Nowela

 1 Janko|    rozczochraną główkę dziecka i twarz, w której nie zostało kropli
 2 Janko|          się jeszcze oddechem, a twarz dziecka była jakby zasłuchana
 3 Janko|          skrzypki z gonta.~Nagle twarz umierającego dziecka rozjaśniła
 4 Janko|       wprawdzie, ale nieruchome, twarz zaś poważna bardzo, mroczna
 5   1  |      wybiło się na jego popękaną twarz.~Po chwili rzekł poważnie:~-
 6   1  |         blada i chorobliwa, cała twarz jakby drobniejsza niż dawniej,
 7   1  |   płomienie, to łzy zalewały jej twarz; ale teraz jak ognia w piecyku,
 8   1  |        bardzo i przy tym świetle twarz dziewczyny wydawała się
 9   1  |        się na oczach, a wybladła twarz chyliła się na piersi. Chwilami
10   1  |          by się przestraszył, bo twarz ta miała wyraz zwierzęcy
11   1  |     ruchu; oczy miała zamknięte, twarz bladą jak płótno z sinawym
12   1  |          złote światło na martwą twarz Marysi. Zdawały się ją całować,
13   1  |         walki i wilgoci, była to twarz po prostu anielska: bo też
14   1  |        bystrzej i uśmiechać się.~Twarz ludzka uśmiechająca się
15   1  |    skrach i blasku Czarny Orlik.~Twarz miał okopconą dymem i groźną.
16   1  |       Głowa jego była odkryta, a twarz mokra i zarumieniona znojem,
17   1  |         na progu i zaczęła sobie twarz ocierać. Była znowu w Nowym
18 Latar|       należał do ludzi Południa. Twarz jego była przygnębiona i
19 Latar|           Jesteście latarnikiem. Twarz starego zajaśniała niewypowiedzianą
20 Sach |          źle oswojonego jaguara. Twarz ma jakby wykutą z miedzi,
21 Sach |        się jak wicher i milknie. Twarz wodza staje się coraz groźniejsza.
22 Ozyr | przymknął oczy.~Po chwili jednak twarz rozjaśniła mu się promiennym
23 Zpami|     pociechę! - wołał, zakrywszy twarz dłońmi.~Następnego dnia,
24 Zpami|        Tam nauka miała dla niego twarz swojską, życzliwą, nie obcą
25 Zpami|        kłos pod wiatrem. W końcu twarz tego jedenastoletniego dziecka
26 Zpami| wpatrywać się w schyloną nad nim twarz. Myśl jego natężała się
27 Zpami|        nos jego zaostrzał się, a twarz nabierała jakiejś chłodnej