Nowela

 1   1  |       zamigotały już na niebie, a ona ciągnęła żurawia śpiewając: "
 2   1  |          słowa Marysia widziała i oną studnię, i miesiąc wielki,
 3   1  |     przytrząśnięty.~Hej! gdzie to ona teraz była, gdzie ją tatusiowa
 4   1  |         odjechali: polska ziemia, ona zbożna, jednym łanem się
 5   1  |         białych dworów wśród lip; ona, co czapką rogatą pod nogi
 6   1  |          wieki wieków" odpowiada; ona wielmożna, ona matka najsłodsza,
 7   1  |         odpowiada; ona wielmożna, ona matka najsłodsza, taka poczciwa,
 8   1  |          gdy za nią przyjedzie, a ona będzie już dziedziczką?
 9   1  |          chwili, on przy piecyku, ona na słomie. Upłynęła jedna
10   1  | wpatrywała się w ogień. Szukała i ona w swoim czasie roboty. Najęto
11   1  |    obrócisz i ja się obrócę", ale ona jechała wtedy dziedziczką
12   1  |        swoją kolonię po ojcach, a ona stała się taką biedną, taką
13   1  |         do księdza, boś mi miła!" Ona mu zaś odpowiadała: "Cichaj,
14   1  |          izby przemocą ciągnął, a ona zasłoniwszy oczy rękoma
15   1  |         go nie prosiła, ciemięgo?~Ona westchnęła:~- Prosiłam.~-
16   1  |         niej, czy o niej pamięta? Ona pamięta, bo w szczęściu
17   1  |           lepiej niż dziś...~Nie! Ona nie chciała umierać. Ona
18   1  |          Ona nie chciała umierać. Ona miała osiemnaście lat i
19   1  |     zacisnęły się jak kleszcze... Ona wypraszała się śmierci coraz
20   1  | uśmiechnięta w jasności wielkiej. Ona na ten widok ludzi na brzegu
21   1  |   świętość nad wszystko ukochana.~Ona nie tylko się rozbudziła,
22   1  |         ale byle komu nie dam, bo ona je gospodarska córka. Kto
23   1  |           Marysiu, zorzo rumiana.~Ona pomyślała sobie, że jeden
24   1  |        Marysię jako na tęczę, ale ona, pochyliwszy się ku nogom
25   1  |        Dziecko, odpuść! odpuść! "~Ona biedaczka leżała u wezgłowia
26   1  |          Lipiniec. Tam jej Jaśko. Ona prócz niego nie ma już nikogo
27   1  |        obdarzali czasem jałmużną. Ona dziękowała pokornie, uśmiechając
28 Latar|         myśl spoczynku. Owładnęła ona starcem zupełnie i wchłonęła
29 Latar|         właśnie to, że przeszła i ona nawet w rezygnację. Cały
30 Latar|           jakby w obawie, by mu i ona nie zginęła...~
31 Sach |      Antylopa. W pięć lat liczyła ona dwa tysiące mieszkańców.~
32 Legen|        Przechodziły lata całe - a ona nie tylko sama zdawała się
33 Zpami|          wszystko istoty... Nigdy ona nie wiedziała o tym i nigdy
34 Zpami|           do tego człowiek chory, ona zaś córka zamożnego domu
35 Zpami|       jego wyszeptały:~- Mama!...~Ona chwyciła go za obie ręce
36 Zpami|        były dla mnie straszne, bo ona nie chciała odstąpić zwłok,