Nowela

 1   1|           polscy.~Chłop nazywał się Wawrzon Toporek, a dziewczyna, Marysia,
 2   1|          siebie nic, bo nie śmieli. Wawrzon trzymał się jedną ręką za
 3   1|         zapanował na pomoście, więc Wawrzon z Marysią, by nie leźć nikomu
 4   1|          próżnicy.~Po chwili jednak Wawrzon dodał, jakby mówiąc sam
 5   1|      zaczęli rozmyślać o Lipińcach. Wawrzon Toporek rozmyślał, dlaczego
 6   1|        chciał trzy marki za szkodę. Wawrzon nie chciał dać. Poszli do
 7   1|        koszta rosły z każdym dniem. Wawrzon się upierał, bo żal mu było
 8   1|           rosły. Na koniec przegrał Wawrzon sprawę. Za krowę już się
 9   1|           czym tęskni do tego leci. Wawrzon i Marysia uczuli też oboje,
10   1|             czuły, to teraz uczuły. Wawrzon zdjął czapkę, światło zachodnie
11   1|            już nikogo z podróżnych. Wawrzon z Marysią zeszli także do
12   1|          prowadzi za sobą szkorbut. Wawrzon z dziewczyną jechali dopiero
13   1|            by jej nie poznał. Stary Wawrzon też zżółkł jak wosk, ile
14   1|             może śmierć się zbliża. Wawrzon i Marysia nie mogli się
15   1|             odpowiedział jak zwykle Wawrzon - musi to u nich święto
16   1|      Trzymaj się, Maryś! - krzyczał Wawrzon, aby przekrzyczeć huk burzy,
17   1|             jakie umieli na pamięć, Wawrzon i Marysia wczołgnęli się
18   1|           Okręt gonił za nimi wodą. Wawrzon naprawdę pomyślał, że chyba
19   1|           ciągnąć...~Odtąd, ilekroć Wawrzon z Marysią byli na pokładzie,
20   1|                Co to jest? - spytał Wawrzon.~- Nowy Jork - odrzekł stojący
21   1|       dziwujesz się?~- Dziwuję się.~Wawrzon jednak nie tylko już podziwiał,
22   1|       oczyma w całej swej długości. Wawrzon, ujrzawszy owe grupy i bukiety
23   1|             się po całym pokładzie. Wawrzon i Marysia wpadli jakby we
24   1|             da go oszukać, więc też Wawrzon to uczynił. Za to, co miał,
25   1|           rzeczami, na ostatku. Gdy Wawrzon i Marysia, popychani przez
26   1| kędzierzawych głowach. Na ich widok Wawrzon z Marysią żegnali się pobożnie.
27   1|          czy ci nie zimno? - spytał Wawrzon.~- Zimno, tatulu - odpowiedziała
28   1|         niczym więcej nie wiedział.~Wawrzon uczuł, że nogi chwieją się
29   1|           łóżko.~To wszystko. Stary Wawrzon klęcząc przed piecykiem
30   1|           pieniędzy zabrakło. Stary Wawrzon próbował o robotę pytać,
31   1|          Oto w spokojnych Lipińcach Wawrzon był gospodarzem i ławnikiem,
32   1|    Lipińcach". Sumienie krzyczało: "Wawrzon, czemuś opuścił Lipińce?"
33   1|           izbie od chłodu; wreszcie Wawrzon stracił nadzieję, żeby co
34   1|       wyboju i nie mógł się ruszyć. Wawrzon schwycił zaraz za szprychy
35   1|           up!" na konie i pojechał.~Wawrzon rzucił się natychmiast na
36   1|            ze słomy. Bywało, że jak Wawrzon przynosił rano drzewa, to
37   1|            dalej urażona.~Tymczasem Wawrzon zdążał do domu z tym dobrym
38   1|         pójdą? Za drzewem grzmotnął Wawrzon i czapkę w błoto.~- Jezu!
39   1|            go podjęłaś?~- Podjęłam.~Wawrzon znowu okręcił się na miejscu
40   1|             potem na ulicę wyleciał Wawrzon, pchnięty widocznie silną
41   1|             bo nie mogła iść dalej, Wawrzon w milczeniu koło niej.~Godzina
42   1|             siedział przy niej, ale Wawrzon, i nie "Dunajec" było widać,
43   1|          doszli na sam jej kraniec, Wawrzon rzekł:~- Tu będziewa spali.~
44   1|         cienia i jakoby przybliżać; Wawrzon klęczał już schylony nad
45   1|         jakby ją chciały rozbudzić. Wawrzon zdjąwszy z siebie sukmanę
46   1|      tamtejsi mają ten zwyczaj; ale Wawrzon z Marysią tlumaczyli to
47   1|            Marysi głosu zabrakło, a Wawrzon rzucił się plackiem do nóg
48   1|             przez co przeszli. Więc Wawrzon opowiedział mu wszystko
49   1|             gdy doszło do tego, jak Wawrzon chciał topić Marysię, krzyknął:~-
50   1|          trzeba sobie umieć radzić.~Wawrzon wytrzeszczył na niego oczy:
51   1|            Poznania.~Trzeciego dnia Wawrzon i dziewczyna jechali już
52   1|             w bok ani żywego ducha. Wawrzon spoglądał na to wszystko,
53   1|       nieznane cuda i ludzi innych, Wawrzon nie mógł wreszcie wytrzymać
54   1|          Pewnego wieczora przyszedł Wawrzon do Marysi i rzekł:~- Widzęć,
55   1|      szumiał i natrząsał się.~Stary Wawrzon zachorował wreszcie z wysilenia.
56   1|       ścianie domu, na której leżał Wawrzon, Orlik ustawił swój namiot,
57   1|            koliska, wozy nikły...~A Wawrzon i Marysia? Ta ściana domu,
58   1|          znowu wiosłować. Tymczasem Wawrzon czuł się gorzej i gorzej.
59   1|           pociąg leci naprzód, więc Wawrzon czuje, że coraz bliżej jest