Nowela

 1 Janko|      otwarte drzwi kredensu, żeby im się przypatrzeć. Wisiały
 2 Janko|      przynajmniej przypatrzeć się im bliżej... Biedne małe chłopskie
 3   1  |         to wesołość nie schodziła im z czoła. Pomiędzy wszystkimi
 4   1  |    ujrzeli "słonko kochane", lżej im się zrobiło na sercu, bo
 5   1  |        jarzący a promienny, wydał im się jakby dawnym przyjacielem
 6   1  |     czystsze. Z zewnątrz do wtóru im wyła burza.~Nagle krzyk
 7   1  |         mogli jeść. Głowy ciążyły im jakby ołowiem; stary jednak
 8   1  |        Dziwne jakieś wydawało się im to miasto, takie gwarne,
 9   1  |           była cierpliwa, ale coś im zaczęło się robić ciężko
10   1  |         ciężko na duszy.~Samotnie im było na okręcie, wśród obcych
11   1  |       ludzkiego poczuli nagle, że im jeszcze samotniej i straszniej,
12   1  |        Tymczasem wiatr przejmował im odzież, deszcz ich moczył.~-
13   1  |       dotkliwiej, począł dokuczać im głód. Gdyby choć dach im
14   1  |          im głód. Gdyby choć dach im nad głowę, bo przemokli
15   1  |     urazie wielkiej. Źle i ciężko im było tak żyć, ale o czymże
16   1  |      daleki. Toć w Jego ręku było im wrócić szczęście. Tyle przecie
17   1  |   Broadway. Z odpoczynkami zeszło im na tym parę godzin, bo droga
18   1  |            rzekł do chłopca - każ im dać jeść.~Następnie pytał
19   1  |     ciepłe mięso. Stary pan kazał im się zaraz wziąć do jedzenia,
20   1  |       przy nim zrobić, powiedział im, że są głupi. Ale mimo tego
21   1  |         jego gniewliwości wydawał im się aniołem z nieba.~Gdy
22   1  |          do mnie.~Po drodze kupił im bielizny i ubrania, a wreszeie
23   1  |         że ma tak jasne włosy, że im się do nóg ciągle schyla
24   1  |      będzie, i do Lipiniec wrócić im pozwoli.~Tymczasem miasta
25   1  |           i farmy wiejskie migały im przez okna wagonu. Było
26   1  |       Jakoż z początku lepiej się im działo. Co bór, to nie bruk
27   1  |          pan w Nowym Jorku, który im pomógł z nędzy wstać i tu
28   1  |           i otucha jakaś wstąpiła im w serce. Ci, co go znali
29   1  |            Ludzie w taborze, choć im nie groziło niebezpieczeństwo,
30   1  |           Co dzień rano przynosił im zwierzynę, którą albo strzelał,
31   1  |          wycięte. Woda dochodziła im zaledwie do kolan, ale wzbierała
32   1  |         Wawrzonem uczynili to, co im kazano, jakaś postać skoczyła
33   1  |      wysileniem. Jakoż ogień rósł im w oczach, a w czerwonym
34   1  |          zgorszenie... Niech więc im da pokój.~Dziewczyna chodziła
35 Latar|          i bardziej tajemnicza, a im jest bardziej zmęczony życiem,
36 Latar|         latarni. Skawiński rzucał im zwykle resztki swego jadła,
37 Latar|            Przysłonił oczy, jakby im nie wierząc; zdawało mu
38 Sach |          stanowy Teksasu przyznał im na wieczne czasy najuroczystszymi
39 Sach |      czerwonoskórzy zaś okazywali im wdzięczność na swój sposób,
40 Sach |        sposób, to jest zdzierając im skalpy z głów. Taki stan
41 Sach |     jęczmieniem i winem przynosił im znakomite zyski. Byli uczciwi,
42 Sach |         Chiavattę. Dzień schodził im po sklepach, warsztatach,
43 Sach |        prawom fizyki znajdują, że im niżej, tym duszniej.~Ale
44 Ozyr |          wszechmocny Ozyrys kazał im stanąć przed sobą i zapytał:~-
45 Ozyr | przerabiać na Egipcjan. Zabraniał im mówić i pisać na papirusach
46 Ozyr |          a przede wszystkim kazał im nosić czepki, które jak
47 Legen|         do upadłego.~Chwilami sił im brakło, ale po krótkim spoczynku
48 Legen|          do walki.~Na koniec ręce im opadły. Poczuli, że śmierć