Nowela

 1 Janko|     przemykającą się w ciemności ku karczmie. Ale przecież chłopak
 2 Janko|         duszę swoją całą wysyłał ku nim przez oczy, bo mu się
 3 Janko|        przybliżać, jakoby płynąc ku dziecku... Chwilami przygasały,
 4 Janko|       jakiego kociaka, i wyniósł ku stodółce. Dziecko, czy nie
 5   1  |     Kadłub ten, zwrócony dziobem ku zachodowi, to wspinał się
 6   1  |      szedł naprzód. Fala płynęła ku niemu, a on ku fali - i
 7   1  |      Fala płynęła ku niemu, a on ku fali - i rozcinał ją piersiami.
 8   1  |         ale bez burzy. Wiatr dął ku zachodowi, chwilami jednak
 9   1  |     ciągnące z krakaniem od boru ku wsi, dymy idące z kominów
10   1  |        wsi, dymy idące z kominów ku górze, zamarzły żuraw przy
11   1  |        Powoli słońce chyliło się ku zachodowi i zapadało w ocean.
12   1  |         ciemni i nieskończoności ku okrętowi.~Majtkowie słysząc
13   1  |          szerokiej ulicy Brodway ku portowi w kierunku Chattam-square
14   1  |    podnosił oczy z wdzięcznością ku niebu i znowu mruczał:~-
15   1  |    nadrobić, więc zbliżywszy się ku niemu podjęła go cicho pod
16   1  | błotnistsze uliczki zbliżali się ku krańcowi portu, wydostali
17   1  |          Ostatni raz wznosi oczy ku ojcu: "Tatulu! tam Matka
18   1  |         pod górę na Water-street ku Broadway. Z odpoczynkami
19   1  |          jak chaber oczy do góry ku gwiazdom i w blaskach ogniska
20   1  |         ale ona, pochyliwszy się ku nogom starego, rzekła:~-
21   1  |          i gasła. Wiatr pociągał ku południowi, gdy się zmroczyło.
22   1  |        Istotnie i łódź popłynęła ku niemu, niesiona tym samym
23   1  |       światło.~Ale prąd niósł je ku niej. Zarysowała się łódź
24 Latar|          owa zdawała się biegnąć ku światłu. Długie wiorstowe
25 Latar|       się zwolna za międzymorze, ku drugiemu oceanowi, ale i
26 Latar|        tych światłościach leciał ku stronom kochanym. Zaszumiały
27 Latar|          młyn, dwa stawy, podane ku sobie i brzmiące całą noc
28 Sach |   blaszaną miskę i wyciągając ją ku widzom, mówi błagalnym głosem:
29 Legen|         dno morza, potem rzuciły ku chmurom, potem zwaliły znów