Nowela

 1 Janko|     łopuchach czuł się jakby u siebie, jak dzikie zwierzątko w
 2   1  |     burt statku. Nie mówili do siebie nic, bo nie śmieli. Wawrzon
 3   1  |     dodał, jakby mówiąc sam do siebie:~- Wola Boża!...~Dziewczynie
 4   1  |  Naczynia blaszane leżące koło siebie zadźwięczały posępnie, płomienie
 5   1  |       jeden kąt, by być bliżej siebie. Trwoga milczenia panowała
 6   1  |        tak patrzał tylko przed siebie, że cudzej niedoli nikt
 7   1  |       sposób przyciągali je do siebie; on, że sznura nie miał,
 8   1  |   pokornie patrząc tylko przed siebie wielkimi oczyma, jak ptak,
 9   1  |  rozbudzić. Wawrzon zdjąwszy z siebie sukmanę przykrył nią jej
10   1  |       kroków, ujrzeli tuż koło siebie na rusztowaniu wsuniętą
11   1  |   jakiś, potem dodał, jakby do siebie:~- Czterdzieści kilka lat
12   1  |   potem zaczął mówić, jakby do siebie:~- Choćby ich wysłać z powrotem,
13   1  |        wreszeie zaprowadził do siebie i ugościł. Był to cały dom
14   1  |      dobrych. Te wzięły między siebie Marysię, dziwiły się, że
15   1  |     posępne hikory, stały obok siebie jedną masą. Puszcza tu była
16   1  |       lada co przyskakiwali do siebie z pięściami, w tym tylko
17   1  |      kątach polanki, by być od siebie jak najdalej. Nie wiadomo
18 Latar| starcem zupełnie i wchłonęła w siebie wszelkie inne pragnienia
19 Latar|      posadę, jakby wybraną dla siebie ze wszystkich na świecie.
20 Latar|   jakby odurzony, że pytał sam siebie, czy to prawda, i nie śmiał
21 Latar|      uczą stosować wszystko do siebie. .Wszystko, z czym styka
22 Zpami|       wpół do mnie, na wpół do siebie samego:~- Na Boże Narodzenie
23 Zpami|        stracił wszelką wiarę w siebie, wszelką ufność we własne