Nowela

 1 Zpami|         psuję i rozpieszczam, że Michaś widocznie nie dość pracuje,
 2 Zpami|        najlepiej wiedziałem, czy Michaś nie dość pracuje! Było to
 3 Zpami|     żadnym innym chłopcu. Biedny Michaś namiętnie i ślepo był przywiązany
 4 Zpami|         ptak i nie dbałem o nic. Michaś i tego nawet nie miał. Życie
 5 Zpami|         to prędzej moja religia.~Michaś bardzo przypominał matkę.
 6 Zpami|     dawnych czasów - miernością. Michaś był ostatnim z rodziny;
 7 Zpami|           Wieczorami w takie dni Michaś rozmarzał się i wyobrażając
 8 Zpami|   czyniła nadmierna praca.~Gdyby Michaś był dzieckiem obojętniejszym,
 9 Zpami| naumyślnie sprowadziłem, aby się Michaś z nim uczył, mówił, że Michaś
10 Zpami|    Michaś z nim uczył, mówił, że Michaś głównie dlatego dostaje
11 Zpami|        Marii robiłem codziennie, Michaś zerwał się z zaiskrzonymi
12 Zpami|      chłopczyna tak uczciwy, jak Michaś, odczuwał je boleśnie; nie
13 Zpami|     Zaraz po Wszystkich Świętych Michaś dostał trzy stopnie celujące,
14 Zpami|         tylko jeden wiedziałem."~Michaś po prostu ubóstwiał matkę.
15 Zpami|      powiększenia niepowodzeń. I Michaś, i Owicki zapomnieli mi
16 Zpami|     nawet nie spytano o nie, ale Michaś dostał publiczną naganę
17 Zpami|     każdy list kończył słowami:~"Michaś tedy niech pamięta, że nie
18 Zpami|        nigdy innego między sobą. Michaś raz zapomniał się i dostał,
19 Zpami|  Skutkiem takich pojęć etycznych Michaś, jako nie dający widoków,
20 Zpami|          kuferek, widząc zaś, że Michaś stoi ciągle przy oknie,
21 Zpami|         zaś nad książką siedział Michaś w jednej koszuli; policzki
22 Zpami|     potem rękę położył na czole: Michaś miał zapalenie mózgu.~Ach!
23 Zpami|        pokoju dziecka. Kłamałem. Michaś żył wprawdzie, ale nie było
24 Zpami|    chłopcu i podawała lekarstwo. Michaś wodził za nią oczyma, gdziekolwiek
25 Zpami| dygocącymi wargami wyszeptała:~- Michaś... umarł!~Pobiegłem co tchu
26 Zpami|        najmniejszej wątpliwości: Michaś umarł.~Nakryłem go kołdrą,
27 Zpami|          miało głowę za nisko. A Michaś leżał tymczasem na łóżku,