Nowela

 1 Janko|     albo komary. Grał jednak na nich od rana do wieczora, choć
 2 Janko|        lokaj i grywał czasem na nich szarą godziną, aby się podobać
 3 Janko|    głębi wydawało się, jakby od nich biła światłość srebrna;
 4   1  |       pod pokładem. Niektórzy z nich siedzieli na ławkach paląc
 5   1  |         to samo. Szczęściem dla nich fala zmniejszała się, wiatr
 6   1  |         Jakoż wszystko było dla nich nowym i nieznanym, tylko
 7   1  |    Dziecinne obawy, choć się do nich nie przyznawał, ściskały
 8   1  |   kupkach po całej podłodze. Na nich siedzieli emigranci, prawie
 9   1  |      zwykle Wawrzon - musi to u nich święto jakie albo co...~
10   1  |    wierzch tłumoki i poczęli na nich pasy przyciągać.~Widząc
11   1  |        jednak przechodzili koło nich nawet nie spojrzawszy. Tam
12   1  |         biegiem czasu: dachy na nich zaklęsły, tynk poodpadał
13   1  |        przynajmniej dał innym o nich znać, lecz alboż wiedzieli,
14   1  |       każdy wydany cent był dla nich jakby stopniem po schodach
15   1  | zieloności na fali; może było w nich i co do zjedzenia, ale jako
16   1  |      przekonania, że nie ma dla nich rady ani ratunku, ani jutra,
17   1  |         błocie i stanąwszy przy nich czekała pokorna jak zawsze
18   1  |        leżały Lipińce, więc dla nich dwojga utracone szczęście,
19   1  |        że On, taki miłościw, od nich samych tylko odwrócił oblicze
20   1  |     oblicze swoje i zapomniał o nich wśród obcych ludzi, i rzucił
21   1  |     tamtą stronę, a odpływa bez nich. Zmęczona, biedna myśl Marysi
22   1  |         wypływały na pełnię i z nich to właśnie dochodziło śpiewanie.
23   1  |      jego rąk i przytuliwszy do nich swoje biedne usta wyszeptała:~-
24   1  |      głównych doków. Wstąpiły w nich nowe siły. Doszedłszy do
25   1  |          Wyszedłszy spojrzał na nich i na ich ubranie, ruszył
26   1  |      ludzka uśmiechająca się do nich przyjaźnie w Nowym Jorku
27   1  |          ludzie?~Jakby piorun w nich uderzył. Chłop zamiast odpowiedzieć
28   1  |        wasz business - mówił do nich po angielsku - idźcie do
29   1  |      szczególności, że kto by z nich chciał być zdrowym, bogatym,
30   1  |       by w razie napadu można w nich się bronić jak w fortecy.
31   1  |        chmurnie głowy i dusze z nich ulatywały za morze. Nieraz
32   1  |          a potem rzuciła się na nich febra. Kłótnie o działki
33   1  |         nie wiedząc, czy nie na nich idzie pożoga, ale silny
34 Latar|         niecierpliwie i myślą o nich żył lata całe... Ale zimy
35 Latar|     jest rozhukane, woła coś na nich wśród nocy i ciemności po
36 Latar|     między ludzi, chodzi. wśród nich jak człowiek zbudzony z
37 Latar|    śmierci. Wśród nocy, jakie w nich spędził, słyszał z bliska
38 Latar|     Falconbridge'a - i szukał w nich skwapliwie wiadomości z
39 Latar|     swej żywności, więc kilka z nich zleciało z wierzchu latarni
40 Sach |       uciekać, ale dobrze się w nich bronić. Dzięki tej myśli
41 Ozyr |     nosić czepków, mogli się od nich uwolnić łapówką, w ten bowiem
42 Zpami| naturalista mógłby powiedzieć o nich, że z góry są na śmierć
43 Zpami|     dziecku poświęcać każdemu z nich tyle czasu, ile wymagała
44 Zpami|    palcach chwile, które nas od nich przedzielały, a które Michasiowi
45 Zpami|        miał zły akcent; każdy z nich mógł go pociągnąć za włosy
46 Zpami|      teraz leżał taki wyższy od nich, uroczysty, spokojny, otoczony