Rozdzial

3003 I   |              robił.~- No! będziecie się tłumaczyć gdzie indziej. To rzekłszy,
3004 IV  |                 żeby nie było sporów.~- To-ta płot będzie więcej kosztował,
3005 V   |                  To już taki obyczaj.~- Toćwa napiliśmy się i wtedy ino
3006 I   |               pociągnął los, i basta.~- Toczę on żeniaty i chłopaka ma
3007 I   |                 boję się! Co mi kazali, tom robił.~- No! będziecie się
3008 VIII|              tamci za nimi; dopiero ich topić, zabijać, brać w niewolę
3009 II  |                 chłopisko był rosły jak topola, tęgi: prawdziwie od topora.~
3010 VIII|            widokiem na dziedziniec i na topolową drogę. W tym ganku państwo
3011 II  |           plunie w garście, s chwyci za topór, a machnie, a stęknie, a
3012 II  |             topola, tęgi: prawdziwie od topora.~Jeździł on teraz codziennie
3013 II  |                 Rzepa nic. Machał tylko toporem, aż grzmiało, a czasem,
3014 II  |           słychać, prócz huku Rzepowego toporu; a czasem także sosny zagadały
3015 V   |                 sądził, że to w dobrych towarzystwach przyjęte. Przy tym ściskając
3016 XI  |                A on:~- No, Maryśko; nie trać po próżnicy czasu; przeżegnaj
3017 IX  |              przed się nogach dziurawe.~Trąciła go w ramię.~On się zerwał,
3018 VII |            mówiąc pan Wiktor był bardzo tragiczny.~- O! pan za dużo mi przypisuje.
3019 II  |              ból, ale i gorycz, jaka go trapiła po owym wypadku z Kruczkiem.~
3020 I   |            podrewizor, bo ty wiesz, jak trawa rośnie." Powiedzcie głupiemu.
3021 I   |       ogrodzenie, w którym koń szczypał trawę, przestępując z nogi na
3022 VIII|                przysiadła więc tylko na trawie pod płotem i dała dziecku
3023 V   |   siedemdziesiąt pięć.~Zdrowej duchowej treści sądu nie zdołał jeszcze
3024 VI  |             jedna zorza, a w onej zorzy tron boski, koło tronu zasię
3025 VI  |             onej zorzy tron boski, koło tronu zasię światłość taka, że
3026 X   |                  on, zamiast okazać jej troskliwość, ozwał się chmurno: "Będziesz
3027 V   |                 jeszcze sąd, w słusznej troskliwości o całość Rzepowej, postanowił
3028 XI  |                 od stóp do głowy, potem trup jej wyprężył się nagle i
3029 I   |               czuprynę wybierał palcami trupy z włosów i rzucał je na
3030 X   |             wart. Ale ta zgoda niedługo trwała. Smutek jątrzący się jako
3031 I   |          przestała mędlić i spojrzawszy trwożnie, spytała niespokojnie:~-
3032 VI  |              kościołem grzmiał bęben, z trybularzy wzniosły się dymy błękitne,
3033 II  |               komornym na chałupie i na trzech morgach, na których go też
3034 I   |            czerwony kiej jabłuszeczko." Trzecia zaś mówi: "A głowa to mu
3035 III |               zmieniając okłady, myślał trzeciego, zmieniając okłady, i czy
3036 IV  |               szczęście!~Wypili wszyscy trzej, ale że to było w czasie
3037 VI  |            ołtarza i wytrzeszczał oczy, trzęsąc głową swoim zwyczajem. Było
3038 VIII|             jakby w zadumę, tylko głowa trzęsła mu się mocniej jak zwykle,
3039 II  |                 pali, mucha przy knocie trzeszczy - i pryska błękitnymi kropelkami;
3040 VI  |               cmentarzu i duchem kładły trzewiki, które ze sobą w rękach
3041 VII |              migdałową sukienkę, aż nad trzewikiem błyszczała biała, w błękitne
3042 IV  |                całował ją po rękach. Po trzeźwemu nie dał jej nigdy złego
3043 IV  |                  gdyby jednak Rzepa był trzeźwiejszy, dojrzałby, jak wójt mrugał
3044 I   |                 śmiejąc się, aż im zęby trzonowe było widać. A potem, kiedy
3045 II  |              łeb i kark Kruczek.~Potwór trzyma oczy utkwione w pana Zołzikiewicza
3046 V   |    Skorabiewskiego nie było i on bowiem trzymał się zasady nieinterwencji.
3047 V   |         zasadzie nieinterwencji, jakiej trzymała się wspomniana już wyżej "
3048 V   |              chcąc różnić się od ogółu, trzymało się polityki angielskiej,
3049 II  |              obejmująca nader wykwintną tualetę pana pisarza: różnych odcieniów
3050 IX  |                Panie Boże! - powtarzała tuląc do piersi chorego Jaśka.~
3051 V   |              zamieniono wzajemnie kilka tuzinów uderzeń pięścią i warząchwią.
3052 IX  |                 i nic więcej! Rzepowa w twardym ręku niedoli spoglądała
3053 VI  |                w odpowiedź:~Upadajmy na twarze,~Niech ustąpią z testamentem~
3054 VII |                 na jej ładnej, poważnej twarzyczce, i sama nie wiedziała, co
3055 II  |              kochanku mój! sama opatrzę twe rany - szepcze królowa.~
3056 V   |            ławnik, na sądach gminnych i twierdził, że inteligencja powinna
3057 V   |            powszechnie za złe. Szlachta twierdziła bowiem, że pan Floss musi
3058 I   |            siadały na rozdziale włosów, tworząc żywe, ruchome, czarne plamy.
3059 VI  |                 zapewne, że przedmiotem tychh ostatnich uczuć nie mógł
3060 VII |           jakoby wijąca się roślinka po tyczce. Tam w karczmie ludziska
3061 IV  |              graniaste cielę, które dwa tygodnie temu zdechło mu w nocy w
3062 IX  |               wychodzą, zegar za kratką tyka, a ona stoi. Na koniec przerzedziło
3063 V   |                się wtrącać, a czego nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie
3064 VII |                dzikim winem i patrzącym tylnymi oknami na staw.~- Widzi
3065 VI  |              nie czyniąc zresztą między tymi mężami różnicy, a w końcu
3066 IV  |                wschodzi i zagląda przez ubarwione szyby za szynkwas, a w oknie
3067 V   |                 Rzepowej, postanowił ją ubezpieczyć przez zamknięcie Rzepy w
3068 VI  |               dlaczego pan Zołzikiewicz ubierał się tak starannie. Płynęło
3069 V   |              kancelarię". Zapewniało to ubocznie tak pożądaną w instytucjach
3070 V   |           rzadko tylko bywały zakłócane ubocznymi wzmiankami o paraliżu, przegniciu
3071 VI  |                 aby jako prostaczkowie, ubodzy niby owi ptakowie niebiescy,
3072 Epi |         Skończył właśnie czytać Barbarą Ubryk i spodziewa się także, że
3073 I   |                mu siadały na rozerwanym uchu.~Kobieta była młoda, może
3074 II  |              grzmiało, a czasem, ot dla uciechy, puszczał głos po lesie:~-
3075 V   |             pisarz znowu otworzył usta: uciszyło się wszystko.~- Ale wy nie
3076 VI  |          łatwość, z jaką obok idealnego uczucia dla panny Jadwigi, które
3077 VI  |             jeden zdradził się ze swoim uczuciem, a mianowicie wtedy, kiedy
3078 V   |        pożegnanie rękę gospodarza domu, uczuwał w niej zawsze coś szeleszczącego.
3079 VII |             ochrona. Tu dzieci wiejskie uczyły się czytać, gdy rodzice
3080 V   |        przywołał do porządku obwinioną, uczyniwszy jej uwagę w kształcie zapytania:~-
3081 V   |              poprawy życia.~Stójka tedy udał się bezzwłocznie do owego
3082 IV  |                 Prusakowi - mówi Gomuła uderzając pięścią o stół.~- Prusak,
3083 II  |                 a machnie, a stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór
3084 I   |                rzekł wójt.~- Ba - rzekł udobruchany Zołzikiewicz - przecież
3085 II  |              tylko dla pozoru, a potem, udobruchawszy się zaraz, pytał:~- Rzepa,
3086 V   |         opowiadał pannie Jadwidze scenę uduszenia dwóch generałów hiszpańskich
3087 V   |        inteligencja powinna w nich brać udział. Ale miano mu to powszechnie
3088 V   |               Gmina tedy, nie zakłócona udziałem "inteligencji", radziła
3089 X   |                nie ma papieru, nie ma i ugody; podrzeć papier, i basta!~-
3090 VI  |          koniowi, świniom i krowie, nim ugotowała śniadanie i zaniosła je
3091 IX  |            zrozumiała, że już dalej nie ujdzie.~Zdjęła z siebie chustę,
3092 VII |             stosuję do siebie ów wiersz Ujejskiego:~Leżę na obłoku, ~Roztopiony
3093 V   |             Julię, ponieważ ta ostatnia ujrzała raz Romea, zabawiającego
3094 VI  |                 dziwna i zasługująca na ukaranie oporność tej kobiety. Oporność
3095 I   |               krowa i od czasu do czasu ukazywała przez okno sapiące nozdrza,
3096 V   |               wielkich czarnych .oczach ukazywały się łzy, ściekające następnie
3097 V   |              domu? Za piecem, pada, się układziesz i będziesz na mnie mrygał?"
3098 V   |                  Sprawa była całkowicie ukończona i przystąpiono by zapewne
3099 I   |                 nie pisali. Potem tylko ukopcić pieczątkę, kropnąć nią o
3100 VII |             policzkach, i spoglądając z ukosa na pana Wiktora, spytała:~-
3101 V   |                 ona za dziewkę. I co tu ukrywać, kochali się, nie mogąc
3102 VI  |               na drogę wyznań, nie będę ukrywał, dlaczego pan Zołzikiewicz
3103 X   |                słowa, bo widzę, żem cię ukrzywdził." To rzekłszy ryknął wielkim
3104 VI  |                 jeden proboszcz kanonik Ulajnowski, ale tak już stary, że aż
3105 VIII|               nimi razem ksiądz dziekan Ulanowski, ksiądz Czyżyk i rewizor
3106 I   |            gęsty wiśniowy sad, w sadzie ule, a niedaleko ułów stały
3107 V   |               miało dowodzić, że chłopa ulepszyć nie można.~Gmina tedy, nie
3108 IX  |               co niedziela, siedzi cała ulica dziadów wrzeszczących wniebogłosy.
3109 XI  |          zwymyślał i wypędził. Wawrzon! ulituj że się choć ty nade mną:
3110 VIII|                 że może jaśnie dziedzic ulituje się nade mną...~Głos jej
3111 V   |     pięćdziesiąt rubli doli swojej! Oj, ulitujta wy się nade mną i nad nim,
3112 I   |                 sadzie ule, a niedaleko ułów stały dwie baby rozmawiając.
3113 VII |          rozchmurzyć i wymówić mi swego ulubionego poetę.~- Sowiński... - mruknął
3114 VI  |                 że Zołzikiewicz, równie umiarkowany, jak genialny, wziął dla
3115 I   |                ale wyglądała porządnie. Umieciono było przed nią czysto, a
3116 III |                 armię i państwo Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym? i
3117 V   |               głos zatem protestującego umilkł na chwilę, a po chwili odrzekł
3118 IV  |                 Burak i Gomuła tylko że umoczyli usta, Rzepa zaś wypił całą
3119 VI  |                 myli. Nadto trzeźwy był umysł tego wielkiego człowieka,
3120 I   |            Zołzikiewicza kpił jak gdyby umyśl-nie, i on jeden w okolicy, co
3121 V   |       przekonania, że choć Środa puścił umyślnie woły na pole Flossa, jednakże
3122 IX  |          przyrodzonej prostakom tępości umysłowej, tej wysoce dyplomatycznej
3123 V   |             byłby przeszedł niezawodnie unanimitate, gdyby nie to, że pan Zołzikiewicz
3124 I   |                 ściśle naukową karierę. Uniesiony zwykłym młodości zapałem,
3125 I   |          Zołzikiewicza... Nad tą. głową unosił się ich cały rój; siadały
3126 VI  |           huknęli mu zaraz w odpowiedź:~Upadajmy na twarze,~Niech ustąpią
3127 I   |               moja! Coże se pan do mnie upatrzył? - zawołała na koniec Rzepowa,
3128 IV  |                 wiedziała, że jeśli się upił, to może się jej co oberwać.
3129 IX  |           spojrzał. Stoi Rzepowa, stoi; upływa z godzina; jedni wchodzą,
3130 V   |           zapraszano pana Zołzikiewicza uprzejmymi słowami: "Ano siadaj, panie
3131 IX  |             usta powietrze, a tymczasem upusty niebieskie otworzyły się
3132 X   |               Żyli więc niby w wielkiej urazie, a w chałupie grobowe panowało
3133 II  |                  pobił się w karczmie z urlopnikami. Pan Skorabiewski, który
3134 VI  |             sercu.~Aż wreszcie nadeszła uroczysta chwila. Bielusieńki jak
3135 I   |                 wydało, mu się pięknym, uroczystym, jak na wskroś urzędowym.
3136 V   |               że zaś mieszkańcy kraju z urodzenia już ów "zdrowy rozum" na
3137 I   |              dwudziestoletnia i dziwnie urodziwa. Na głowie miała czepek
3138 V   |           robisz?~- Łba ci przecięć nie urwą.~- A jak pójdziesz do. wojska,
3139 I   |                dobrze.~- Cóże mu ta łeb urwę?~- Łba mu nie urwiecie,
3140 I   |               ta łeb urwę?~- Łba mu nie urwiecie, ale teraz spisy wojskowe.
3141 Epi |            ocalał.~I oto piastuje dalej urząd pisarza w Baraniej Głowie,
3142 I   |                  pieczęcie, krucyfiks i urzędowe księgi wójtowskie.~Muchy
3143 V   |                upadła, przyjęto projekt urzędowy i zaczął się rozkład kosztów
3144 IV  |               Rzepa już podpisał i żyda usadził nie gorszego od Szmula,
3145 IV  |             Rzepa aż się rozpłakał przy uściskach i pocałunkach, co było znakiem,
3146 Epi |                te nadzieje sędziostwa i uścisku się sprawdzą, przyszłość
3147 VI  |                 wtedy przynajmniej rękę uścisnęła pod stołem..." Pan Zołzikiewicz
3148 Epi |                 także, że panna Jadwiga uściśnie mu lada dzień rękę pod stołem.~
3149 V   |       Breslauera, po obiedzie zaś, przy uściśnięciu dłoni pana Skorabiewskiego,
3150 VI  |               dalekie konsekwencje tego uściśnienia ręki, ale myśli tych, jako
3151 II  |                   Opowiedzieć mogę, ale usiąść żadną miarą - woła zdesperowany
3152 IX  |               się o dziecko i o siebie, uskoczyła w bok; chłop za nią, ale
3153 VI  |                białe, wysokie i łagodny uśmiech na twarzy.~- A czego to
3154 I   |               do czasu kłami, jakby się uśmiechał.~- Kruczek - zawołała dźwięcznym
3155 IV  |           miłościw mnie grzesznemu!", i usnął.~Rzepowa nie przyszła po
3156 VIII|           piersi. Dziecko nassało się i usnęło, ale niezdrowym snem, bo
3157 VI  |               pobożne. Owo ta błogość i uspokojenie wszelkie wzięły pod skrzydła
3158 V   |           poranku, wobec całej gminy, z ust siedzącego obok ławnika,
3159 XI  |                    wołał już z pianą na ustach.~- O! dla Boga! ratunku!
3160 VI  |                słaby wprawdzie, ale nie ustający, szeptał mu do ucha: "A
3161 VI  |        zasługiwała. Zajście z Kruczkiem ustaliło go jeszcze w przedsięwzięciu.
3162 VI  |               Upadajmy na twarze,~Niech ustąpią z testamentem~Nowym prawom
3163 VIII|               jej po twarzy. Ale te łzy ustąpiły wkrótce innemu wrażeniu,
3164 IV  |              się do pióra, Zołzikiewicz usunął dokument i rzekł:~- A może
3165 III |             miałżeby porzucić plan, gdy uświęcił go nowiutką parą kortowych,
3166 II  |              nogami i wrzeszczał, że aż uszy pękały.~Kobieta poczęła
3167 VI  |            Przenajświętszym Sakramencie utajony! Jezusie! - wołała nieszczęśliwa
3168 V   |                    Tu wydobył chustkę i utarł nos, potem głosem zimnym
3169 IX  |            karczmy. Wiadomo, że chłop w utrapieniu pije. Z karczmy, powodowany
3170 V   |                 Nie stuliszże ty mordy, utrapiona? Nastała chwilowa cisza;
3171 II  |              głupia, mam, a i tego raka utrapionego także.~To mówiąc pokazał
3172 II  |                na kołyskę, w której rak utrapiony, tj. tęgi roczny chłopak,
3173 V   |             poczuciu własnej odrębności utrzymywali, że nie wypada siadać panu
3174 IX  |             Kijem w nogę:~Doda uciekać!~Uu! du!~Ujrzawszy Rzepowa,
3175 I   |                 przy stole i z natężoną uwagą gryzmolił coś na papierze;
3176 VI  |         przytrafiło się waszemu mężowi, uważajcie jako karę bożą za ciężki
3177 I   |               spisy wojskowe" etc. Wójt uwielbiał to: "Tak jak", ale się go
3178 VI  |                 Na szczęście jednak nie uwierzono temu, i tak uczucie pana
3179 II  |            morgach, na których go też i uwłaszczenie zastało. Potem zaczął gospodarować
3180 V   |               pozostawiał samodzielnemu uznaniu sądu i podczas przebiegu
3181 II  |            sieni miał dwie izby na swój użytek.~W pierwszej izbie nie było
3182 V   |              których pewna Zoologia dla użytku młodzieży mówi: "Świnia,
3183 II  |            cylinder, którego pan pisarz używał wtedy, gdy wypadło mu jechać
3184 V   |                                Rozdział V~W KTÓRYM POZNAJEMY CIAŁO
3185 VI  |                                Rozdział VI ~IMOGENA~Tu spodziewam się,
3186 VII |                                Rozdział VII ~IMOGENA~Po południu, koło
3187 VIII|                                Rozdział VIII ~IMOGENA~We dworze był ganek
3188 VI  |                 wspomniał o Condillacu, Voltairze, Rousseau i Ochoriwiczu,
3189 I   |              Człowiek z edukacją...~- O wa! to się jeszcze świat nie
3190 V   |             Pewien Romeo, inaczej zwany Wach Rechnio, i pewna Julia,
3191 V   |                rubli srebrem jeden.~"Od Wacha Rechnia i Baśki Żabianki
3192 V   |             Gdyby sama sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem
3193 V   |             samodzielnie, a przy tym na wagach czystej sprawiedliwości,
3194 VII |               na koniec jednak rzekła z wahaniem:~- Cóż ja wam poradzę, moja
3195 VIII|        proboszcz mówi: widzę, a tam już walą z armat, z karabinów: tamci
3196 VII |                 pan Wiktor spojrzał tak waleczmie przed siebie, że aż pies,
3197 IX  |              szedł pijany chłop.~Chmury waliły się na niebie coraz gęstsze,
3198 V   |              drugim wtrącać się do nich wara. Ugoda podpisana, świadkowie
3199 I   |                ogon pod siebie i począł warczeć, błyskając od czasu do czasu
3200 IV  |               wielgą? Ino mu się piwo w Warsiawie nie spodobało, bo zwyczajny
3201 III |               zagiął sobie, jak mówią w Warszawie, parol na Rzepową i nie
3202 I   |               teraz właśnie wydawnictwo warszawskiego księgarza pana Breslaucra,
3203 VII |                 głowę kuzynkowi. W tych warunkach najczęściej mówi się o poezji.~-
3204 VIII|               dość czerwony, z wielkimi wąsami, siedział na krześle paląc
3205 I   |               Rzepę zapisali na miejsce waszego syna, to i dla was byłaby
3206 I   |  nieprzezpieczna rzecz.~- Już to nie na waszej głowie.~- Tego to ja się
3207 VI  |     Nieszczęście, jakie przytrafiło się waszemu mężowi, uważajcie jako karę
3208 I   |                 w gardle stoją, razem z waszym pisarstwem. Człowiek z edukacją
3209 I   |                tym wiedzieli wszyscy, a wątpić mogli chyba ludzie złośliwi
3210 V   |                przez złe języki w żadną wątpliwość. Jeszcze dziś każdy może
3211 V   |       wzmiankami o paraliżu, przegniciu wątroby i morowej -zarazie, wypowiadanymi
3212 V   |           Pisarz tymczasem zapisał: "Od Wawrzona Rzepy rs. l kop. 25 na kancelarię."~
3213 IX  |               nikt nie .słyszał. Wicher wbił jej nazad głos w gardło
3214 VII |           rzeczy nie przestraszają mnie wcale. To rzekłszy pan Wiktor
3215 IX  |                 upływa z godzina; jedni wchodzą, drudzy wychodzą, zegar
3216 VI  |              Przyszedł, było, na obiad; wchodzi panna Jadwiga, dumna, niepokalana
3217 IX  |              należącym do składu urzędu wchodzić nie wolno." Ona do składu
3218 IX  |              mogła, i w godzinę później wchodziła już do Osłowic.~Kto zna
3219 I   |           Baraniej Głowie lud niedobry. Wciąż, powiada, piją. Burak, powiada,
3220 I   |              goryczy:~- A hej, żeby cię wciornaści! Pisarz, który przez ten
3221 VI  |              Chciała była Rzepowa pójść wcześniej i jeszcze przed sumą się
3222 VII |            dziewicza kibić rysowała się wdzięcznie, jakoby płynąc w powietrzu.
3223 VII |               małe nóżki obute w buciki węgierskie.~Pan, Wiktor, który koło
3224 VII |             skamieniała, oczy czerwone, wejrzenie mętne i utkwione w dal bez
3225 VIII|          rozmową, a uszu jej dolatywały wesołe śmiechy, które dziwnie brały
3226 VIII|                 rozmawiali i śmieli się wesoło. Dopiero wtedy przyszło
3227 VII |               pary zdrowiem, młodością, wesołością, szczęściem; a przy tym
3228 X   |         wskóraliście nic?~Rzepowa tylko westchnęła, a Szmul znowu:~- Ny, jacy
3229 VI  |                 dymy błękitne, a słońce weszło przez okno i oświeciło,
3230 XI  |               niebie zaszedł już Wóz, a weszły Kurki, gdy drzwi skrzypnęły
3231 VI  |              szedł do dworu, jakiś głos wewnętrzny, słaby wprawdzie, ale nie
3232 II  |               idź! - rzekła kobieta - a weź ze sobą rubla. Do niego
3233 V   |              Potem rozpłakała się całym wezbranym sercem i zwróciwszy się
3234 II  |            płaczesz? Mnie do wojska nie wezmą, bom wyszedł z lat; przy
3235 IX  |            ciągnie. Dacie złoty, to was wezmę.~Dopiero przypomniała sobie,
3236 V   |                ze dwora, com jej pomógł wiader ze studni wyciągać, to od
3237 X   |                i okadzały go święconymi wiankami, a następnie stara Cisowa,
3238 VI  |               pana Breslauera dawało mu wiarę w możliwość rozmaitych przydeptywań.
3239 VIII|             będzie. Patrzymy: aż tu zza wiatraka wyjeżdżają to na koniach,
3240 IX  |                 tego nikt nie .słyszał. Wicher wbił jej nazad głos w gardło
3241 V   |           Oczywiście ślady tych uderzeń widne były w sińcach na idealnej
3242 IX  |               się chmurami: na krańcach widnokręgu grzmiało.~W powietrzu było
3243 IX  |             pociemniało w oczachna jego widok. " Dziej się wola boża!",
3244 VIII|               ganek obrośnięty winem, z widokiem na dziedziniec i na topolową
3245 IX  |                w kościele we Wrzeciądzy widywała; potknął się o nią i pyta:~-
3246 VIII|                  tamci za nimi. Dopiero widzą: trudno! Więc także na nich.
3247 X   |             spotkał się z Rzepą, który. widząc, że idzie burza, wyjechał
3248 II  |           NIEKTÓRE INNE OSOBY I PRZYKRE WIDZENIA~W godzinę potem może przyjechał
3249 V   |             przy studni ja jego z Jagną widziałam, żeby ich olśnęło! Rozpuśniku!
3250 IV  |          przezwisko?~- Czy ja wiem.~- A widzita? A ja wiem. Na przezwisko
3251 VI  |         mianowicie wtedy, kiedy pewnego wieczora spostrzegł na sznurze koło
3252 V   |                 na pisarza i wójta, nie wiedząc, co czynić.~Aż Rzepowa znowu
3253 VIII|                wójt sprzeciwiał, to pan wiedziałby, gdzie pójść po sprawiedliwość: "
3254 I   |                  Pytacie, jakbyście nie wiedzili, a księgi kancelaryjne któż
3255 VII |                tych chałup, obok dzieci wiejskich, chłopów i całego prostackiego
3256 VII |              dawniej ochrona. Tu dzieci wiejskie uczyły się czytać, gdy rodzice
3257 X   |           pomogło, ale bieda była coraz większa z samym Rzepą, który zalewał
3258 I   |           Człowiek z edukacją zawsze ma większe wydatki niż drugi prosty;
3259 V   |               Następnie sądzono jeszcze wiele spraw natury cywilnej, wszystkie
3260 IV  |                 mały, a odważny, jenszy wielgi i mocny, i bojący.~- A nieprawda! -
3261 V   |           wyrażały smutek i pokorę, a w wielkich czarnych .oczach ukazywały
3262 VI  |            Nadto trzeźwy był umysł tego wielkiego człowieka, aby być sentymentalnym;
3263 V   |              ich spokojnie siedział, ku wielkiemu zaniepokojeniu ławników,
3264 VIII|                otyły i dość czerwony, z wielkimi wąsami, siedział na krześle
3265 III |         głupstwa, ale w tym właśnie ich wielkość, że poznawali się na tym
3266 VI  |                lakierki - dodawał z ową wielkością duszy, właściwą prawdziwie
3267 V   |                i dzieciaka. Pijany był, wielmlożny sądzie, pijany, jak nieboskie
3268 IX  |                chceta?~- Skądeście?~- Z Wieprzkowisk, abo co?~- Kaj tu naczelnik?~-
3269 VII |         mimowolnie stosuję do siebie ów wiersz Ujejskiego:~Leżę na obłoku, ~
3270 II  |            miarą w ręku i spoglądały na wierzchołki sosen, jakby szukając gniazd
3271 I   |                było stodołę z otwartymi wierzejami, obok niej szopę, która
3272 II  |                tj. tęgi roczny chłopak, wierzgał nogami i wrzeszczał, że
3273 IV  |         Chybaście pypcia dostali.~- Nie wierzyła, to posłuchaj ta:~Gwiazdo
3274 V   |                 w jurysprudencji, a nie wierzysz, to patrz w procedurze i
3275 Epi |                   zbudziła się już cała wieś, więc Zołzikiewicz ocalał.~
3276 IV  |                je namocniejszy.~- Co wy wieta. Namocniejszy jest Harubanda (
3277 V   |              czterech godzin w celkowym więzieniu i na zapłacenie na kancelarię
3278 V   |           rozkaz stójce przyprowadzenia więźniów i stawienia ich przed oblicze
3279 V   |                  miał sprawę, wówczas w wigilię posiedzenia zapraszał pana
3280 IX  |                ani dojrzeć, a tu drzewa wiją się po ziemi, a skrzypią
3281 VII |                i pnie się w górę jakoby wijąca się roślinka po tyczce.
3282 VI  |                udać się Rzepowa, ale do wikarego, księdza Czyżyka, który
3283 VIII|                  ja jeszcze wtedy byłem wikariuszem, a proboszczem był ksiądz
3284 VI  |                 rozmówić się z księdzem wikarym.~Ksiądz Czyżyk jadł właśnie
3285 VI  |              pieniądze wziął, to trochę wikłało sprawę i było zręcznością
3286 VII |            Jadwiga poszła dalej z panem Wiktorem.~- Niech cię Bóg błogosławi,
3287 VII |              posmutniała jednak, a panu Wiktorowi zdawało się nawet, że widzi
3288 VII |               kawaler.~- Wie pan, panie Wiktorze - odrzekła panna Jadwiga -
3289 X   |            siadał na skrzynce i patrzał wilkiem w ziemię. Tak siadywał po
3290 VIII|           Rzepowa widziała przez liście winne, jak panienka nalewała ze
3291 V   |              gruntów, naprawić gościńca wiodącego do Osłowic. Projekt ten
3292 II  |           uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór na pół łokcia się od niej
3293 I   |         gnojówki. Blisko szczap, między wiórami, kogut rozgrzebywał ziemię,
3294 IX  |               chłop był już z jakie pół wiorsty i taczając się szedł do
3295 I   |            czwarta po południu, w całej wiosce panowała cisza, bo ludzie
3296 VII |                na wpół zwierzęcym bytem wioski. Nie istniał żaden związek,
3297 V   |              łąką - dodał drugi.~- A na wiosnę, to nawet bez nią nie przejechać -
3298 X   |                 fajkę, co mu na brodzie wisiała, i zawołał:~- Rzepowa!~Rzepową
3299 II  |             łoju koło knota.~Przy oknie wisiało spore lustro, naprzeciw
3300 IV  |                nie gadali, że pływał po Wiśle ze statkami i z mocą wielgą?
3301 I   |                 cienki nosek i usta jak wiśnia. Śliczne ciemne włosy wymykały
3302 I   |            pomyślawszy rozsunął gałęzie wiśniowe i już było chciał na kobiety
3303 I   |               drugiej strony, był gęsty wiśniowy sad, w sadzie ule, a niedaleko
3304 I   |               sapiące nozdrza, ze śliną wiszącą u pyska.~Czasem zarzucała
3305 IX  |           należy geografię, ten wie, że wjeżdżając od strony Baraniej Głowy
3306 V   |                do tego stopnia była już wkorzeniona w umysły ciała prawodawczego
3307 V   |                 Wkrótce jednak zazdrość wkradła się między Romea i Julię,
3308 I   |             spisy wojskowe, z polecenia władzy wyższej, mają być gotowe
3309 VI  |                  jak Hioba, któremu psy własne lizały rany bolące, lub
3310 V   |                 demokratycznym poczuciu własnej odrębności utrzymywali,
3311 V   |            urzędu, czy gmina nie zechce własnym kosztem, na przestrzeni
3312 VIII|          powiada, że nachodzę go ciągle własnymi sprawami... Wy macie swoją
3313 I   |                Wójt gminy, niemłody już włościanin nazwiskiem Franciszek Burak,
3314 V   |           znajdowała się obecnie sprawa włościanina imieniem Środa ze wzmiankowanym
3315 V   |                oznaką głębszego w rzecz wnikania. Wreszcie po długiej chwili
3316 V   |      poratowanie i sprawiedliwość.~Sąd, wniknąwszy w głąb rzeczy, z właściwą
3317 V   |        wygrywająca, jak i przegrywająca wnosiły zawsze pewne kwoty, stosunkowo
3318 V   |               pewnego pięknego poranku, wobec całej gminy, z ust siedzącego
3319 V   |            przedstawiciela inteligencji wódeczkę, podawano cygara i wtedy
3320 X   |                się przeżegnali. Nabrała wody w konewkę i do domu. A tu
3321 I   |           wójtowskie.~Muchy łaziły i po wójcie, tak jakby po jakim zwyczajnym
3322 IX  |                  a mój to ta poszedł na wojenkę z karabinem.~Wiatr zsunął
3323 IV  |                a balibyśta się pójść na wojnę?~- Co bym się miał bać?
3324 IV  |               czasie francusko-pruskiej wojny, ławnik więc Gomuła znowu
3325 III |               strażą ziemską, z komisją wojskową, z naczelnikiem powiatu,
3326 IX  |             wyszedł z nich niemłody już wojskowy i szedł przez korytarz,
3327 VI  |    Zołzikiewicza, ani wójta, ani spisów wojskowych, tylko jakby jedna zorza,
3328 III |            Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym? i cóż dalej?" - pytał siebie
3329 I   |                żałować? Ale wy na swoje wójtostwo to tak bardzo nie liczcie.
3330 III |              nie tak łatwo było zamiast wójtowego syna podsunąć Rzepę. Pisarz
3331 V   |                 drugim ręku wylazła zza wójtowskiego pieca i stanęła nagle między
3332 V   |                może się przekonać, że w wójtowskim. chlewku w Baraniej Głowie
3333 V   |                wójta rzucili na ziemię, wołając: "Niech je se ta bierze,
3334 IV  |                alkierza, a potem wrócił wolnym, krokiem poważny i spokojny.~-
3335 V   |            wniósł, że przyczyną śmierci wołów w każdym razie nie był Środa,
3336 V   |          przeniósłszy się do lepszego - wołowego świata. Zrozpaczony Środa
3337 V   |                sprzedasz, napijesz się, wołu sprzedasz, też; świnię,
3338 VII |          Oddechu nie słyszę. ~Fiołkowej woni ~Otacza mnie morze;~Dłoń
3339 I   |                nęciła je wy-pomadowana, woniejąca goździkami głowa pana Zołzikiewicza...
3340 XI  |           NIEDOLA~Na niebie zaszedł już Wóz, a weszły Kurki, gdy drzwi
3341 X   |                że idzie burza, wyjechał wozem na spotkanie kobiety. Kobieta
3342 II  |            pomyślał, że jednakże za owo wożenie papierów może być odpowiedzialność,
3343 II  |           jakieś sprawki. Kazali Rzepie wozić w czasie zawieruchy jakieś
3344 II  |            cieślą Łukaszem, na dworskim wozie. Rzepa chłopisko był rosły
3345 IX  |            przed nim co niemiara bryk i wozów, i bid żydowskich, Rzepowej
3346 III |               się.~Najwięksi ludzie pod wpływem namiętności robili głupstwa,
3347 V   |         wyłączało to jednak pośredniego wpływu "inteligencji" na losy gminne.
3348 VII |            parana Jadwiga zawracała dla wprawy głowę kuzynkowi. W tych
3349 VIII|             postawił filiżanki i począł wpuszczać w nie z brzękiem łyżeczki.
3350 I   |                z sierpami na ramionach, wracające od żniwa. Przechodziły właśnie
3351 I   |               było bardzo nisko; ludzie wracali z pola. Więc naprzód pan
3352 IX  |                 w pannie Jadwidze każde wrażenie doszłoby do świadomości
3353 VIII|                 ustąpiły wkrótce innemu wrażeniu, bo oto na ganek " jeden
3354 VI  |    Zołzikiewicza o sentymentalizm, temu wręcz powiem, że się myli. Nadto
3355 V   |               słuszność i kto komu miał wręczyć tytułem wynagrodzenia, tak
3356 I   |              skoro myślicie, że się wam wróci, to czegóż żałować? Ale
3357 VIII|                 jej do głowy, czyby nie wrócić do chałupy a przyjść później,
3358 V   |             sprężystym zarządzie i przy wrodzonych talentach pana Zołzikiewicza,
3359 II  |                 tylko Don Jose, zacięty wróg Serrana.~- Czego tu chcesz?
3360 II  |            sosen, jakby szukając gniazd wronich, dziwowały się jego. sile.
3361 XI  |             izby. Wszedłszy stanęła jak wryta, bo spodziewała się, że
3362 IX  |               siedzi cała ulica dziadów wrzeszczących wniebogłosy. Teraz, że to
3363 II  |              chłopak, wierzgał nogami i wrzeszczał, że aż uszy pękały.~Kobieta
3364 V   |                  co jest morski sąd, to wsadź tylko nos w taką sprawę,
3365 II  |               przez pół odchylone drzwi wsadza łeb i kark Kruczek.~Potwór
3366 IV  |              jeszcze lepiej, słońce już wschodzi i zagląda przez ubarwione
3367 IV  |               Nazajutrz rozbudził się o wschodzie słońca. Patrzy, wyłupia
3368 VI  |                 Nieraz, kiedy na niebie wschodził srebrny księżyc, pan Zołzikiewicz
3369 II  |              duch wstąpił.~I wpadłszy w wściekłość, zrywa się do Rzepy, ale
3370 I   |              Zjeżył sierść na karku i z wściekłym szczekaniem rzucił się na
3371 X   |           Rzepowa, dużo u niego możecie wskórać; on sam mi mówił: niech
3372 IX  |                Byłem we dworze.~- I nie wskórałeś nic. ~A on pięścią o stół.~-
3373 V   |              Rzepowie nie tylko nic nie wskórali, ale jeszcze sąd, w słusznej
3374 X   |              powiecie?~- Byłam!~- I nie wskóraliście nic?~Rzepowa tylko westchnęła,
3375 IX  |            nieinterwencji, nie tylko że wskutek przyrodzonej prostakom tępości
3376 IV  |                i drugi. Następnie Rzepa wsparł pięści na kolanach i począł
3377 I   |               drzewa, a w jednej z nich wspartej na pieńku sterczała siekiera.
3378 XI  |         skrzynce pod ścianą z pięściami wspartymi o kolana i patrzył w ziemię.~
3379 III |              tej krainy, gdzie wzniosłe wspiera się na szczytnym, bo Zołzikiewicz
3380 IV  |                Rzepa, który miał wstręt wspólny wszystkim chłopom do podpisywania
3381 VI  |             zbierać będą. Tu mimochodem wspomniał o Condillacu, Voltairze,
3382 V   |     nieinterwencji, jakiej trzymała się wspomniana już wyżej "inteligencja",
3383 IX  |                  pożałuje i wam Pan Bóg wspomożenia. Idźta do paralusa, pókim
3384 IV  |        Harubanda (Garibaldi)!~- Musiśta wstali do góry... plecami. A wyśta
3385 VIII|            pannę Jadwigę, więc i otucha wstąpiła w jej serce. To, że czekała
3386 VII |           ryżowy kapelusik z błękitnymi wstążkami i migdałowa sukienka garnirowana
3387 IV  |             ozwał się Rzepa, który miał wstręt wspólny wszystkim chłopom
3388 I   |         nie-wiela tego jest, ale może i wstrzyma.~- Ośmset rubli koprowiną
3389 V   |              także i to, o czym zresztą wstrzymujemy się od wypowiedzenia pochwalnego
3390 I   |              się człowiek marnuje", ale wstrzymywały go, na szczęście, inne okoliczności,
3391 I   |                Pewno, że napiszę, bo mi wstyd za całą Baranią Głowę.~To
3392 VIII|               rzekłszy pan Skorabiewski wsunął na powrót swe obszary w
3393 IV  |               Tyś śmierci szczep, który wszczepił ~Pierwszy rodzic, skruszyła.~-
3394 XI  |           Rzepowa weszła cicho do izby. Wszedłszy stanęła jak wryta, bo spodziewała
3395 VI  |           ciężkie wzdychania ~Straciłem wszelką nadzieję.~Głos biegł w stronę
3396 VI  |                ta błogość i uspokojenie wszelkie wzięły pod skrzydła boże
3397 I   |        koniecznym, jak i odpowiadającym wszelkim wymaganiom przyzwoitego
3398 I   |            gwazdać. Wypisałem akuratnie wszyćko, co potrzeba.~- Przeczytajcie,
3399 II  |              codziennie do lasu, bo pan wszystek las, na którym nie było
3400 IX  |              czuła, że cały korytarz ze wszystkimi drzwiami zaczyna się z nią
3401 I   |                   odrzekł wójt - że się wszywko na mnie krupi. Jak Rozalka
3402 IV  |             siadł spokojnie na zydlu, a wtem drzwi się otworzyły i ukazały
3403 X   |              całować, a ona mu w płaczu wtórowała. Więc czuł, że takiej kobiety
3404 I   |       parafialnej, z takowej kancelarii wy-jął i do gminy Barania Głowa
3405 I   |              ale szczególniej nęciła je wy-pomadowana, woniejąca goździkami głowa
3406 II  |             zdesperowany Serrano. - Oj! Wybacz, królowo. Ten przeklęty
3407 IV  |              zaraz na ziemię, powstał i wybełkotał:~- Pochwalony.~- Jest tu
3408 VII |               siebie, że aż pies, który wybiegł z jednej chałupy, schowawszy
3409 I   |        Zołzikiewicz schyliwszy czuprynę wybierał palcami trupy z włosów i
3410 V   |         poczciwego komisarza" lub "tego wybornego sobie naczelnika", z którymi
3411 Epi |                ma nadzieję, że zostanie wybrany sędzią. Skończył właśnie
3412 I   |                  to wszystko weźmie nie wybredzając. A pisarz ani spojrzy. O!
3413 VII |           Ironia, krew, pożar... dzikie wybuchy!~- Takie rzeczy nie przestraszają
3414 VII |             polu. Papa naumyślnie kazał wybudować ten dom.~- A teraz cóż w
3415 IX  |          godzina; jedni wchodzą, drudzy wychodzą, zegar za kratką tyka, a
3416 V   |         rozdęcia. których padły ofiarą. Wychodząc z tej premisy większej i
3417 V   |                ławnika, jak każda cnota wychodząca poza obręb pospolitości,
3418 IX  |          oddawał. Kto wziął kwitek, ten wychodził. Dopiero Rzepowa pomyślała,
3419 VI  |               pod sufit; ostatni ludzie wychodzili przeze drzwi, a na ołtarzu
3420 I   |       rozmawiały przed chwilą.~Akademik wychylił się z bryki, dojrzał pana
3421 V   |                 pomógł wiader ze studni wyciągać, to od tego czasu na mnie
3422 IX  |            tylko jeden dziad, ale za to wyciągał spod łachmanów gołą nogę
3423 VIII|              słyszeli, bo zawsze na nie wyciągali staruszka.~- Co? - zaczął
3424 IX  |          wyglądał prosty i buty miał na wyciągniętych przed się nogach dziurawe.~
3425 I   |            da-da-na!" Koło niej leżał z wyciągniętymi przednimi nogami pies, kłapiąc
3426 V   |             słowa. Rzepa także płakał i wycierał co chwila nos w palce. Ławnicy
3427 VI  |              nos se w panienki spódnicę wyciero". Na szczęście jednak nie
3428 V   |                hiszpańskich w Madrycie, wyczytaną w Izabeli hiszpańskiej wydawnictwa
3429 II  |                 więc znowu na poduszki, wydając tylko przygłuszone jęki:~-
3430 VII |              Ale nie wtedy taka rozmowa wydaje się czczą i pospolitą, kiedy
3431 VII |                   Czytała pani ostatnie wydanie Elego? - pytał kawaler.~-
3432 V   |            kryminalnych, skutkiem czego wydano rozkaz stójce przyprowadzenia
3433 I   |              edukacją zawsze ma większe wydatki niż drugi prosty; a jak-byśmy
3434 VI  |               to zniżał, to podnosił, i wydawał się wówczas ów biały staruszek
3435 VI  |              kobiecie - i komu? - jemu, wydawała się panu Zołz.ikiewiczowi
3436 I   |              owej Izabeli hiszpańskiej, wydawanej periodycznie, ku większej
3437 VI  |         prawdziwie zakochanym.~Czytanie wydawnictw pana Breslauera dawało mu
3438 I   |             pisarz czytał teraz właśnie wydawnictwo warszawskiego księgarza
3439 IV  |                  Potem, o dziwo! pisarz wydobywszy pieniądze rzekł.~- No! który
3440 I   |                 boska! Panie! To mówiąc wydzierała się coraz silniej, ale pan
3441 X   |            kumoszki niestworzone rzeczy wygadywać.~Zdarzyło się, że u Rzepów
3442 V   |              drapiąc szlachcica w dłoń, wygarniał z niej to "coś szeleszczącego",
3443 I   |      biedniejsza jeszcze od innych, ale wyglądała porządnie. Umieciono było
3444 VII |                 prostackiego otoczenia, wyglądali oboje jakby jakieś istoty
3445 VI  |            sądzie nie dawała jeszcze za wygraną. Nazajutrz była niedziela,
3446 V   |               ten sposób, że tak strona wygrywająca, jak i przegrywająca wnosiły
3447 V   |                do wybuchu i zobopólnych wyjaśnień, przy czym zamieniono wzajemnie
3448 I   |               jednak ujrzał, czoło jego wyjaśniło się znowu. Była to chałupa
3449 VIII|            Patrzymy: aż tu zza wiatraka wyjeżdżają to na koniach, to piechotą,
3450 IX  |           Rozdział IX ~IMOGENA~Rzepa po wyjściu z chlewka poszedł prosto
3451 IX  |                 do uszu Rzepowej doszły wykrzyki: "Panie naczelniku dobrodzieju!", "
3452 IX  |                   O, Jezusie! Maryja! - wykrzyknęła Rzepowa czując, że ostatnia
3453 VI  |                 całą swoją "koprowiną", wykupić, zgodził się ma ten plan
3454 I   |              będzie można inaczej, to i wykupię.~- O! kiedyście taki bogacz...~-
3455 II  |                komoda, obejmująca nader wykwintną tualetę pana pisarza: różnych
3456 VII |            dziwnie starowne, schludne i wykwintne, że aż promienie biły od
3457 IV  |         wrzeszczeć; Kruczek we drzwiach wył tak żałośnie, że aż z innych
3458 V   |                 stanu Johna Bright. Nie wyłączało to jednak pośredniego wpływu "
3459 V   |             gołym mieczem w drugim ręku wylazła zza wójtowskiego pieca i
3460 V   |                stół, mało mi strawa nie wyleciała, a potem i pożreć nie dalia,
3461 IV  |               wschodzie słońca. Patrzy, wyłupia oczy, aż to nie jego chałupa,
3462 V   |        najnowszy i najbardziej zgodny z wymaganiami cywilizacji system więzienia
3463 I   |                 odpowiadającym wszelkim wymaganiom przyzwoitego stylu, a tymczasem
3464 VIII|           spojrzał na niebo chcąc widać wymiarkować, jaka będzie jutro pogoda,
3465 VI  |                słońce było już wysoko i wymiarkowała że przed sumą nie zdąży.~
3466 V   |                baraniogłowskiego, ciało wymienione poczęło spoglądać po sobie
3467 VI  |                Ex stercore przeciw niej wymierzoną. Potem bardzo wymownie i
3468 II  |           poradzić. Jak ktoś do niego z wymówką, tak zaraz odpowiadał:~-
3469 VI  |                wymierzoną. Potem bardzo wymownie i z wielkim przejęciem się
3470 V   |               prawdziwej parlamentarnej wymowy, choćby w najtreściwszej
3471 I   |            wiśnia. Śliczne ciemne włosy wymykały się jej spod czepca.~Gdy
3472 IX  |              szóstaka w palcach nuż jej wymyślać: " Żałujeta czeskiego Panu
3473 V   |                 nie dalia, tylko tak mi wymyślała: "Ty pogański synu, pada,
3474 V   |               komu miał wręczyć tytułem wynagrodzenia, tak za zawód miłosny, jak
3475 VI  |           wiernych swoich potrafi za to wynagrodzić. Nieszczęście, jakie przytrafiło
3476 V   |                rs. 5. Suma powyższa, na wypadek gdyby obwiniony wypłaty
3477 V   |                była na "nieprzewidziane wypadki", w jakich znaleźć się mogli
3478 II  |                pisarz używał wtedy, gdy wypadło mu jechać do powiatowego
3479 VIII|               stój! A tu z lasu jak nie wypadnie kawaleria, dopiero ci w
3480 XI  |               mnie, a potem zwymyślał i wypędził. Wawrzon! ulituj że się
3481 IV  |                umoczyli usta, Rzepa zaś wypił całą szklankę araku, aż
3482 I   |                   Co miałem ta gwazdać. Wypisałem akuratnie wszyćko, co potrzeba.~-
3483 I   |            bandosę, rozumita, żeby były wypisane i bandośniki też przysłać
3484 V   |                 wypadek gdyby obwiniony wypłaty jej odmówił, miała być ściągniętą
3485 I   |              pan pisarz kiwnął im tylko wypomadowaną głową, a zasię: "na wieki"
3486 V   |             wątroby i morowej -zarazie, wypowiadanymi sobie mimochodem w kształcie
3487 V   |             zresztą wstrzymujemy się od wypowiedzenia pochwalnego lub nagannego
3488 V   |        piaskowego, a która to zieloność wyprać się nie dała, choć pan Zołzikiewicz
3489 I   |               żywiej czujących kolegów, wyprawił kocią muzykę swym prześladowcom,
3490 XI  |                do głowy, potem trup jej wyprężył się nagle i pozostał nieruchomy.~
3491 I   |                papierze.~Na koniec wójt wyprostował się, obtarł pióro o sukmanę
3492 IV  |                arak, Rzepa więc uderzył wypróżnioną szklanką o stół i odrzekł:~-
3493 IX  |        wypytywać się ludzi. O komisarza wypytała się łatwo, ale poszedłszy
3494 II  |              sprzedał Żydom, szedł więc wyrąb sosen. Rzepa zarobek miał
3495 I   |                którym każda osobistość, wyrastająca głową nad zwykły poziom,
3496 I   |                te dźwięki, a twarz jego wyrażała przejęcie się i niemal religijne
3497 V   |              jej śliczne delikatne rysy wyrażały smutek i pokorę, a w wielkich
3498 IX  |           siebie; rozpaczne rzuty duszy wyraziłyby się w niemniej rozpacznych,
3499 V   |                począł silę namyślać nad wyrokiem i - co za delikatne poczucie
3500 IV  |                   plecami. A wyśta skąd wyrwali Harubandę?~- Co go miałem
3501 IV  |               Harubandę?~- Co go miałem wyrywać? A bo to ludzie nie gadali,
3502 I   |                krzyceć - wołała Rzepowa wyrywając się silnie.~- Moja śliczna,