Nowela

 1 Janko|           śpiewające. Ba! ale skąd ich dostać? gdzie takie robią?
 2 Janko|        ukochanie. A jednak pożądał ich. Chciałby przynajmniej raz
 3   1  |          takt do śpiewu, a wołania ich mieszały się ze świstem
 4   1  |             Na zbiedzonych chorobą ich twarzach malował się przestrach
 5   1  |     spodziewał. W Hamburgu obdarli ich bardzo z pieniędzy; na statku
 6   1  |   nieskończoność morska przerażały ich. Nikt go nie mógł zrozumieć
 7   1  |       kucharza rozdającego strawę, ich odpychano na sam koniec,
 8   1  |        nazywał towarzyszów, w wodę ich oboje wrzucą, może mu każą
 9   1  |          uczuli też oboje, że choć ich tam wiatr niesie jako liście
10   1  |       liście marne, przecie drzewo ich rodzime to nie ta strona,
11   1  |        inne na świecie. Więc czego ich chłopskie serca przedtem
12   1  |     dokuczliwe, więc tam wepchnęli ich towarzysze podróży. Stary
13   1  |         usnęli głęboko.~Przebudził ich dopiero głos dzwonka wzywający
14   1  |        doliny, znowu pomyśleli, że ich chyba ręka Boża albo inna
15   1  |             ale to dawno!... Jetzt ich bin Deutsch...~To rzekłszy,
16   1  |            na pokładzie, ujrzawszy ich uśmiechał się do Marysi
17   1  |       pokład, dziwny widok uderzył ich oczy. Oto ujrzeli z dala
18   1  |        zmącone, bezkształtne... Na ich widok powstał gwar wielki;
19   1  |      rozstępować się i ginąć, a na ich tle, w miarę jak okręt pruł
20   1  |          miastem las masztów, a na ich szczytach tysiące pstrych
21   1  |          od burt do brzegu płynęła ich ciżba różnobarwna: pierwsza
22   1  |        pożegnanie. Ciżba popchnęła ich po pochyłym mostku i za
23   1  |        srebrną gwiazdą, poszczypał ich pakunki, potem krzyknął: "
24   1  |     komisarza, a tymczasem otoczył ich gwar nieznanego, ogromnego
25   1  |          kędzierzawych głowach. Na ich widok Wawrzon z Marysią
26   1  |            Modlili się do Boga, by ich przeprowadził jako zbłąkane
27   1  |        ziemi stanąć, a skończy się ich niedola. Teraz oto przyjechali,
28   1  |           nadejdzie, jeśli Niemiec ich zwiódł?~Zadygotały trwogą
29   1  |       przejmował im odzież, deszcz ich moczył.~- Maryś, czy ci
30   1  |           głowy? Zimno przejmowało ich coraz dotkliwiej, począł
31   1  |       jakoby martwe. Ale w księdze ich niedoli pierwsze dopiero
32   1  |       znaleźli. Później też wzięto ich do szpitali i nie wiadomo,
33   1  |            głębię. Wkrótce nałapał ich dosyć.~Chwiały się także
34   1  |        przypływały do brzegu, więc ich nie mógł dostać. Chłopaki
35   1  |          błoto. Woźnica ani myślał ich zbierać, podziękował Wawrzonowi
36   1  |           polecenia nie rozumiejąc ich, więc ją wypędzili we dwa
37   1  |  pozbierawszy jedną ręką węzełki z ich rzeczami, drugą wziął dziewczynę
38   1  |        Tego już było nadto. Wygnać ich w tej chwili, gdy było drzewo
39   1  |            aż oczy mrużyły się pod ich nadmiarem. Toń morska w
40   1  |      wysuwać. Porozpinane i wydęte ich żagle w kształcie chmurek,
41   1  |       wśród obcych ludzi, i rzucił ich na ten brzeg daleki. Toć
42   1  |            świat się raduje, tylko ich dwoje było nieszczęsnych
43   1  |     zaczęli wracać do domów, tylko ich dwoje nie miało domu.~Coraz
44   1  |       deski i mimo że zaraz opadły ich roje moskitów, usnęła ciężko.~
45   1  |        miał być wyjątkowy w dniach ich niedoli, bo ledwo uszli
46   1  |          Kto położył tę żywność? W ich mniemaniu Ten, co o każdym
47   1  |   Wyszedłszy spojrzał na nich i na ich ubranie, ruszył wąsami;
48   1  |        chodźcie za mną.~Wprowadził ich do najbliższego bar-roomu;
49   1  |          jakby do siebie:~- Choćby ich wysłać z powrotem, koszt
50   1  |           pracy popróbować. Wysłać ich do jakiej osady, dziewczyna
51   1  |       drogę do Borowiny.~Porzucamy ich w tej chwili. Drugi okres
52   1  |            tej chwili. Drugi okres ich tułactwa za chlebem został
53   1  |       sypiali na wozach lub też za ich obrębem naokoło ognisk.~
54   1  |      władzy, która by mogła sprawy ich porządkować i spory godzić.
55   1  |      porządków do roli. Tam gryzła ich straszna tęsknota, tu praca
56   1  |       zuchów w las poszło i więcej ich nie ujrzano. Kilku ludzi
57   1  |         tym, że mu Bóg nie pozwoli ich zobaczyć. Marysia łzy lała
58   1  |             Wozy zaczęły drżeć pod ich uderzeniem. Znać było, że
59   1  |      Orlikowym namiotem, uratowała ich na razie, bo spłynęła jak
60   1  |          pola, i grusze Maćkowe... ich chałupy szare i kościoły.
61   1  |            stepu, bo często niosło ich kołem. Orlik czuł, że go
62   1  |           bez wiosła. Prąd odnosił ich coraz dalej, światło zmniejszało
63   1  |             ale szum prądu głuszył ich głosy.~- Strzelę - rzekł
64 Latar|        głowie, zwłaszcza temu, kto ich doznawał. Zresztą miał cierpliwość
65 Latar|            wielkie wypadki. Czekał ich niecierpliwie i myślą o
66 Latar|       wówczas widać było spienione ich grzbiety połyskujące różowo
67 Latar|          mu te nawoływania. Ale by ich słuchać, trzeba ciszy. Prócz
68 Latar|            na owe matos, podziwiać ich piękność, a być zasłoniętym
69 Latar|           do niego. Potem przybyło ich coraz więcej i zaczęły go
70 Sach |          nikt już nie zważa. Wśród ich małpich ruchów masztalerze
71 Sach |           wracali z wojny, zdobiły ich skalpy; gdy wracali z łowów,
72 Sach |        skóry bawole, a żony witały ich z radością i tańczyły na
73 Sach |           do Srebrnych Gór. Topory ich nie broczyły się nigdy w
74 Sach |            nocą jak szakale i noże ich zbroczyły się w piersiach
75 Sach |            nie ma Chiavatty, bo na ich miejsce biali wznieśli swoje
76 Ozyr |    niegodziwe. Wobec tego nie mogę ich rozważać, a zatem żadnej
77 Ozyr |       własnym języku, prześladował ich wiarę i pozamykał ich szkoły,
78 Ozyr | prześladował ich wiarę i pozamykał ich szkoły, a przede wszystkim
79 Ozyr |            panie, ale nie dorzucaj ich na szalę niegodziwości,
80 Ozyr |           Psunabudes zaś powierzył ich wykonanie dawnym, głupowatym
81 Ozyr |            urzędnikom, którzy byli ich wrogami. Jaka z tego powstawała
82 Legen|         silne, że ryk fal nie mógł ich zagłuszyć.~Głosy te mówiły:~-
83 Zpami|            koniugacyj, że kiedy mi ich brakło, sam spać nie mogłem.
84 Zpami|  nienawiści do nauczycieli i całej ich rasy; ale chłopczyna tak
85 Zpami|          które płaciło śmiechem za ich drwiny z "polskiego zacofania",
86 Zpami|          nitki. Trzy dni temu może ich tam nie było jeszcze.~Zmieniała
87 Zpami|      szopką, i wkrótce doszedł nas ich śpiew: "W żłobie leży, któż