Nowela

 1 Janko|      powiada - błogo będzie, co choć i strzygą się nie ostanie.~
 2 Janko|       mu przynajmniej pozwolili choć raz w rękę wziąć coś takiego!...
 3 Janko|       nich od rana do wieczora, choć tyle za to odbierał szturchańców,
 4 Janko|     oczy coraz szerzej otwarte, choć najczęściej łzami zalane,
 5 Janko|        miała odejść. Dobrze, że choć w chwilę śmierci odchodziła
 6   1  |     nieczystą. Dziecinne obawy, choć się do nich nie przyznawał,
 7   1  |    Marysia uczuli też oboje, że choć ich tam wiatr niesie jako
 8   1  | przymówię się zręcznie, żeby mi choć ze dwie włóki tego boru
 9   1  |         dokuczać im głód. Gdyby choć dach im nad głowę, bo przemokli
10   1  |        niechby Bóg zlitował się choć nad tobą...~Ale już go nie
11   1  |   robiło się coraz ciemniej, bo choć to było w południe, ale
12   1  |        drzewa nałapać; napaliwa choć w piecu, a może znajdę co
13   1  |        Pójdę ja go prosić, żeby choć gajdoki dał upiec.~Poszedł.
14   1  |     dola skapiała, to niech cię choć śmierć przytuli. Woda głęboka
15   1  | ciemności nie mogła go dojrzeć, choć oczy jej szeroko rozwarły
16   1  |        spokojnie przy ojcu, ale choć było ciemno, dojrzała, że
17   1  |     oddycha. Serce w niej biło, choć słabo; zrozumiał jednak,
18   1  |        Zmówili pacierz, zjedli, choć niewiele tego było, i poszli
19   1  |     Jaśko w Lipińcach. Ale ten, choć przyrzekł kaczorem morze
20   1  |    powietrze. Ludzie w taborze, choć im nie groziło niebezpieczeństwo,
21 Latar|      Młoda krew gra jak trąbka, choć powiew nocny ją chłodzi.
22 Zpami|    przecie wyuczyć się co dzień choć jako tako lekcyj, bo inaczej
23 Zpami| boleśnie; nie śmiał zaprzeczyć, choć może nieraz miał ochotę
24 Zpami|        trwogą - i nawet Owicki, choć prymus, niewiele wobec niego