Nowela

 1   1|    Wawrzon Toporek, a dziewczyna, Marysia, była jego córką. Jechali
 2   1|           jej wiatr nie zerwał, a Marysia trzymała się tatula i ile
 3   1|          Jaśko by wlazł - odparła Marysia.~- Który Jaśko?... Sobków?~-
 4   1|               Ma, to w Lipińcach.~Marysia nie odrzekła nic, pomyślała
 5   1|          pomoście, więc Wawrzon z Marysią, by nie leźć nikomu w oczy,
 6   1|     pojedziewa bez wodę? - pytała Marysia.~- Czy ja wiem. Kogo się
 7   1|         od Lipiniec.~Tymczasem za Marysią płynęły inne myśli i wspomnienia,
 8   1|      jedyna!~Wspominając te słowa Marysia widziała i oną studnię,
 9   1|           do tego leci. Wawrzon i Marysia uczuli też oboje, że choć
10   1|           z podróżnych. Wawrzon z Marysią zeszli także do wspólnej
11   1|      śmierć się zbliża. Wawrzon i Marysia nie mogli się w niczym zmiarkować,
12   1|    szepnęła przestraszonym głosem Marysia.~Tymczasem zaszumiało coś
13   1|         Częstochowska! - szeptała Marysia.~Dziób okrętu, w którym
14   1|         niebogo.~A gdy tak múwił, Marysia zrozumiała, że nie ma już
15   1|    elejzon - odpowiedziała łkając Marysia.~- Chryste, wysłuchaj nas!~-
16   1|       umieli na pamięć, Wawrzon i Marysia wczołgnęli się na swoje
17   1|        Ośmielili się znów wyjść z Marysią na pokład, ale gdy ujrzeli
18   1|          Odtąd, ilekroć Wawrzon z Marysią byli na pokładzie, ujrzawszy
19   1|    przyciągać.~Widząc to wszystko Marysia rzekła:~- Pewnikiem dobijewa
20   1|        całym pokładzie. Wawrzon i Marysia wpadli jakby we młyn jaki
21   1|         na ostatku. Gdy Wawrzon i Marysia, popychani przez tłum, zbliżyli
22   1|         będziewa robić? - spytała Marysia.~- Musiwa czekać. Niemiec
23   1|            Na ich widok Wawrzon z Marysią żegnali się pobożnie. Dziwne
24   1|            Boże! - szeptała cicho Marysia.~Wawrzona zdjął żal.~- Sieroto,
25   1|    nadaremnie już... drugi dzień; Marysia zaś siedzi na słomie i otoczywszy
26   1|      wynędzniała. Ta sama to niby Marysia, ale jej rumiane niegdyś
27   1|           jeszcze, bo ojciec pił. Marysia ratowała kobietę, póki mogła,
28   1|         że mam gajdoki.~Tymczasem Marysia od czasu jego wyjścia nie
29   1|     ruszył ktoś drzwiami od izby. Marysia w mniemaniu, że to ojciec,
30   1|       ludzie zajęci przy budowie. Marysia doszedłszy do kupy belek
31   1|            z łokieć go nie staje:~Marysia nieboga warkocza dodaje.~ ~
32   1|       rzekł:~- Tu będziewa spali.~Marysia padła raczej, niż położyła
33   1|        tatulu, nie chcę! - wołała Marysia. - Czy wy się Boga nie boicie?
34   1| zmiłowania! - wołała przeraźliwie Marysia.~W tej chwili jedną ręką
35   1|   wreszcie urwały szmat sukmany i Marysia uczuła, że leci w przepaść.~
36   1|       stało się coś dziwnego. Oto Marysia ujrzała, jak od księżyca
37   1|          klęczał już schylony nad Marysią.~Myślał, że umarła. Wysmukła
38   1|           prostu anielska: bo też Marysia była już prawie aniołem
39   1|        ten zwyczaj; ale Wawrzon z Marysią tlumaczyli to sobie jeszcze
40   1|           uszom, ani swoim oczom. Marysia, ochłonąwszy pierwsza, przypadła
41   1|      Wiliam obchodził się nawet z Marysią jakby z "lady" jaką, czego
42   1|         to po polsku, rozmawiał z Marysią i Wawrzonem o dalekich stronach
43   1|        się wszyscy rozeszli spać, Marysia nie mogła wstrzymać łez
44   1|     biedzie zupełnie zapomniał, a Marysia czuła nad sobą widomą rękę
45   1|         jeden opuścił ją niebogę.~Marysia nie mogła nie wiedzieć,
46   1|         nie pozwoli ich zobaczyć. Marysia łzy lała i nad nim, i nad
47   1|         wozy nikły...~A Wawrzon i Marysia? Ta ściana domu, na której
48   1|         miała taki wyraz siły, że Marysia po raz pierwszy nie śmiała
49   1|     odkupno kolonii, więc oboje z Marysią jadą z powrotem. Są na oceanie,
50   1|  Przyręblami Lipińce. Idą oboje z Marysią drogą i płaczą. Jest wiosna.
51   1|      wiosłowania i głód dokuczał. Marysia klęcząc nad ciałem ojca
52   1|           Chrystusa! Tam światło!~Marysia spojrzała w kierunku, w
53   1|    zniknął w topieli...~Tymczasem Marysia sama na tratwie, tylko z
54   1|        jakiegoś wielkiego robaka, Marysia poczęła krzyczeć rozpaczliwie.~-
55   1|        było.~W dwa miesiące potem Marysia wyszła ze szpitala w Little-Rock
56   1|    Water-Street w Nowym Jorku. To Marysia szła szukać pomocy u starego