiała ssą stopniowo, zapomnieli wkrótce oboje
2840 VII |               jakąś muzykę i mimowolnie stosuję do siebie ów wiersz Ujejskiego:~
2841 V   |             wnosiły zawsze pewne kwoty, stosunkowo dość znaczne, "na kancelarię".
2842 V   |            zobaczył cały sąd, tak zaraz stracił minę i dość cichym głosem
2843 IX  |            czasu.~Ale Rzepowa do reszty straciła głowę od śmiechu panów,
2844 VI  |               przez ciężkie wzdychania ~Straciłem wszelką nadzieję.~Głos biegł
2845 I   |               ściany popstrzone od nich straciły swój dawny kolor. Również
2846 VI  |         ofiarujcie Bogu wszystkie swoje strapienia. Bóg doświadcza swoich wiernych:
2847 VI  |              wzięły pod skrzydła boże i strapioną duszę Rzepowej: "Jezusie
2848 IV  |                  cysarz, i basta!~- Oj, straśnieście mądrzy!~- Wyśta też nie
2849 II  |           myślami. Czasem nawiedzały go straszne marzenia. Czytał właśnie,
2850 II  |                nim pogadać. Może to nic strasznego.~- Idź, idź! - rzekła kobieta -
2851 I   |               pisarz ani spojrzy. O! on strasznie ambitny. Jemu to tyło chuścinę
2852 IX  |                 było jeszcze ciemniej i straszniej. Od chwili do chwili zrywał
2853 V   |                  Zaczął się rozgardiasz straszny. Stójka wpadł i dalej Rzepę
2854 IX  |               albo może gomon przesunie strasznym korowodem lada chwila. "
2855 V   |                 mi misą o stół, mało mi strawa nie wyleciała, a potem i
2856 IV  |                  która właśnie gotowała strawę, usłyszawszy go, jak skrzypiał
2857 III |       przychodziło mieć do czynienia ze strażą ziemską, z komisją wojskową,
2858 III |                 powiatu, z naczelnikiem straży, które to wszystkie osobistości
2859 V   |       rozstrzygane w ten sposób, że tak strona wygrywająca, jak i przegrywająca
2860 IX  |                  jakby za swoim aniołem stróżem.~Przyszło jej jednak jeszcze
2861 XI  |                szóste. Na podłogę lunął strumień krwi, węgle na kominie przygasły.
2862 IX  |             coraz goręcej i pot lał się strumieniem z Rzepowej, ale zbierała
2863 V   |          poczęła:~- Chłopsko chodzi jak struty. Ciebie, powiada, zabiję,
2864 VIII|                 na nich. Jak nie zaczną strzelać, a za górą znowu coś błysnęło.
2865 X   |                się, że u Rzepów wyschła studnia. Rzepową więc poszła po
2866 XI  |                 uderzenie, potem, jęk i stuk głowy o podłogę; potem drugie
2867 II  |             komar z dęba spadł~Buuuu! I stukł sobie w plecach gnat~Buuuu!
2868 II  |              hukneno!~Buuuu! I okrutnie stukneno~Buuuu! A to komar z dęba
2869 V   |               marzyli filozofowie XVIII stulecia. Godnym było uwagi także
2870 V   |              kształcie zapytania:~- Nie stuliszże ty mordy, utrapiona? Nastała
2871 V   |           sądzie, pijany, jak nieboskie stworzenie! - mówiła dalej już z płaczem. -
2872 II  |                 że trzeba by mieć chyba styl Wiktora Hugo, żeby je opisać,
2873 I   |                 wymaganiom przyzwoitego stylu, a tymczasem Zołzikiewicz
2874 VII |         szczęście jest żonaty! - odparł sucho pan Wiktor.~Panna Jadwiga
2875 VI  |             opustoszał; dymy poszły pod sufit; ostatni ludzie wychodzili
2876 VII |        błękitnymi wstążkami i migdałowa sukienka garnirowana takoż błękitno:
2877 VII |                 jeszcze wyżej migdałową sukienkę, aż nad trzewikiem błyszczała
2878 I   |         wyprostował się, obtarł pióro o sukmanę i rzekł:~- Ano! z pomocą
2879 IX  |                 rozpuścił na wiatr poły sukmany, przekrzywił czapkę na ucho
2880 VI  |                jaka królowa; zaszeleści suknią, fałdami i fałdeczkami;
2881 VII |                 parasolkę, a. drugą zaś suknię, spod której widać było
2882 VI  |                więc pójść jak zwykle na sumę do Wrzeciądzy, a zarazem
2883 VIII|             wiekuista!... Więc zaraz po sumie powiadam: Księże proboszczu?
2884 I   |             zaoszczędzenia tak znacznej sumy poczęła go łechtać i uśmiechać
2885 VI  |                już starzy;~Wiara będzie suplementem, ~Co się zmysłom nie zdarzy...~
2886 VI  |                 na sznurze koło drwalni suszące się spódnice i po znakach
2887 IV  |                 Przestalibyśta się o to swarzyć, kiedy nie mata o co! -
2888 IX  |                 tylko tarła oczy, bo ją swędziły, i czuła, że cały korytarz
2889 IV  |            pisarz chce?~- Chodź i ty za świadka, że tu wszystko dobrowolnie.~
2890 V   |             nich wara. Ugoda podpisana, świadkowie są, i szabas! To się rozumie
2891 IX  |              każde wrażenie doszłoby do świadomości siebie; rozpaczne rzuty
2892 VII |                obojgu owo życie wyższe, świąteczne; życie skrzydlatych polotów
2893 XI  |               Już ty się pożegnaj z tym światem, bo go nie będziesz widzieć.
2894 V   |           miejscowych senatorów wyraził światły pogląd, że gościńca nie
2895 VI  |               który był człowiek bardzo świątobliwy i rozumny, mógł więc dobrą
2896 VI  |                a na ołtarzu dziad gasił świece, więc Rzepową się podniosła
2897 I   |             nogi na nogę. Przed chlewem świeciła wielka gnojówka, w której
2898 X   |             Przyszły kumy i okadzały go święconymi wiankami, a następnie stara
2899 IX  |          pudełka od szuwaksu, śpiewał: ~Święta, niebieska ~Pani anielska.~
2900 I   |               imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. Naczelnik kozeł,
2901 II  |            Eskurialu, pokryty ranami po świetnym zwycięstwie nad Karlistami.
2902 VII |           kałuży, w której leżało kilka świń "słusznie tak nazwanych
2903 V   |                 użytku młodzieży mówi: "Świnia, zwierzę słusznie tak nazwane
2904 VI  |                  nim dała jeść koniowi, świniom i krowie, nim ugotowała
2905 II  |                 jeszcze za gęsiami a za świńmi chodził. Ale potem pomyślał,
2906 VI  |               nucił:~A od samego prawie świtania ~Do późnej nocy łzy leję;~
2907 IX  |                  więc poszła piechotą i świtaniem, bo do Osłowic było trzy
2908 IV  |             morza, któraś ~Pana Mlekiem swojem wykarmiła! ~Tyś śmierci
2909 V   |                 kosztem, na przestrzeni swych gruntów, naprawić gościńca
2910 I   |          kolegów, wyprawił kocią muzykę swym prześladowcom, podarł książki,
2911 VI  |           Rzepowa popatrzyła na księdza swymi czarnymi oczyma, podjęła
2912 V   |          jednomyślnością powtarzali: "a syk! a ciu! ażeby was paralus!"
2913 VI  |               ocenił genialny plan mego sympatycznego bohatera. Dał pan Zołzikiewicz,
2914 V   |                 wymyślała: "Ty pogański synu, pada, ty odmieńcze, ty
2915 II  |                 bez poszewek, z których sypały się pierze; obok stół, na
2916 II  |            druga była zarażam salonem i sypialnią. Stało tam łóżko niezaścielane
2917 V   |                 wymaganiami cywilizacji system więzienia celularnego, czyli
2918 V   |                co za delikatne poczucie sytuacji! - pięciu złotych nie przysądził
2919 V   |             podpisana, świadkowie są, i szabas! To się rozumie w jurysprudencji,
2920 VI  |            Zołzikiewicz, co się nazywa, szach mat Rzepowej i Rzepie. Zapisać
2921 I   |              potrafi obudzić dla siebie szacunek, że zaś, jak wspomniałem,
2922 I   |                wszyscy więc byli dlań z szacunkiem, pomieszanym z pewną ostrożnością,
2923 IX  |                  I zamknęła oczy.~Burza szalała jeszcze przez czas jakiś,
2924 V   |            prosiąt, które, wpadłszy jak szalone przez nie domknięte drzwi,
2925 VII |             parą, a prozaicznym, pełnym szarej rzeczywistości i na wpół
2926 VI  |               ludzi, zaślepionych pychą szatańską, którzy kąkol sieją zamiast
2927 I   |          brodziły koło gnojówki. Blisko szczap, między wiórami, kogut rozgrzebywał
2928 I   |           tatarakiem. Pod płotem leżały szczapy drzewa, a w jednej z nich
2929 I   |           zwyczajnym sobie ławniku, ale szczególniej nęciła je wy-pomadowana,
2930 VI  |                  a w końcu przeszedł do szczegółowego opisywania rozmaitych nieprzyjemności,
2931 I   |           sierść na karku i z wściekłym szczekaniem rzucił się na pana pisarza,
2932 V   |        nieprawda! nieprawda! nieprawda! Szczekasz jak pies!~Potem rozpłakała
2933 IV  |                 wykarmiła! ~Tyś śmierci szczep, który wszczepił ~Pierwszy
2934 VII |                  Flagą jedwab różowy ~I szczerozłoty ster.~Obok tego należy jeszcze
2935 VIII|            stanie to zawsze jest więcej szczęścia niż w prostym, i sama nie
2936 VII |                  młodością, wesołością, szczęściem; a przy tym znać było po
2937 VI  |                aż do nieba, w wiekuistą szczęśliwość, gdzie nie było ani pana
2938 V   |       glicerynowym mydłem i tarł własną szczoteczką od zębów.~Dzięki jednak
2939 I   |                ogrodzenie, w którym koń szczypał trawę, przestępując z nogi
2940 III |             trzecie głupstwo. O, chwilo szczytna! w której mąż prawdziwie
2941 III |                 wzniosłe wspiera się na szczytnym, bo Zołzikiewicz powiedział
2942 II  |                 sama opatrzę twe rany - szepcze królowa.~Serranowi włosy
2943 VIII|             zamyśliwszy się, począł coś szeptać do siebie i patrzeć w górę,
2944 VI  |            wprawdzie, ale nie ustający, szeptał mu do ucha: "A nuż dziś
2945 IX  |                jakby przerażone chojary szeptały do siebie ogromnym szeptem: "
2946 IX  |             szeptały do siebie ogromnym szeptem: "Co to będzie! -O! dla
2947 VII |              szerszych pragnień, równie szerokich idei, a. czasem w złote
2948 VII |          zewnętrzny, ale w świat myśli, szerszych pragnień, równie szerokich
2949 IV  |                więc uderzył wypróżnioną szklanką o stół i odrzekł:~- Ej!
2950 I   |                 Również popstrzone było szkło na obrazie wiszącym nad
2951 I   |                 robocie w lesie.~- A to szkoda. Jest do niego interes z
2952 V   |          Wówczas zginał palce i drapiąc szlachcica w dłoń, wygarniał z niej
2953 V   |               niepokojem i drapać się w szlachetne organa myślenia, co u tego
2954 VII |              czasem w złote i promienne szlaki marzeń.~Wśród tych chałup,
2955 VII |          związek, przynajmniej duchowy. Szli oto oboje obok siebie i
2956 V   |                 słychać znów było tylko szlochanie Rzepowej, na koniec stary
2957 XI  |               leżąc przy jego nogach ze szlochaniem i płaczem wielkim zaczęła
2958 I   |              koło wielkiej kałuży, więc szły jedna za drugą gęsiego,
2959 V   |            Zołzikiewicza, sprawy gminne szłyby zapewne jak najlepiej, gdyby
2960 IV  |                 usadził nie gorszego od Szmula, potem wziął pieniądze od
2961 VI  |          pewnego wieczora spostrzegł na sznurze koło drwalni suszące się
2962 I   |         otwartymi wierzejami, obok niej szopę, która była chlewkiem i
2963 IX  |              grosz, ale dziad poczuwszy szóstaka w palcach nuż jej wymyślać: "
2964 XI  |              uderzenie, czwarte, piąte, szóste. Na podłogę lunął strumień
2965 I   |             drugą podtrzymując rozdarte szpetnie korty i nankiny.~
2966 VIII|                 zaczęła sobie mówić pod sztachetami Anioł pański, a potem rozmyślała,
2967 II  |                wierzchołki sosen, jakby szukając gniazd wronich, dziwowały
2968 IX  |                 chwili zrywał się nagle szum, jakby przerażone chojary
2969 II  |               zagadały między gałęziami szumem, zwyczajnie jak w lesie.~
2970 IX  |              się po ziemi, a skrzypią i szumią: słychać trzask gałęzi,
2971 IX  |                 ręku wierzch pudełka od szuwaksu, śpiewał: ~Święta, niebieska ~
2972 IX  |                 jakieś dziwne ciepło na szyi; pomacała ręką, a potem
2973 IV  |                przez ubarwione szyby za szynkwas, a w oknie stoi Szmul, ubrany
2974 IV  |            wczoraj, ale - ogólna izba z szynkwasem.~- Imię Ojca i Syna, i Ducha.~
2975 IV  |              nie mądrzejsi.~- A kiejśta tacy mądrzy, to powidzta, jak
2976 I   |               Izabela hiszpańska, czyli tajemnice dworu madryckiego. Znakomity
2977 VI  |               ale myśli tych, jako zbyt tajemnie-serdecznych, zdradzać już nie będziemy.~
2978 II  |           gospodarny, więc szło mu jako tako. Ożenił się, dostał żonę
2979 I   |               kancelarii parafialnej, z takowej kancelarii wy-jął i do gminy
2980 V   |          cieszyć.~Był to człowiek pełen taktu, który wszędzie umiał się
2981 V   |             zarządzie i przy wrodzonych talentach pana Zołzikiewicza, sprawy
2982 VI  |           patrzyła na płot, na kota, na talerz lub coś podobnego. Co on
2983 V   |                dziwnie jakoś patrzyły w talerze, ale sądził, że to taka
2984 IX  |             którzy chodzą to w tę, to w tamtą stronę, stoi chłop z biczem
2985 VII |           chałupy Rzepowej; poszli więc tamtędy.~Przed wrotami siedziała
2986 VI  |                jakie potępieńcy będą na tamtym świecie narażeni. A w Rzepową
2987 I   |               potrząsać wściekle łbem i targać.~- Jezus! Maria! - krzyczał
2988 V   |                nagłe a niespodziewane w targnięcie do izby prawodawczej dwóch
2989 V   |                ją glicerynowym mydłem i tarł własną szczoteczką od zębów.~
2990 IX  |             sobie. - Nie płakała, tylko tarła oczy, bo ją swędziły, i
2991 I   |             koszulę ściągniętą czerwoną tasiemką. Kobieta zdrowa była jak
2992 I   |                 podwórko przytrząśnięte tatarakiem. Pod płotem leżały szczapy
2993 IX  |             pije. Z karczmy, powodowany taż samą myślą co i Rzepowa,
2994 V   |               Romea. Sądowi pozostawało te-raz zawyrokować, po czyjej stronie
2995 VI  |                okno i oświeciło, jakoby tęczą, owe zwoje. Wśród tego gwaru
2996 V   |                 był wystarczać, na mocy tejże zasady, na mocy której paryski
2997 I   |            robociźnie we Wrzeciądzy, na tenże dzień przystawić."~Wójt
2998 IX  |          wskutek przyrodzonej prostakom tępości umysłowej, tej wysoce dyplomatycznej
2999 VI  |                 twarze,~Niech ustąpią z testamentem~Nowym prawom już starzy;~
3000 II  |                 w której rak utrapiony, tj. tęgi roczny chłopak, wierzgał
3001 II  |                to tylko com się którego tknon, to on zaraz o ziem.~Pan
3002 I   |                drzwiami chałupy kobieta tłukła w mędlicy konopie, śpiewając: "