Nowela

 1 Janko|     zagiętą rączkę. Kołeczki przy niej świeciły jak robaczki świętojańskie,
 2   1  |         że Smolak znowu szepce do niej drgającym głosem:~- Kiej
 3   1  |        tylko, żeby teraz był przy niej i słuchał z nią razem morskiego
 4   1  |         wodę popłyniesz, czy ty o niej myślisz w Lipińcach?~Powoli
 5   1  |          pod pokładem. Panowała w niej cisza. Światła lamp umocowanych
 6   1  |     ogromnej piwnicy. Powietrze w niej było przesycone zapachem
 7   1  |     otwartej burty, znaleźli przy niej i Kaszubę. Uścisnął silnie
 8   1  |          dusza rada by wylecieć z niej i lecieć jaskółką chybką
 9   1  |           do kupy belek siadła na niej, bo nie mogła iść dalej,
10   1  |          Wawrzon w milczeniu koło niej.~Godzina już była czwarta
11   1  |         koniuchy. Czy tam myśli o niej, czy o niej pamięta? Ona
12   1  |           tam myśli o niej, czy o niej pamięta? Ona pamięta, bo
13   1  |           Nie Jaśko siedział przy niej, ale Wawrzon, i nie "Dunajec"
14   1  |         jaką daje młodość. Cała w niej dusza wzdrygnęła się do
15   1  |        dwie ręce wyciągają się do niej. Na Boga! To Jaśko tam stoi,
16   1  |    spływają po promieniach, aż do niej, szeleszcząc skrzydełkami,
17   1  |       poczuł, że oddycha. Serce w niej biło, choć słabo; zrozumiał
18   1  |      powietrze portu zdrowsze dla niej było od zatrutej atmosfery
19   1  |           dwie belki chustkę, a w niej zawinięty chleb, gotowaną
20   1  |          kolei na wiarę i nigdy w niej poprzednio nie był; inaczej
21   1  |      przynosił. Ludzie uciekali z niej nocami, i co się tam z nimi
22   1  |      choćby do Lipiniec, było dla niej goryczą, nie pociechą. Wrócić
23   1  |      gorączki zdało mu się, że do niej wracał. Ot, widzi mu się,
24   1  |           do łodzi po ratunek dla niej. Wartki pęd wody hamował
25   1  |     światło.~Ale prąd niósł je ku niej. Zarysowała się łódź o kilkunastu
26   1  |         trochę odżywiła, byłaby z niej ładna dziewczyna. Oni by
27   1  |       Ludzie przyzwyczaili się do niej i obdarzali czasem jałmużną.
28 Latar|       popołudniowego słońca, a na niej otwarta już książka. Gdy
29 Sach |           ojczyzny, i nie myślą o niej więcej niż na to business
30 Zpami|           do szkoły i wracające z niej chmurne" zgarbione pod ciężarem
31 Zpami|           nauki i pożytek, jaki z niej płynie. Myślę tylko po prostu,
32 Zpami|            więc moje przywarło do niej. Co ja na to poradzę? A
33 Zpami|           to szkodzi? Nie chcę od niej więcej światła niż od słońca,
34 Zpami|         matka, jaki to będzie dla niej ból, jak to może podkopać
35 Zpami| błyszczącymi orzechami, a naokoło niej główki dziecinne jasne i
36 Zpami|      kołdrze, rysowały się już na niej z tą ciężką bezwładnością