Nowela

 1 Janko|        to chłopak nierozgarnięty bardzo i jak wiejskie dzieciaki
 2 Janko|       karczmie: brzęczały cicho, bardzo cichutko, właśnie jak muszki
 3 Janko|    nieruchome, twarz zaś poważna bardzo, mroczna i stężała. Promień
 4   1  |           W Hamburgu obdarli ich bardzo z pieniędzy; na statku jechali
 5   1  |       Światła lamp umocowanych w bardzo niskim sklepieniu oświetlały
 6   1  |       dzioba. Kołysanie było tam bardzo dokuczliwe, więc tam wepchnęli
 7   1  | przyjaźnie. Oni też radowali się bardzo, bo przecież mieli jakąś
 8   1  |       Polaków żyje w Nowym Jorku bardzo wielu, ale zamożniejszy
 9   1  |       niepamiętny, ale umiłowany bardzo; tylko przy nim byłby spokój
10   1  |         go dziewczyna zlękła się bardzo. Powinni byli zapłacić dolara
11   1  |       ciemno, ale na ulicy widno bardzo i przy tym świetle twarz
12   1  |         dobrym uczuciem, jakie w bardzo biednych ludziach budzi
13   1  |       dziewczyna, czym mogli tak bardzo zgrzeszyć, co przeciw Panu
14   1  |       więc głód nie dokuczał jej bardzo, ale z męki i osłabienia
15   1  |          zupełnej musieli pełzać bardzo ostrożnie, by nie wpaść
16   1  |         Tatulu! Jeść mi się chce bardzo.~- Pójdź, córuchno, nad
17   1  |         radowało go to widocznie bardzo. Potem kazał sobie opowiadać,
18   1  |       całuje, z czego się śmiały bardzo. Stary pan chodził między
19   1  |       boku i Mazura za sobą, nie bardzo komu ustąpi, a temu, co
20   1  |        osadnicy rozczarowali się bardzo. Spodziewali się zastać
21   1  |         małymi oddziałami nieraz bardzo blisko od Clarcsville, nie
22   1  |        wielka łódź. Była jeszcze bardzo daleko, ale zbliżali się.
23 Latar|      wzruszonym głosem. - Jestem bardzo znużony i skołatany. Dużo,
24 Latar|   twierdzą, że czasem, gdy morze bardzo jest rozhukane, woła coś
25 Latar|        gdy atmosfera stawała się bardzo przezroczystą, widać było
26 Latar|          niego po imieniu głosem bardzo kochanym, a zapomnianym
27 Latar|         te kilka dni posunął się bardzo i pochylił; oczy miał tylko
28 Zpami|         mu powiedziano, iż matka bardzo jest nieszczęśliwa, chora
29 Zpami|     prędzej moja religia.~Michaś bardzo przypominał matkę. Nieraz
30 Zpami|     Rodzina Michasia była kiedyś bardzo zamożna, ale -i za dużo
31 Zpami|          mówił niby do ucha, ale bardzo głośno:~- Piątkę! naprawdę
32 Zpami|    tłumacząc mu, że mamie chodzi bardzo o jego naukę, ale także
33 Zpami|       pisywał do niego, człowiek bardzo przychylny, ale nieoględny,
34 Zpami|        skroniach, gdy się ożywił bardzo, uwidoczniła się teraz stale.
35 Zpami|        nie jest, panie, tylko mi bardzo zimno. Rozebrałem go i położyłem