Nowela

 1   1  |    chłopaki nie potrafiliby tak - rzekł stary.~- Kiej Niemcy wleźli,
 2   1  |    zawzięty, więc wierzyła, że co rzekł, to i spełni. Ot, chciałaby
 3   1  |    zdawało, powiedzieć; nareszcie rzekł:~- Maryś, tak mi się widzi,
 4   1  |        nogi przechodzącego majtka rzekł:~- Wielmożny panie, a prędko
 5   1  |         popękaną twarz.~Po chwili rzekł poważnie:~- Ja byłem w Gdańsku...
 6   1  |        owe grupy i bukiety drzew, rzekł znowu:~- Pokłonię się wielmożnemu
 7   1  |   Uścisnął silnie rękę Wawrzona i rzekł:~- Bruder, życzę glücku!
 8   1  |         się w popiele.~- Maryś! - rzekł - nie mogę już wytrzymać
 9   1  |           Przychodzę po dolara! - rzekł.~Zrozumiała wyraz "dolar"
10   1  |           chrapliwy i groźny, gdy rzekł znowu:~- Czemuś go nie prosiła,
11   1  |         ręką.~Chwilkę stał, potem rzekł do dziewczyny krótko:~-
12   1  |         port opustoszał zupełnie, rzekł dziwnym głosem:~- Pójdźwa,
13   1  |          sam jej kraniec, Wawrzon rzekł:~- Tu będziewa spali.~Marysia
14   1  |        może się tam co znajdzie - rzekł stary.~Wstała bez wielkiego
15   1  | znaleźliśwa nad wodą.~- Wiliam! - rzekł do chłopca - każ im dać
16   1  |       Potem myślał przez chwilę i rzekł:~- Biedę przeszliście. Ale
17   1  |              Tak jest, ciemięgo - rzekł spostrzegłszy zadziwienie
18   1  |      ojcowie żyli... To mój syn - rzekł ukazując na chłopca. - Wiliam!
19   1  |        starego zabiorą.~Następnie rzekł wprost już do Wawrzona:~-
20   1  |        głębiej~- Słuchaj, stary - rzekł nagle. - Zakładają teraz
21   1  |     miękki.~- Słuchaj, dziecko! - rzekł do Marysi - oto tu masz
22   1  |         mógł wreszcie wytrzymać i rzekł :~- Maryś!~- Co tatulu?~-
23   1  |     przyszedł Wawrzon do Marysi i rzekł:~- Widzęć, że wszyscy tu
24   1  |            Ojcze! pobłogosławta - rzekł. - Miłuję ja tę dziewczynę
25   1  |          nań dziwnie jakoś, potem rzekł głośno:~- Ano, to weźmiewa
26   1  |      kołem, oparł się o karabin i rzekł:~- Nie będziecie karczowali.
27   1  |          zbliżywszy się do Marysi rzekł:~- Musisz być moją, jakom
28   1  |          Był to Orlik.~- Maryś! - rzekł - jakom ci powiedział, że
29   1  |      innemu ślubowała.~- Maryś! - rzekł chłopak miękko - Maryś serdeczna!~-
30   1  |       samo południe obudził się i rzekł :~- Maryś! Już ja jutra
31   1  |    głuszył ich głosy.~- Strzelę - rzekł Orlik - światło zobaczą,
32 Latar|           chorągwi. Rozwinął go i rzekł:~- Oto są świadectwa. Ten
33 Latar|          się wzruszony.~- Well! - rzekł. - Przyjmuję was. Jesteście
34 Ozyr |           ducha:~- Mów ty teraz - rzekł biorąc w ręce wagi, na których
35 Ozyr |          czas dłuższy, a wreszcie rzekł:~- Widzę, że obie macie
36 Ozyr |         jego tronu.~- Mów dalej - rzekł - aby się stało wreszcie
37 Ozyr |           i klęski.~- Jeśli tak - rzekł Sprawiedliwy - to trzeba
38 Ozyr |        raz trzeci palec do góry i rzekł z powagą:~- Łapówki nie
39 Ozyr |          Niech mnie ibis kopnie - rzekł Ozyrys dorzucając na obie