Nowela

 1 Janko|          chłopskie serce drżało na tę myśl ze szczęścia.~Pewnej
 2 Janko|        czary jakie, czy co?... Ale te skrzypce w jasności czasem
 3 Janko|            była jakby zasłuchana w te odgłosy wiejskie, które
 4   1  |        ogarniała go obawa, że może te "pogany", jak nazywał towarzyszów,
 5   1  |           moja jedyna!~Wspominając te słowa Marysia widziała i
 6   1  |  dalekościach. Okręt wpłynąwszy na tę wstęgę ognistą zdawał się
 7   1  |            płaczliwie. Nawoływania te biegły z ciemni i nieskończoności
 8   1  |       zwiódł?~Zadygotały trwogą na tę myśl biedne chłopskie serca.
 9   1  |          to przywiązanie do życia, tę bojaźń śmierci, jaką daje
10   1  |   przytłumić jej krzyki. Ale i tak te krzyki nie budziły żadnego
11   1  |      jeszcze prościej. Kto położył tę żywność? W ich mniemaniu
12   1  |       ubranych ślicznie i dobrych. Te wzięły między siebie Marysię,
13   1  |         chciał dolecieć tam, gdzie te stepowe przestrzenie giną
14   1  |           miedź polerowana. Widząc te lasy, te puste stepy i puste
15   1  |        polerowana. Widząc te lasy, te puste stepy i puste bory,
16   1  |          puste stepy i puste bory, te wszystkie nieznane cuda
17   1  |        złożonym. Zresztą pociągało tę tylko różnicę dla Borowiny,
18   1  |            rodziny osadnicze. Wozy te ustawiono w trójkąt, by
19   1  | pobłogosławta - rzekł. - Miłuję ja tę dziewczynę jako dolę własną.
20   1  |     trzęsły liśćmi. Wicher wyrywał te płonące liście, niósł je
21   1  |  zabezpieczyć. Trzeba było przyjąć tę jego pomoc, którą prawie
22   1  |         większa ciemność padała na tę mroczną łąkę. Chwilami belka
23   1  |          grzesznemu? Jeszcze przez tę górkę, a tam już krzyż i
24 Latar|          latarnik zaś musi odbywać tę podróż czasem i kilka raizy
25 Latar|           życiem, tym milsze są mu te nawoływania. Ale by ich
26 Latar|       wielkim' płaczem przepraszał tę ukochaną, oddaloną za to,
27 Latar|            woli. Toteż stary przez te kilka dni posunął się bardzo
28 Sach |      spokój, powolność, patrząc na te filisterskie, zalane tłuszczem
29 Sach |        zalane tłuszczem twarze, na te rybie oczy, możną by mniemać,
30 Sach |           z areny do stajen. Przez te szeregi wpada rozhukany
31 Sach |         dzikszy niż zwykle". Słowa te sprawiają niemałe wrażenie -
32 Sach |        Czarnych Wężów.~Rozmyślania te przerywa nagle jakiś dziki
33 Ozyr |      żądasz?~- Chcę, panie, zabrać tę duszę i umieścić ją w tej
34 Ozyr |          przede wszystkim o to, by te reformy nie były wielkie
35 Ozyr |      przeprowadzić sumiennie nawet te zmiany, których konieczność
36 Legen|        żeglarze jak obłąkani.~Wtem te same głosy, które poprzednio
37 Legen|          mógł ich zagłuszyć.~Głosy te mówiły:~- O, zaślepieni!
38 Zpami|          samotny i zgryźliwy, więc te wymówki niejedną mi chwilę
39 Zpami|    Zalesinie, jego powagę, spokój, tę wyższą, szlachetną istotę,
40 Zpami|       drugiej do pierwszej; ale on te przedmioty, jakkolwiek jałowe,
41 Zpami|         nadejdą odpoczynek wypełni te szczerby w zdrowiu chłopca,
42 Zpami|           się nadzieją, że jeszcze te złe stopnie poprawi, a co
43 Zpami|    perfecta i participia. Utrzymać te celujące stało się teraz
44 Zpami|        obrazu. Żal było patrzeć na tę główkę dziecinną, na wpół
45 Zpami|          blond włosami, zdobiącymi tę młodą, piękną głowę, świtały
46 Zpami|          tragiczne Wrażenie robiły te słowa. Była to Wigilia Bożego
47 Zpami|           katafalku i trumny. Może te małe mundurki dziwiła powaga