Nowela

 1 Janko|  wziąwszy dziecko pokropiła je wodą, aż poczęło oczki mrużyć,
 2   1  |      prawie zupełnie. W oddali woda wydawała się już nawet gładką
 3   1  |     powietrzu polecę, kaczorem wodą popłynę, złotym pierścieniem
 4   1  |   śmierć, a jakom ci tu nad tą wodą studzienną ślubował, tak
 5   1  |        jak okiem sięgnąć, jeno woda i woda, zielonawe bruzdy
 6   1  |     okiem sięgnąć, jeno woda i woda, zielonawe bruzdy i zapienione
 7   1  |     zaczyna niebo, powietrze i woda, zarówno nasiąkłe światłem,
 8   1  |      łąk od kaczeńca złotych i wodą świecących, pełna bocianów,
 9   1  |     się z ciemnością, chmury z wodą, wicher z pianą; fale biły
10   1  |   wybił drzwi i runął na salę: woda z szelestem rozpłynęła się
11   1  |   słowach uspokoił kobiety, że woda dostała się tylko wypadkiem,
12   1  | zachodzie. Okręt gonił za nimi wodą. Wawrzon naprawdę pomyślał,
13   1  | trzecia i czwarta. Powietrze i woda były trochę zamglone, ale
14   1  |        gęstą, czarną i stojącą wodą. Okna odrapanych domów ponuro
15   1  |     rybami, które zapewne sama woda wyrzuca na piasek; tajne
16   1  |       skrzyń okrętowych, które woda na brzeg wyrzuca. Tak robią
17   1  |      cię choć śmierć przytuli. Woda głęboka jest, nie będziesz
18   1  |        się dylów i zawisła nad wodą.~Chłop pochylił się i straszno
19   1  |        tego było, i poszli nad wodą, aż do głównych doków. Wstąpiły
20   1  |        co dziś znaleźliśwa nad wodą.~- Wiliam! - rzekł do chłopca -
21   1  |         Gdzieście spali?~- Nad wodą.~- Wygnali was z mieszkania?~-
22   1  |     puszcza była najrzadsza, a woda najbliższa. Stąd powstały
23   1  |   bagna, bajora i jakaś śpiąca woda pod drzewami, że jakieś
24   1  |    Płomienie rozlewały się jak woda, biegły po suchych wiązaniach
25   1  |       się krzyk przeraźliwy:~- Woda! woda!~Gdy ludzie przetarli
26   1  |     krzyk przeraźliwy:~- Woda! woda!~Gdy ludzie przetarli ze
27   1  |       drzewa nie były wycięte. Woda dochodziła im zaledwie do
28   1  |         Ostatni wyraz stłumiła woda, która zalała mu gardło.
29   1  |   Żywiła się tym, co wyrzucała woda, jako się w Nowym Jorku
30 Latar|     tej skalistej wysepce? Ani woda, ani ogień, ani ludzie.
31 Latar|         Niebo - to jeden ogół, woda - to drugi, a wśród tych
32 Latar|         zalany u spodu stojącą wodą, oplątany lianami, szumiący
33 Latar|      zdawało mu się, że niebo, woda, jego skała, wieża i złote
34 Legen|       począł się psować. Słona woda przeżarła belki, potężne
35 Zpami|  człowiek, któremu usta zalewa woda, a potem zamilkł nagle.