Nowela

 1 Janko|       matka mogła doczekać się z niego pociechy, bo i do roboty
 2 Janko|         weselu jakim, to już dla niego było wielkie święto. Właził
 3 Janko|         to niedostępna jakaś dla niego świętość, której niegodzien
 4 Janko|             Pewno. Popatrzyli na niego wójt i ławnicy, jak stał
 5 Janko|  wiedzący, gdzie jest i czego od niego chcą? Jakże tu sądzić taką
 6   1  |      tyle razy przytulała się do niego silniej, wykrzykując po
 7   1  |      jemu do ciebie, ni tobie do niego. Ty jedziesz panią być,
 8   1  |       Niemcy towarzysze drwili z niego i z Marysi. W porze obiadowej,
 9   1  |         który nie pojmuje, co do niego mówią!? Gdzie wetknął ręce,
10   1  |      wprawdzie zaraz krzyczeć na niego, rzucać czarnym błotem i
11   1  |          ładowny, wysypało się z niego sporo kartofli i wpadło
12   1  |          Dziewczyna spojrzała na niego boleśnie.~- Tatulu! cóżem
13   1  |          Wawrzon wytrzeszczył na niego oczy: ten zacny i mądry
14   1  |        bór tak gęsty, że chyba w niego siekierą jak w ścianę bić.
15   1  |         i wskazać każdemu, co do niego należy, ale zobaczywszy
16   1  |          jak odmierzyć to, co na niego wypada. Osadnicy zostali
17   1  |          błota podniósł i tak na niego chrapał, iż ledwo do taboru
18   1  |         przyciśnie, niech się do niego zgłosi, a on ją poratuje
19   1  |      jeszcze z Teksasu, mieli do niego ufność wielką, bo to był
20   1  |    chodzi za pługiem. On ręce do niego z wagonu wyciąga. Gospodarzu,
21   1  |         Tam jej Jaśko. Ona prócz niego nie ma już nikogo na szerokim
22   1  |          to chociaż umrze blisko niego.~Poszła do portu i czołgała
23 Latar|           Nadszedł nareszcie dla niego czas spokoju. Poczucie bezpieczeństwa
24 Latar|     rzeczywistość przemawiała do niego nieprzepartymi dowodami;~
25 Latar|        zestarzeje, woła także na niego i inna nieskończoność, jeszcze
26 Latar|          samotności, była to dla niego jakaś nadzwyczajność, jakieś
27 Latar|         nocy, że coś zawołało na niego po imieniu głosem bardzo
28 Latar|         ta mowa przyszła sama do niego - przepłynęła ocean i znalazła
29 Latar|         z wierzchu latarni aż do niego. Potem przybyło ich coraz
30 Sach |          pierwszy raz zjechał do niego cyrk tancerek, minstreli
31 Sach |         zdołano przeprowadzić do niego rur gazowych, to natomiast
32 Sach |    zbliża się do wodza i mówi do niego, jakby chciał go ułagodzić
33 Ozyr |          Widzę, że obie macie do niego prawo, więc chętnie bym
34 Zpami|         litanii. Gdym zawołał na niego, by szedł spać, chłopiec
35 Zpami|    ściskało. Czasem prosiłem dla niego o wyrozumienie i względność,
36 Zpami|     współczuł i chciałem być dla niego ucieczką.~Jestem sam nauczycielem,
37 Zpami|      więc czas przywiązać się do niego. Zresztą czemu bym miał
38 Zpami|        mniej bym się troszczył o niego; ale on prawie żywiej jeszcze
39 Zpami|   spadają z drzewa młodości; dla niego wszystko to, co składa się
40 Zpami|          celujące, był nowym dla niego ciosem.~- O, sprawię mamie
41 Zpami|          który czasem pisywał do niego, człowiek bardzo przychylny,
42 Zpami|         szkół, bom lękał się dla niego każdego silniejszego wzruszenia;
43 Zpami|          dziecka. Tam czekało na niego serce matki i życzliwość
44 Zpami| uspokojenie. Tam nauka miała dla niego twarz swojską, życzliwą,
45 Zpami|    oddychać.~Wyglądałem więc dla niego świąt jak zbawienia i liczyłem
46 Zpami|          wszyscy zbliżali się do niego z szacunkiem i pewną trwogą -
47 Zpami|      choć prymus, niewiele wobec niego znaczył. Chłopcy, trącając