Nowela

 1 Janko|          stójki nie ozwał się za nim z ciemności: - Nie pójdzieszże
 2 Janko|      bosych nogach do domu, a za nim biegł w ciemnościach głos
 3 Janko|      duszę swoją całą wysyłał ku nim przez oczy, bo mu się zdawało,
 4 Janko|          ptak. Albo on wie, co z nim zrobią? Dopiero jak go Stach
 5 Janko|      wieś gra... Na kilimku przy nim leżały jego skrzypki z gonta.~
 6   1  |        rozcinał ją piersiami. Za nim, jakby olbrzymi waż, gonił
 7   1  |         razem morskiego szumu. Z nim by było weselej i raźniej,
 8   1  |        bokiem, a później okręcił nim naokoło, porwał go w górę
 9   1  |        porwał go w górę i cisnął nim w otchłanie. Wiązania poczęły
10   1  |     statek jak z armat i rzucały nim na prawo, w lewo i od chmur
11   1  |        jedna myśl kołatała się w nim niespokojnie: oto czy duszy
12   1  |          siedem dolarów srebrem. Nim wszystko to się odbyło,
13   1  |          że nogi chwieją się pod nim, że jakiś olbrzymi ciężar
14   1  |          gniew Boży zawisnął nad nim.~Cierpiał i czekał, jak
15   1  |          cierpiałby, gdyby przed nim był gdzieś koniec onej drogi
16   1  |     trzeba, do czego się dusza w nim chłopska rwie i wije z męki:
17   1  |     umiłowany bardzo; tylko przy nim byłby spokój i radość, i
18   1  |         ze wszystkich ludzi przy nim jednym w świecie.~Gdy ogień
19   1  |         podniesionym przodem, na nim tłum ludzi, a z tego tłumu
20   1  |          że nie śmieją tego przy nim zrobić, powiedział im, że
21   1  |     szeroki pusty step. Wiatr na nim wiał falą traw i migotał
22   1  |   osadniczego życia. Czy mniej w nim było łez, cierpień i niedoli -
23   1  |      pierwszy raz rozległy się w nim nawoływania:~- Heć, kso,
24   1  |          ma, że dalej straszne w nim bagna, bajora i jakaś śpiąca
25   1  |       coraz widoczniejszą, to że nim słońce wzejdzie, rosa oczy
26   1  |        wzejdzie, rosa oczy wyje; nim zasiewy na rubieżach leśnych
27   1  |         nazbierała mchu, wysłała nim gotową ścianę domu, leżącą
28   1  |          słońca. Mówiono nawet o nim, że na granicy Meksyku rozbijał,
29   1  |       zaczerwieniło się, jakby w nim drugi był pożar. Zrobiło
30   1  |           Marysia łzy lała i nad nim, i nad sobą. To, że jej
31   1  |         Ratunku!", zamkniętych w nim kobiet, kilka ciemnych postaci
32   1  |      byłby padł ze zmęczenia, po nim nawet znać trudu nie było.
33   1  |          jednak zmiłował się nad nim i dał mu śmierć pogodną.
34   1  |    Próżno dziewczyna zawodzi nad nim: "Tatulu, tatulu!" Biedna
35   1  |  kochanie moje, słońce moje...~I nim się zmiarkowała, co chce
36 Latar|          sobie ani grama.~Było w nim jeszcze i to dziwnego, że
37 Latar|    jakieś dziwactwo losu rzucało nim po wszystkich morzach i
38 Latar|          jego ruchliwy port, a w nim las masztów, łodzie i łódki;
39 Latar|     Rozcięta paczka leżała przed nim wyraźnie, oświecona blaskiem
40 Latar|        śliczna! We łkaniu, jakie nim wstrząsało, nie było bólu,
41 Latar|         tak zapamiętał, iż się w nim i tęsknota poczynała zacierać.
42 Latar|       wracał cudem" - więc się w nim serce rwało. Chwile mijały
43 Latar|   widzenia bledną i nikną. Przed nim stoi Johns, strażnik portowy.~-
44 Latar|      posadę. Otwierały się przed nim nowe drogi tułactwa; wiatr
45 Latar|       porywał znowu ten liść, by nim rzucać po lądach i morzach,
46 Latar|     lądach i morzach, by się nad nim znęcać do woli. Toteż stary
47 Sach |          bez uzdy i siodła, a na nim jakby obłok muślinu, wstążek
48 Ozyr |      moje wskazać nam mogą, co z nim~uczynić należy.~- Kilka
49 Ozyr |          sąd historii wypadłby o nim inaczej.~- Więc znów chcesz
50 Ozyr | powiedzieć, że osieł przeważał w nim jednak nad łotrem?~- Podnieś,
51 Legen|      warczała~mu po bokach, a za nim ciągnęła się szeroka i długa
52 Zpami|    Wawrzynkiewicz." Odrabiałem z nim przecie zadania od czwartej
53 Zpami|     zmienię, bo utwierdzam się w nim coraz bardziej, gdy sobie
54 Zpami|       zwykłym matkom, widziała w nim niepospolite zdolności.
55 Zpami|    powstrzymywać, sam biegłem za nim zmęczoną wyobraźnią i przypominałem
56 Zpami|   sprowadziłem, aby się Michaś z nim uczył, mówił, że Michaś
57 Zpami|          do pokoju i przerobić z nim raz jeszcze wszystkie lekcje,
58 Zpami|      Owicki zapomniał na równi z nim, ale na to nie pozwalał
59 Zpami|     przemówić. Utwierdziła się o nim stanowcza opinia, że był
60 Zpami|         się wspomnieć nawet przy nim o matce, by nie przepełniać
61 Zpami|        poszedł do okna, stanął w nim i bezmyślnie, w milczeniu
62 Zpami|         po głowie, ale wolałem z nim nie mówić o cenzurze i wyroku.
63 Zpami|     nawet matki, gdy siadła przy nim i wzięła go za ręce. Dopiero
64 Zpami|     wpatrywać się w schyloną nad nim twarz. Myśl jego natężała
65 Zpami|         i przesiedziała tak przy nim kilka godzin, nie zrzuciwszy