Nowela

 1 Janko|        jakoby płynąc ku dziecku... Chwilami przygasały, aby znowu rozpromienić
 2   1  |            Wiatr dął ku zachodowi, chwilami jednak ustawał: wówczas
 3   1  | wszystkiemu, ale nie ufał niczemu. Chwilami ogarniała go obawa, że może
 4   1  |         piersi, który się zbliżał. Chwilami zdawało się, że ktoś wołał
 5   1  |    tapczanów, rzucało nimi tak, że chwilami uderzali o ściany. Ryk fal
 6   1  |         chmur aż do dna morskiego. Chwilami spienione grzywy bałwanów
 7   1  |           onym niebie przelatywały chwilami wysoko małe jasne chmury,
 8   1  |          coś jak w ziemię wgniata. Chwilami rad by był się porwać za
 9   1  |       szukał, czego nie zgubił, to chwilami zapomniał o swej niedoli
10   1  |       twarz chyliła się na piersi. Chwilami budziła się i otwierała
11   1  |           zaczął rzęzić i chrapać. Chwilami nastawała między nimi cisza
12   1  |      godzin, bo droga była daleka. Chwilami siadali na deskach lub na
13   1  |            chorzał coraz bardziej, chwilami dostawał gorączki, mówił
14   1  |         padała na tę mroczną łąkę. Chwilami belka jaka z uczepioną ludzką
15   1  |           rzucana w górę i na dół, chwilami ciemny kształt zwierzęcia
16   1  |          czuł się gorzej i gorzej. Chwilami miał gorączkę, chwilami
17   1  |            Chwilami miał gorączkę, chwilami opuszczała go, ale słabnął.
18 Latar|   zmąconego gwaru głosów ludzkich. Chwilami cichło. Potem o uszy starca
19 Sach |             Drut ugina się silnie; chwilami nie widać go wcale, a wtedy
20 Legen|     żeglarze walczyli do upadłego.~Chwilami sił im brakło, ale po krótkim
21 Zpami|            wstrzymywał szlochanie; chwilami oczy jego patrzyły jak oczy
22 Zpami|            ze Śpiewów Niemcewicza, chwilami przemawiał w języku wykładowym,