Nowela

 1 Janko|          Nie obiecywali sobie nawet ludzie, że się wychowa, a jeszcze
 2 Janko|           się to zdało! Nazywali go ludzie "Janko Muzykant"!... Wiosną
 3 Janko|             się pod murem, słuchał. Ludzie tańcowali obertasa, czasem
 4   1  |             tej sali, gdzie wszyscy ludzie milczeli jakby na pogrzebie
 5   1  |       Zrobiło się jeszcze ciemniej. Ludzie zbijali się w jeden kąt,
 6   1  |             na boki, ale nie tonął. Ludzie uspokoili się po trochu;
 7   1  |              Podróż była skończona.~Ludzie zaczęli wysypywać się ze
 8   1  |            Co chwila przesuwali się ludzie zupełnie czarni o wielkich
 9   1  | przyjaciółkę, z paciorkami na szyi.~Ludzie jednak przechodzili koło
10   1  |           są szumowinami emigracji. Ludzie ci próżnują po części dla
11   1  |       deskami i belkami kręcili się ludzie zajęci przy budowie. Marysia
12   1  |         ochrony od deszczu, stawali ludzie ciągnący sznury od tarana,
13   1  |     będzieszże ty na dworze sypiać. Ludzie cię opuścili, Bóg cię opuścił,
14   1  |   otwierających się bram wychodzili ludzie i szli pośpiesznie do codziennych
15   1  |      polszczyzną :~- A wyście skąd, ludzie?~Jakby piorun w nich uderzył.
16   1  |           panem, wytrzeszczał oczy, ludzie poczęli się gromadzić, otwierać
17   1  |       słyszałem, wielmożny panie.~- Ludzie! jak wy się tu puszczacie?
18   1  |       pościel. Ach! jacyż to dobrzy ludzie byli, ale cóż dziwnego!
19   1  |        młodych, zbrojnych parobków. Ludzie sypiali na wozach lub też
20   1  |       wołania: "Bywaj bić bestyję!" Ludzie, którzy przybyli z dzikich
21   1  |             przewodników wzrastały. Ludzie mówili, że na puszczę zostali
22   1  |           większą groźbę przynosił. Ludzie uciekali z niej nocami,
23   1  |           się na coraz nowe ofiary, ludzie na puszczy zaczęli to przeklinać,
24   1  |            to weźmiewa się za bary.~Ludzie popatrzyli z kolei na Orlika
25   1  |          odziewał. Gdy więc zaczęli ludzie uciekać i tracić głowy,
26   1  |        suplikacjach na bór zawziął, ludzie pomyśleli sobie: "Przecie
27   1  |           gdy w czarnej dali leśnej ludzie ujrzeli niby wielką gwiazdę
28   1  |          ryczeć żałośnie, psy wyły, ludzie biegali przerażeni nie wiedząc,
29   1  |     spalenizny napełniły powietrze. Ludzie w taborze, choć im nie groziło
30   1  |       deszczem. Świtaniem niektórzy ludzie poszli obejrzeć zgliszcza,
31   1  |        stopniowo w wielką sadzawkę. Ludzie, moknąc po całych dniach,
32   1  |      przeraźliwy:~- Woda! woda!~Gdy ludzie przetarli ze snu oczy, ujrzeli
33   1  |           łzami o miłosierdzie. Nie ludzie też znęcali się nad nią,
34   1  |            do portu wyglądać Jaśka. Ludzie przyzwyczaili się do niej
35 Latar|            Ani woda, ani ogień, ani ludzie. Zresztą od ludzi Skawiński
36 Latar|           myślał o tym, jak w ogóle ludzie marzą o czymś niedoścignionym.
37 Latar|        poczęła wyć. Tam, na dworze, ludzie na owych okrętach walczyli
38 Latar|      podobne życie na wieży. Młodzi ludzie, jeśli się na nie godzą,
39 Latar|             mew, łodzie do żuków, a ludzie poruszali się jak małe punkciki
40 Latar|             myślał bowiem, że jeśli ludzie budują domy dla inwalidów,
41 Sach |           na zgliszczach Chiavatty! Ludzie mają serce.~Po przedstawieniu
42 Ozyr |         niepróżno zowią mnie bogi i ludzie Wszechmocnym, bo oto wszechmocą
43 Legen|            załogę "Purpury":~- Hej, ludzie! dokąd jedziecie?~- Dokąd
44 Zpami|           sił brakło. Zemdlała, gdy ludzie przyszli brać miarę na trumnę,