Nowela

 1 Janko|          Chwilami przygasały, aby znowu rozpromienić się jeszcze
 2 Janko|        Skrzypce rozpromieniły się znowu...~Biedny, mały, skulony
 3 Janko|            bo gdy podniósłszy się znowu spojrzała na dziecko, oczy
 4   1  |          z łopotem, aby następnie znowu wydąć się na kształt piersi
 5   1  |        zdawało się jej, że Smolak znowu szepce do niej drgającym
 6   1  |  dźwiękiem. Tymczasem szkło lampy znowu upadło na ziemię, a płomień
 7   1  |          bezdenne ruchome doliny, znowu pomyśleli, że ich chyba
 8   1  |      grupy i bukiety drzew, rzekł znowu:~- Pokłonię się wielmożnemu
 9   1  |          żadnym ubiorom.~Upłynęła znowu godzina. Niebo powlokło
10   1  |      doków przyczepić, podbito mu znowu oczy. Przy tym co to za
11   1  |          wdzięcznością ku niebu i znowu mruczał:~- Myślałem se:
12   1  |     chrapliwy i groźny, gdy rzekł znowu:~- Czemuś go nie prosiła,
13   1  |     podjęłaś?~- Podjęłam.~Wawrzon znowu okręcił się na miejscu jak
14   1  |         oczy, potem przymykała je znowu. Śniło się jej, że błądząc
15   1  |     rusztowania, maszty i kominy. Znowu jakieś okręty wypływały
16   1  |   nadludzką ciągną ją w górę. Już znowu czuje pod nogą deski rusztowania,
17   1  |           nogą deski rusztowania, znowu otaczają ją ramiona, ale
18   1  |          wielki, pogodny, pełny i znowu stało się coś dziwnego.
19   1  |          nimi i z chłopakiem. Oni znowu zaczęli mu do nóg padać,
20   1  |          do nóg.~Starego pana dym znowu zaczął widocznie gryźć w
21   1  |         tego dnia, drugiego ranka znowu zaczęli się bić z sobą przy
22   1  |           osada marniała. Upłynął znowu tydzień i drugi. Zapasy
23   1  |          pieśń ucichła, zaszumiał znowu, jakby mówił groźnie: "Jam
24   1  |          przed nami.~Orlik począł znowu wiosłować. Tymczasem Wawrzon
25   1  |         Marysię z nędzy topić, bo znowu wołał: "Dziecko, odpuść!
26   1  |           większej rzeki, bo prąd znowu szybko unosił tratwę. Niepodobna
27   1  |           Marysi: "Ratuj mnie", i znowu jął rozpaczliwie rozcinać
28   1  |          jego głową, ale wypłynął znowu. Łódź tuż, tuż. Słyszy już
29   1  |            Ale Orlik zanurzvł się znowu. Porwał go potworny wir...
30   1  |          pomoc i jeśli nie słyszę znowu.~Za chwilę silne ręce przeniosły
31   1  |         sobie twarz ocierać. Była znowu w Nowym Jorku, sama, bez
32 Latar|      książka. Gdy stary wyciągnął znowu po nią rękę, słyszał wśród
33 Latar|          z wrzaskiem, a sam wziął znowu książkę. Słońce już było
34 Latar|       nagle w szeregu widzeń. Oto znowu jest ułanem i stoi na widecie:
35 Latar|           tułactwa; wiatr porywał znowu ten liść, by nim rzucać
36 Sach |            Oto wychodzi, wychodzi znowu, zziajany, zmęczony, straszny.
37 Legen| niebezpieczeństwie, podniosły się znowu, silniejsze, tak silne,
38 Zpami|     gdziekolwiek się ruszyła, ale znowu jej nie poznawał. Wieczorem