Nowela

1001 Zpami|             Boże Narodzenie zbliżało się szybko, i co do cenzury
1002 Zpami|              co do cenzury nie można się było już łudzić. Napisałem
1003 Zpami|     odebrania go ze szkół, bom lękał się dla niego każdego silniejszego
1004 Zpami|              mu to widoczną ulgę, bo się wypłakał długo i serdecznie,
1005 Zpami|            długo i serdecznie, co mu się od pewnego czasu już nie
1006 Zpami|              Maszyńskiego, uśmiechał się przez łzy. Mnie także było
1007 Zpami|         przynosiły zgryzoty. Zdawało się, iż wszystko przeciw niemu
1008 Zpami|            iż wszystko przeciw niemu się sprzysięga. Dla "tym większej"
1009 Zpami|           sobą. Michaś raz zapomniał się i dostał, jako demoralizujący
1010 Zpami|             wrażliwy - nie podejmuję się opisać: co za chaos musiał
1011 Zpami|            za chaos musiał wytworzyć się w jego umyśle! Rwało się
1012 Zpami|             się w jego umyśle! Rwało się wszystko w tej dziecinnej
1013 Zpami|             światła - ciemność. Giął się też jak kłos pod wiatrem.
1014 Zpami|          senność; ruchy jego zrobiły się jakby bezwiedne, a głos
1015 Zpami|           głos dziwnie powolny. Stał się niezwykle cichy, spokojny
1016 Zpami|             przechadzkę, nie opierał się, jak dawniej, ale brał czapkę
1017 Zpami|            że pod jego pozorem kryła się wyegzaltowana, bolesna rezygnacja.
1018 Zpami|           myślał o niczym. Raz, gdym się go spytał, czy już skończył
1019 Zpami|               Ja myślę, panie, że to się na nic nie zdało." Bałem
1020 Zpami|             na nic nie zdało." Bałem się wspomnieć nawet przy nim
1021 Zpami|             więcej także niepokoiłem się o jego zdrowie, bo mizerniał
1022 Zpami|      mizerniał ciągle i w końcu stał się prawie przezroczysty. Siatka
1023 Zpami|           która dawniej ukazywała mu się na skroniach, gdy się ożywił
1024 Zpami|             mu się na skroniach, gdy się ożywił bardzo, uwidoczniła
1025 Zpami|           ożywił bardzo, uwidoczniła się teraz stale. Wypiękniał
1026 Zpami|            Wypiękniał tak, że zrobił się prawie podobny do jakiegoś
1027 Zpami|          pani Maria - nie spodziewam się już celujących, chciałabym
1028 Zpami|         dobrym sprawowaniem starałeś się wynagrodzić niedostateczne
1029 Zpami|             publiczna nagana tyczyła się wprost sprawowania chłopca,
1030 Zpami|              to tylko dziecko dobrze się sprawiało, które płaciło
1031 Zpami|              płatki śnieżne, kręcące się w powietrzu. Nie zazdrościłem
1032 Zpami|        płatków musiały mu tam kręcić się po głowie, ale wolałem z
1033 Zpami|     milczeniu, a tymczasem ściemniło się prawie zupełnie. Zabrałem
1034 Zpami|            prawie zupełnie. Zabrałem się do układania rzeczy w kuferek,
1035 Zpami|          który dygotał i zatrzymywał się na każdej sylabie - że mama
1036 Zpami|            trzciny. Kazałem mu napić się herbaty i okryłem, czym
1037 Zpami|               potem, że także czułem się niezdrów, położyłem się
1038 Zpami|              się niezdrów, położyłem się zaraz. Zdmuchnąwszy świecę,
1039 Zpami|        niespokojnie. Na stole paliła się lampa, przed stolikiem zaś
1040 Zpami|         ramię:~- Michasiu!~Rozbudził się i począł mrugać oczyma ze
1041 Zpami|          Panie - odrzekł uśmiechając się - powtarzam wszystko od
1042 Zpami|         natychmiast. Nie potrzebował się długo namyślać. Chwilę potrzymał
1043 Zpami|            wiele rzeczy nie mogło mu się widocznie w głowie pomieścić.~
1044 Zpami|             z niezwykłą siłą wsparły się na moim ramieniu i cała
1045 Zpami|          powieki i usilnie wpatrywać się w schyloną nad nim twarz.
1046 Zpami|            twarz. Myśl jego natężała się widocznie, walcząc z gorączką
1047 Zpami|              usta drgały, uśmiechnął się raz i drugi, a w końcu wargi
1048 Zpami|            zdjęła, serce ścisnęło mi się dziwnym uczuciem: oto między
1049 Zpami|             nią oczyma, gdziekolwiek się ruszyła, ale znowu jej nie
1050 Zpami|        Wieczorem gorączka zwiększyła się. Deklamował w malignie dumę
1051 Zpami|             był jeszcze zdrów, uczył się w sekrecie ministrantury
1052 Zpami|            świąteczną i radosną. Gdy się ściemniło zupełnie, przez
1053 Zpami|           widać było choinkę jarzącą się od świeczek, pozawieszaną
1054 Zpami|             a całe wnętrze rozlegało się od krzyków radości i zdziwienia.
1055 Zpami|              wesołe i radość stawała się ogólną; tylko jeden nasz
1056 Zpami|      repulisti? Pod bramą zatrzymali się chłopcy z szopką, i wkrótce
1057 Zpami|              Noc Narodzenia zbliżała się, a myśmy drżeli, by to nie
1058 Zpami|             Przez chwilę zdawało nam się jednak, że chłopiec oprzytomniał,
1059 Zpami|           ustawał zupełnie. Nie było się co łudzić! Ta mała dusza
1060 Zpami|            Zobojętniał i nie oglądał się już na nas. Każdy oddech
1061 Zpami|          leżące na kołdrze, rysowały się już na niej z tą ciężką
1062 Zpami|         martwych; nos jego zaostrzał się, a twarz nabierała jakiejś
1063 Zpami|              szybszy, a w końcu stał się podobny do szeptu zegarka.
1064 Zpami|        ostatnie ziarnko piasku miało się zsypać z klepsydry: miał
1065 Zpami|         koniec.~Koło północy zdawało się nam stanowczo, że już kona,
1066 Zpami|          doktór do ust, przesłaniało się jeszcze mgłą oddechu. W
1067 Zpami|         później gorączka zmniejszyła się nagle: myśleliśmy wszyscy,
1068 Zpami|           Biednej pani Marii zrobiło się słabo.~W ciągu dwóch godzin
1069 Zpami|             przedpokoju i położywszy się na sienniku, usnąłem. Obudził
1070 Zpami|             na dziecko; zanim jednak się zerwałem, wbiegła sama do
1071 Zpami|        kołdrą, którą matka, zrywając się z łóżka, zsunęła z jego
1072 Zpami|        katafalk. Rozpacz jej stykała się co chwila z obojętnością
1073 Zpami|           którym biedne dziecko tyle się naodmieniało słów łacińskich
1074 Zpami|           naodrabiało zadań, zmienił się jakby w kaplicę, bo zamknięta
1075 Zpami|        zwrócony do sufitu, uśmiechał się łagodnie, jakby chłopiec
1076 Zpami|        śmierci upodobał sobie i czuł się szczęśliwym. Migotania świec
1077 Zpami|      powyjeżdżali na święta, poczęli się schodzić.~Oczy dzieci rozszerzały
1078 Zpami|              Oczy dzieci rozszerzały się ze zdziwieniem na widok
1079 Zpami|          jeszcze między nimi, zginał się jak i oni pod ciężarem tornistra
1080 Zpami|           światłem; wszyscy zbliżali się do niego z szacunkiem i
1081 Zpami|           znaczył. Chłopcy, trącając się łokciami, szeptali sobie,
1082 Zpami|       Inspektor" przyszedł, to on by się już nie zerwał, nie przestraszył,
1083 Zpami|        przestraszył, ale uśmiechałby się tak samo spokojnie; że on
1084 Zpami|           zupełnie może robić, co mu się podoba, hałasować, jak zechce,
1085 Zpami|          szyją.~Tak szepcąc zbliżali się do szeregu świateł i odmawiali "