Nowela

 1 Janko|     chłopaka to zara trza ochrzcić; on i dobrodzieja nie doczeka,
 2 Janko|            w boru grało... Co? Albo on wiedział?... Sosny, buki,
 3 Janko|             piały po zapłociach, to on spać nie mógł, tylko słuchał
 4 Janko|             Bóg go jeden wie, jakie on i w tym nawet słyszał granie...
 5 Janko|             Janko słuchał!...~Co by on za to dał, gdyby mógł mieć
 6 Janko|            jakby patrzył ptak. Albo on wie, co z nim zrobią? Dopiero
 7 Janko|            i co go stójka rózgą, to on - "Matulu! matulu!!", ale
 8 Janko|            I co to za lud artystów. On est heureux de chercher
 9   1  |            Fala płynęła ku niemu, a on ku fali - i rozcinał ją
10   1  |        Powiadam Smolak, koniucha.~- On je chwacki, ale ty go sobie
11   1  |            Ty jedziesz panią być, a on, jak był koniuchą, tak się
12   1  |     koniuchą, tak się i zostanie.~- On też kolonię ma...~- Ma,
13   1  |           go nie mógł zrozumieć ani on nikogo. Rzucano nimi obojgiem
14   1  |         wspomnienia, a płynęły jako on spieniony gościniec lub
15   1  |          było weselej i raźniej, bo on się nikogo nie bał i radę
16   1  |        sobie umiał wszędzie dać. Co on tam robił teraz w Lipińcach,
17   1  |    przeręble na stawie rąbał? Gdzie on jest teraz, serdeczny? Tu
18   1  |       trzeba jechać przez wodę, ale on nigdy nie myślał, żeby przez
19   1  |          miasto obce huczy i huczy; on jęczy i wzywa Jezusa, a
20   1  |             Siedzieli w tej chwili, on przy piecyku, ona na słomie.
21   1  |           przyciągali je do siebie; on, że sznura nie miał, więc
22   1  |            Jaśku koniusze. Ślubował on jej wprawdzie i mówił: "
23   1  |        jakże zmieniło się wszystko!~On był parobkiem dworskim,
24   1  |        choćby umrzeć, byle tam. Tam on, Jaśko, pamiętny czy niepamiętny,
25   1  |           duszy, jak i wówczas, gdy on ją do tańca z kąta na środek
26   1  |            jej wyczerpane siły, ale on jej nie pomógł jakby, zapominał,
27   1  |            szmaty, bo już nie mogę.~On jakby się zbudził ze snu.~-
28   1  |       przeciw Panu Bogu uczynić, że On, taki miłościw, od nich
29   1  |             chmiel koło topoli. Ale on? Może pogardził dawnym ukochaniem
30   1  |        Wawrzonowi zdawało się, że i on chyba umiera, ale przyłożywszy
31   1  |           Toć to pan... i swój pan. On z głodu umrzeć nie da, on
32   1  |           On z głodu umrzeć nie da, on poratuje, on zmarnieć nie
33   1  |         umrzeć nie da, on poratuje, on zmarnieć nie da.~Młody chłopiec,
34   1  |          jako księdzu na spowiedzi. On gniewał się, wymyślał mu,
35   1  |            tylko lasem pokryte. Tak on, jak i pełnomocnik kolei
36   1  |            to musiał być bawół, ale on nie chciał wierzyć. Tak
37   1  |             dziewczyna - ale był ci On nam miłosierny, to i teraz
38   1  |        niech się do niego zgłosi, a on ją poratuje zawsze.~Tymczasem
39   1  |            Czarnego Orlika za męża: on jest chłop dobry, on cię
40   1  |          męża: on jest chłop dobry, on cię nie opuści.~Czarny Orlik,
41   1  |         zagroził. Teraz w Borowinie on tylko o nic nie dbał i o
42   1  |             uciekać i tracić głowy, on zaczął wszystko w ręce brać
43   1  |           pomyśleli sobie: "Przecie on coś wymyśli."~Tymczasem
44   1  |           odprowadzi. To dobry pan, on zlituje się nad tobą i na
45   1  |           czapce chodzi za pługiem. On ręce do niego z wagonu wyciąga.
46   1  |         jest w Lipińcach. Tak jest. On już w Lipińcach, bo tylko
47   1  |           Biedna Marysiu, nie wróci on do ciebie! Jemu za dobrze
48   1  |             dopłynął do tratwy, ale on nawet o tym nie myślał,
49   1  |          tym samym prądem, z którym on walczył. Nagle uczuł, że
50   1  |             szerokim świecie. Jeśli on jej nie przygarnie, jeśli
51 Latar|        wyjątkiem niedzieli nie może on wcale opuszczać swej skalistej
52 Latar|           snuć się prawidłowo. Czuł on coś takiego, co czuje szczuty
53 Latar| nieszczęściom i niepowodzeniom. Był on naprawdę jak okręt, któremu
54 Latar|             innych przygodach. Miał on nieszczęście, że ilekroć
55 Latar|            rozbiła się na Amazonce, on sam zaś bezbronny i prawie
56 Latar|            tym objaśniali wszystko. On sam wreszcie stał się trochę
57 Latar|           aspinwalskich zegarach, a on jeszcze nie opuszczał swojej
58 Latar|           nikt jego nie widział ani on nikogo. Jedynym znakiem,
59 Latar|           ogromna tajemnicza dusza; on zaś sam pogrąża się w tej
60 Latar|             wszystko jest niczym... On po prostu tym wielkim' płaczem
61 Latar|       Chwile mijały jedna za drugą: on wciąż leżał. Mewy przyleciały
62 Latar|          szlaki czerwone i złote, a on w tych światłościach leciał
63 Latar|      Wszystko go pyta: "Pamiętasz?" On pamięta! a zresztą widzi:
64 Latar|       ciemności morskie - ale teraz on jest we wsi rodzinnej. Stara
65 Sach |     publiczności i zabiera głos. Ma on zaszczyt prosić "łaskawych
66 Sach |            krótki pomruk ciżby: "To on! to on!" - i potem cisza.
67 Sach |            pomruk ciżby: "To on! to on!" - i potem cisza. Syczy
68 Sach |       obojętne - a złowrogie. Wodzi on nimi po zgromadzeniu, jakby
69 Sach |     zapowiada? jak dokona zemsty? - on? - sam jeden? - zostać czy
70 Ozyr |             na chwilę, a ponieważ i on trzymał się mojej szaty
71 Ozyr |            jego były złowrogie, ale on sam był durniem i głupota
72 Ozyr |           Egipt, zyskałby Faraon, a on sam nie tylko nic by z własnych
73 Zpami|       nieszczęśliwa, chora i że gdy on będzie jeszcze się źle uczył,
74 Zpami|         jakby od tych stopni, które on za postępy dostawał, moja
75 Zpami|           drugiej do pierwszej; ale on te przedmioty, jakkolwiek
76 Zpami|          się troszczył o niego; ale on prawie żywiej jeszcze odczuwał
77 Zpami|           się na przeziębienie. Ale on już sam w końcu nie wiedział,
78 Zpami|       wysiłki i praca nadaremna, że on nigdy nie nabierze akcentu
79 Zpami|          jego już odleciał, a teraz on sam już odchodził w jakąś
80 Zpami|            szeptali sobie, że teraz on już o nic nie dba, że gdyby
81 Zpami|            Inspektor" przyszedł, to on by się już nie zerwał, nie
82 Zpami|          się tak samo spokojnie; że on tam zupełnie, zupełnie może