Nowela

 1 Janko|  Muzykant"!... Wiosną uciekał z domu kręcić fujarki wedle strugi.
 2 Janko|           Nie pójdzieszże ty do domu, utrapieńcze?~Więc wówczas
 3 Janko|         swoich bosych nogach do domu, a za nim biegł w ciemnościach
 4 Janko|       ale musiała go zanieść do domu... Na drugi dzień nie wstał
 5   1  |         uśmiechnąć. Wracając do domu spotkał wielki wóz z kartoflami,
 6   1  |          więc chłop wracając do domu mruczał cicho:~- A no, Bogu
 7   1  |       całych dniach siadywała w domu bojąc się wyjść na ulicę,
 8   1  |     Ułożyła węzełki we framudze domu, by się nie walały w błocie
 9   1  |     Tymczasem Wawrzon zdążał do domu z tym dobrym uczuciem, jakie
10   1  |       tylko ich dwoje nie miało domu.~Coraz większy głód żelazną
11   1  |       Wiliam! przywieziesz mi z domu garść ziemi pod głowę do
12   1  |        ani miasta, ani wsi, ani domu, stacje tylko; ale między
13   1  |  dopiero by zaczęli przy każdym domu odmierzać grunta. Ale każdy
14   1  |       wysłała nim gotową ścianę domu, leżącą na murawie, położyła
15   1  | pustynię, to po parę miesięcy w domu go nie bywało, a zawsze
16   1  |      łapał we wnyki; na ścianie domu, na której leżał Wawrzon,
17   1  |    Wawrzon i Marysia? Ta ściana domu, na której stary chłop leżał
18   1  |     czuje, że coraz bliżej jest domu, jakaś radość rozdyma mu
19   1  |            Mister Złotopolski w domu?~- Kto to jest?~- Wiekowy
20 Latar|     trochę bezładnie. Nie widzi domu rodzinnego, bo starła go
21 Zpami|       nauczono czcić i kochać w domu... Taki ze mnie obskurant,
22 Zpami|         ona zaś córka zamożnego domu szlacheckiego, po prostu
23 Zpami|         sześciu lat byłem w jej domu, byłem przy śmierci jej
24 Zpami|   słowem - ze wszystkiego, co w domu nauczano je czcić i kochać.
25 Zpami|     doktór mieszkał w tym samym domu, sprowadziłem go więc natychmiast.