Nowela

 1 Janko|                poczęła wierzgać nogami tego ciała, jako mogła, i płakać,
 2 Janko|              zachodzą, jakby już nie z tego świata patrzyły...~Stójka,
 3   1  |        Vaterland!?" i może myśleli, że tego "Vaterlandu" nigdy już nie
 4   1  |               Panno anielska"? - Nic z tego nie będzie, pomyślał. Niemca
 5   1  |             goręcej, za czym tęskni do tego leci. Wawrzon i Marysia
 6   1  |           gonitwa za rzeczami, a wśród tego zamieszania i chaosu słychać
 7   1  |              został w Lipińcach. Prócz tego jeszcze jedna myśl kołatała
 8   1  |              gdy statek zbliżył się do tego przedmiotu, rozpoznali,
 9   1  |             żeby mi choć ze dwie włóki tego boru podarował, a na reszcie
10   1  |               gdzie jaki kartofel i do tego szukania wraca co chwila
11   1  |                 i chłopów, i księży, i tego wszystkiego, nad czym się
12   1  |            utrapień, jakie znosiła, do tego przekonania, że nie ma dla
13   1  |           Drzewo chłopu wypadło z rąk. Tego już było nadto. Wygnać ich
14   1  |                 na nim tłum ludzi, a z tego tłumu dwie ręce wyciągają
15   1  |         pacierz, zjedli, choć niewiele tego było, i poszli nad wodą,
16   1  |                odrzekli, że nie śmieją tego przy nim zrobić, powiedział
17   1  |              im, że są głupi. Ale mimo tego jego gniewliwości wydawał
18   1  |           wymyślał mu, a gdy doszło do tego, jak Wawrzon chciał topić
19   1  |       jakkolwiek dotąd zachodnia część tego Stanu słynną jest z okrutnych
20   1  |               kościół i szkoła. Ale do tego było jeszcze daleko; tymczasem
21   1  |                i solonego mięsa.~Prócz tego bito owce, których pewną
22   1  |           tajemnica, dość że przybył i tego samego dnia zaraz zaczął
23   1  |            doskonałe interesa. Ale też tego samego dnia osadnicy poczęli
24   1  |               najlepsza zgoda panowała tego dnia, drugiego ranka znowu
25   1  |         Kłótnie o działki wzrastały do tego stopnia, że do ran i krwi
26   1  |               tatulu! Komu ślubowałam, tego będę albo niczyja.~- Komuś
27   1  |            niczyja.~- Komuś ślubowała, tego nie będziesz, bo ja go zabiję.
28   1  |             spędzenia chmur, ale prócz tego była to pora wiosenna, w
29   1  |             deszeze. Przyczynia się do tego i parowanie wód, które w
30   1  |            przyjeżdża twój Jaśko: chcę tego!~Co do Wawrzona, Orlik zdawał
31 Latar|               to kłopot niemały, raz z tego powodu, że następcę trzeba
32 Latar|               uczciwy, ale... dość mam tego tułactwa...~Niebieskie oczy
33 Latar|           Skawiński doczekał się tylko tego, że ubieliły mu głowę. Wreszcie
34 Latar|               się z lada powodu. Prócz tego od czasu do czasu tłukła
35 Latar|           słuchać, trzeba ciszy. Prócz tego starość lubi się odosabniać,
36 Latar|            ciągłym zadumaniem się, a z tego zadumania nie budzi latarnika
37 Latar|        zobojętniał dla świata. Powodem tego nie była nostalgia, ale
38 Latar|                i poważnie. Nagle wśród tego spokoju natury rozległ się
39 Sach |           zgliszczach nikt nie myślał. Tego wieczora ludność spieszyła
40 Ozyr |       Niegodziwości, niegodziwe. Wobec tego nie mogę ich rozważać, a
41 Ozyr |               byli ich wrogami. Jaka z tego powstawała karykatura i
42 Zpami|            umie wszystko; ale doprawdy tego wszystkiego było za dużo.
43 Zpami| odpowiedzialności. Ba! co komu było do tego? Miał polski akcent, i kwita!
44 Zpami|             nie dbałem o nic. Michaś i tego nawet nie miał. Życie byłoby
45 Zpami|               naśmiał się serdecznie z tego, co dzieci bawi, napłatał
46 Zpami|              prywatny nauczyciel, a do tego człowiek chory, ona zaś
47 Zpami|       wdowieństwie, więc... musiało do tego przyjść. Ale to nie miłość
48 Zpami|            poglądów. Należeli oboje do tego rodzaju istot nerwowych,
49 Zpami|              był tępy, ale. należał do tego rodzaju dzieci, których
50 Zpami|          Badałem Owickiego o przyczynę tego wybuchu: nie umiał lub nie
51 Zpami|             prostu ubóstwiał matkę. Od tego czasu co chwila wypytywał
52 Zpami|               Michasia. Wieczorem dnia tego widziałem go, jak ścisnąwszy
53 Zpami|             umiał doskonale, ale wedle tego, co mówił Owicki, zaląkł
54 Zpami|             pod wiatrem. W końcu twarz tego jedenastoletniego dziecka
55 Zpami|              matce, by nie przepełniać tego kielicha goryczy, z którego
56 Zpami|          chwila z pokoju, bom nie mógł tego słuchać. Gdy był jeszcze
57 Zpami|              to piszę, upłynęło już od tego czasu blisko rok, ale pamiętam