Nowela

 1 Janko|       wkładający. Nie obiecywali sobie nawet ludzie, że się wychowa,
 2 Janko|        są na wsi, i pewno myślał sobie, że cała wieś gra. Jak posłali
 3 Janko|          ciemności. Potem zrobił sobie sam skrzypki z gonta i włosienia
 4 Janko|    trzeciego wieczorem konał już sobie spokojnie na tapczanie pod
 5   1  |         się zrobiło na sercu, bo sobie pomyśleli, że "ono takuteńkie
 6   1  |         On je chwacki, ale ty go sobie z głowy wybij. Ni jemu do
 7   1  |          odrzekła nic, pomyślała sobie tylko, że co komu przeznaczone,
 8   1  |        się nikogo nie bał i radę sobie umiał wszędzie dać. Co on
 9   1  |         nic nie robić, zaplatała sobie na noc włosy.~Powoli jednak
10   1  |         uspokojenie. Myślała też sobie dziewczyna, czym mogli tak
11   1  |   pracujący przy warfie, schował sobie wczoraj na dziś część swego
12   1  |          z Marysią tlumaczyli to sobie jeszcze prościej. Kto położył
13   1  |         rzeczy prócz tych, co na sobie?~- Nie mamy.~- Nie macie
14   1  |    widocznie bardzo. Potem kazał sobie opowiadać, jak się tu dostali
15   1  |         dobry kraj, tylko trzeba sobie umieć radzić.~Wawrzon wytrzeszczył
16   1  |          rodzinnych: przypominał sobie, rozpamiętywał i od czasu
17   1  |    cygara gryzł go w oczy, bo je sobie często ukradkiem ocierał.~
18   1  |         lynch, przecie można dać sobie z tym wszystkim radę. Mazur,
19   1  |          dostarczali z łatwością sobie i swym rodzinom zwierzyny,
20   1  |    daleko. Niektórzy pourządzali sobie tymczasowe namioty z płócien
21   1  |   Grünman, ale w Borowinie dodał sobie "ski" dlatego, żeby handel
22   1  |           nie mogło i nie umiało sobie dać rady.~Między osadnikami
23   1  |          dobre i Wawrzonowi. Sam sobie szmat najrzadszego lasu
24   1  |         jemu pomagał, myślał, że sobie pomaga.~Wawrzonowi więc
25   1  |     zorzo rumiana.~Ona pomyślała sobie, że jeden jest tylko taki,
26   1  |        zawziął, ludzie pomyśleli sobie: "Przecie on coś wymyśli."~
27   1  |          dziewczyna. Idź, inszej sobie poszukaj, jako i ja miłuję
28   1  |       Toporkiem, który miał przy sobie, uciął prostą gałąź z drzewa,
29   1  |        angielsku umiała wyprosić sobie u konduktorów, że ją zabierali
30   1  |          kwiatek lipiniecki? Jak sobie radzić? Wóz też tamtejszy
31   1  |        Siadła na progu i zaczęła sobie twarz ocierać. Była znowu
32   1  |          przy wodzie i pomyślała sobie, że ją chyba gorączka chwyta.
33 Latar|   potrzebuję spokoju! Potrzebuję sobie powiedzieć: tu już będziesz
34 Latar|   znaczny zapas, nie zostawiwszy sobie ani grama.~Było w nim jeszcze
35 Latar|      Wieczny tułacz nie mógł już sobie wymarzyć nic bardziej upragnionego,
36 Latar|      mógł tchu złapać, wyobrażał sobie, że największym ludzkim
37 Latar|          posępnym i zamkniętym w sobie. Gdy wypadkiem porzuci swoją
38 Latar|       niedzielę także odczytywał sobie hiszpańską gazetę, którą
39 Latar|       młyn, dwa stawy, podane ku sobie i brzmiące całą noc chórami
40 Sach |       zgromadzeniu, jakby chciał sobie upatrzyć ofiarę. Bo zresztą
41 Ozyr |   odrzekła Mądrość - ale pozwolę sobie zauważyć, że była w tym
42 Ozyr |  Wszechkulisty!~Psunabudes drwił sobie z Egiptu, nie dbał o Faraona,
43 Ozyr |   Faraona, myślał zawsze tylko o sobie, więc można by mniemać,
44 Bajka|              H. K. T.~BAJKA~Leci sobie drapieżny sęp, leci, leci,
45 Zpami|          nim coraz bardziej, gdy sobie wspominam mojego Michasia,
46 Zpami|     Pamiętam, że ja jestem... ot sobie - pan Wawrzynkiewicz, prywatny
47 Zpami|      rozmarzał się i wyobrażając sobie, co to będzie, jeśli dostanie
48 Zpami|       wyobraźnią i przypominałem sobie dom w Zalesinie, jego powagę,
49 Zpami| wykładane były za trudne, byłbym sobie poradził, cofnąwszy Michasia
50 Zpami|   egzaltowany chłopiec wyobrażał sobie, że kopie grób pod nogami
51 Zpami|        jednocześnie przedstawiał sobie, co na to powie matka, jaki
52 Zpami|       największej pracy nie może sobie dać rady i że prawdopodobnie
53 Zpami|       rekreacji śmierci upodobał sobie i czuł się szczęśliwym.
54 Zpami|  trącając się łokciami, szeptali sobie, że teraz on już o nic nie