Nowela

501 Latar|        Bordeaux, potem jako harpunnik na wielorybniku: oba statki
502 Latar|           chwili, gdy sam leżał chory na "vomito". Wreszcie przybył
503 Latar|               mogło doścignąć jeszcze na tej skalistej wysepce? Ani
504 Latar|             ręka, ukazywał tajemniczo na gwiazdę polarną i odpowiadał,
505 Latar|        prawości serca. W swoim czasie na Węgrzech dostał kilkanaście
506 Latar|            dziecka. W czasie epidemii na Kubie zapadł na. nią dlatego,
507 Latar|              epidemii na Kubie zapadł na. nią dlatego, że oddał chorym
508 Latar|           podobnych do wróbli, śniegi na górach lub zasłyszana jakaś
509 Latar|               do słyszanej niegdyś... Na koniec opanowała go tylko
510 Latar|              dla siebie ze wszystkich na świecie. Nic też dziwnego,
511 Latar|            jedna za drugą spływały mu na balkonie. Patrzył, nasycał
512 Latar|           morze, bo północ wybiła już na aspinwalskich zegarach,
513 Latar|        Bałwany skakały z wściekłością na urwisko latarni, oblizując
514 Latar|               dali pomrukiwała burza. Na ciemnej, wzburzonej przestrzeni
515 Latar|        zapadały w dół, to chwiały się na prawo i na lewo. Skawiński
516 Latar|             to chwiały się na prawo i na lewo. Skawiński zeszedł
517 Latar|               Burza poczęła wyć. Tam, na dworze, ludzie na owych
518 Latar|                Tam, na dworze, ludzie na owych okrętach walczyli
519 Latar|              jest rozhukane, woła coś na nich wśród nocy i ciemności
520 Latar|       człowiek zestarzeje, woła także na niego i inna nieskończoność,
521 Latar| jednostajniejszego, jak podobne życie na wieży. Młodzi ludzie, jeśli
522 Latar|              Młodzi ludzie, jeśli się na nie godzą, to po pewnym
523 Latar|            zbudzony z głębokiego snu. Na wieży brak wszelkich drobnych
524 Latar|              latami, a potem siadłszy na balkonie, wpatrywał się
525 Latar|            przed sobą widział. Zwykle na olbrzymim, turkusowym tle
526 Latar|        wskazujące drogę, kołysały się na fali lekkim, łagodnym ruchem;
527 Latar|         balkonu widział Skawiński jak na dłoni Aspinwall i jego ruchliwy
528 Latar|       poruszali się jak małe punkciki na białym, kamiennym bulwarku.
529 Latar|              jakieś leniwe, a wówczas na lądzie, na morzu i na latami
530 Latar|          leniwe, a wówczas na lądzie, na morzu i na latami nastawała
531 Latar|         wówczas na lądzie, na morzu i na latami nastawała chwila
532 Latar|        których odpłynęły fale, lśniły na kształt złotych plam na
533 Latar|               na kształt złotych plam na obszarach wodnych; słup
534 Latar|          słonecznych lały się z nieba na wodę, na piaski i na urwiska.
535 Latar|             lały się z nieba na wodę, na piaski i na urwiska. Wówczas
536 Latar|            nieba na wodę, na piaski i na urwiska. Wówczas i starca
537 Latar|            wieczorem odprawiały wiece na dachu latarni. Skawiński
538 Latar|          czasie odpływu wyprawiał się na niskie, piaszczyste ławice,
539 Latar|           niskie, piaszczyste ławice, na których zbierał smaczne
540 Latar|             odpływająca fala osadzała na piasku. W nocy, przy świetle
541 Latar|            księżyca i latami, chodził na ryby, którymi roiły się
542 Latar|            lasy, gdyż po rozbiciu się na Amazonce, błąkał się całe
543 Latar|          olbrzymie węże kołyszące się na kształt lianów na drzewach;
544 Latar|       kołyszące się na kształt lianów na drzewach; znał owe senne
545 Latar|           rozkosz patrzeć z wysokości na owe matos, podziwiać ich
546 Latar|       strażniczą ze srebrnymi guzami, na piersiach zawieszał swoje
547 Latar|            jednak natychmiast po mszy na wyspę i wracał szczęśliwy,
548 Latar|           Europy. Biedne stare serce! Na tej wieży strażniczej i
549 Latar|               tej wieży strażniczej i na drugiej półkuli biło jeszcze
550 Latar|             wysepki, schodził z wieży na gawędę ze strażnikiem Johnsem.
551 Latar|            czytywać gazety i schodzić na polityczne rozprawy Johnsa.
552 Latar|       znikanie żywności pozostawianej na brzegu i światło latarni,
553 Latar|              dla starca i kończył się na jego wysepce. Zżył się już
554 Latar|          jeszcze jedna paczka więcej. Na wierzchu paczki były marki
555 Latar|             Skawiński Esq.", wypisany na grubym żaglowym płótnie.
556 Latar|              ręki, spojrzał i położył na powrót, przy czym ręce poczęły
557 Latar|       zapomniał widocznie, iż jeszcze na początku swej latarniczej
558 Latar|             zresztą nie miał co robić na wieży. Towarzystwo, wywdzięczając
559 Latar|          Polskie książki w Aspinwall, na jego wieży, wśród jego samotności,
560 Latar|           wśród nocy, że coś zawołało na niego po imieniu głosem
561 Latar|              popołudniowego słońca, a na niej otwarta już książka.
562 Latar|            Spojrzał: były to wiersze. Na wierzchu stał wypisany wielkimi
563 Latar|                Zdało mu się teraz, że na jego samotnej skale poczyna
564 Latar|          piersi coś urwało się i szło na kształt fali od serca wyżej
565 Latar|               Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono...~Wezbrana
566 Latar|             Stary ryknął i rzucił się na ziemię; jego mleczne włosy
567 Latar|               znalazła go, samotnika; na drugiej półkuli, taka kochana,
568 Latar|             ptakom, które rzuciły się na nią z wrzaskiem, a sam wziął
569 Latar|        Zmierzch dopiero zatarł litery na białej karcie, zmierzch
570 Latar|         malowanych zbożem rozmaitym". Na niebie paliły się jeszcze
571 Latar|               Stara głowa pochyla się na piersi i śni. Obrazy przesuwają
572 Latar|               swojej wiosce stał nocą na widecie, teraz przeszłość
573 Latar|              znowu jest ułanem i stoi na widecie: z dala karczma
574 Latar|               a jemu tam nudno samemu na koniu! Godziny wloką się
575 Latar|            jakby blaszana chorągiewka na wieży. Jaka ta ziemia kochana,
576 Latar|               i patrzy ze zdziwieniem na stojącego przed sobą człowieka.
577 Latar|              z San-Geromo rozbiła się na mieliźnie, szczęściem, nikt
578 Latar|         później widziano Skawińskiego na pokładzie statku idącego
579 Latar|           oczy miał tylko błyszczące. Na nowe zaś drogi życia miał
580 Latar|            zaś drogi życia miał także na piersiach swoją książkę,
581 Sach |              Teksas, spieszył kto żyw na przedstawienie cyrkowe.
582 Sach |            Natomiast w widłach rzeki, na tym samym miejscu, na którym
583 Sach |          rzeki, na tym samym miejscu, na którym stoi Antylopa, wznosiła
584 Sach |           stanowy Teksasu przyznał im na wieczne czasy najuroczystszymi
585 Sach |              okazywali im wdzięczność na swój sposób, to jest zdzierając
586 Sach |               czterechset i wezwawszy na pomoc Meksykanów z La Ora,
587 Sach |          Meksykanów z La Ora, napadli na uśpioną Chiavattę. Tryumf
588 Sach |            które w tym. czasie wyszły na łowy. Z samego miasta nie
589 Sach |              rzeki, która, jak zwykle na wiosnę, rozlawszy otoczyła
590 Sach |           których też w mgnieniu oka, na miejscu dzikiej Chiavatty,
591 Sach |           mocy prawa lynch powieszono na placu miejskim dziewiętnastu
592 Sach |                 i odtąd nic nie stało na zawadzie rozwojowi Antylopy.
593 Sach |              del Norte i San Antonio; na Opuncia-Gasse wznosiły się
594 Sach |          szkoły, z tych jedna wyższa. Na placu, na którym powieszono
595 Sach |               jedna wyższa. Na placu, na którym powieszono ostatnich
596 Sach |              prelegent miał nawet raz na Kapitolu odczyt O prawach
597 Sach |               plusków przelanej piany na podłogę, widząc ten spokój,
598 Sach |            spokój, powolność, patrząc na te filisterskie, zalane
599 Sach |              zalane tłuszczem twarze, na te rybie oczy, możną by
600 Sach |       Berlinie lub Monachium, nie zaś na zgliszczach Chiavatty. Ale
601 Sach |          mówił, co następuje: "Spacer na drucie zawieszonym na piętnaście
602 Sach |          Spacer na drucie zawieszonym na piętnaście stóp nad ziemią (
603 Sach |      przejeździe do Santa Fe, znalazł na Planos de Tornado umierającego
604 Sach |         linochód będzie się popisywał na grobach ojców. Wiadomość
605 Sach |              humor, mógł bowiem teraz na pewno liczyć na great attraction,
606 Sach |          bowiem teraz na pewno liczyć na great attraction, byle umiał
607 Sach |     gwiaździstą amerykańską chorągwią na szczycie. Przed bramą tłumy,
608 Sach |            wielkich drzwi wchodowych, na których wymalowana jest
609 Sach |               setkami kufli szklanych na stole. Ale oto ściągają
610 Sach |              Ale oto ściągają zasłonę na dobre, i tłum wchodzi. Puste
611 Sach |              oczy niemal nie wychodzą na wierzch z ciekawości. Zresztą
612 Sach |   niecierpliwością oczekują zaczęcia. Na koniec dzwonek się odzywa,
613 Sach |              koń bez uzdy i siodła, a na nim jakby obłok muślinu,
614 Sach |            ust do ust między widzami. Na błaznów, bijących się ciągle
615 Sach |            masztalerze wnoszą wysokie na kilkanaście stóp drewniane
616 Sach |             Lina wykonywała swe skoki na koniu, cieszyli się, że
617 Sach |      spoglądają z pewnym utęsknieniem na górne sfery cyrkowe i wbrew
618 Sach |             oni, Niemcy, także są nie na swojej ziemi, daleko od
619 Sach |               myślą o niej więcej niż na to business pozwala. Przede"
620 Sach |           dziki świst w stajniach - i na arenie ukazuje się oczekiwany
621 Sach |      Wszystkie spojrzenia kierują się na postać wodza, który oto
622 Sach |               oto ma wystąpić w cyrku na grobach ojców. Indianin
623 Sach |       uzbrojony jest od stóp do głów. Na głowie jego chwieją się
624 Sach |              drucie. Zatrzymawszy się na środku sceny, nagle wydaje
625 Sach |         chwili sachem kołysze się już na drucie. Zapatrzony w żyrandol
626 Sach |          Czarnych Wężów. Zresztą nikt na to nie zważa. Wszyscy słuchają
627 Sach |     wojowników wychodziło z Chiavatty na ścieżki wojny lub na wielkie
628 Sach |        Chiavatty na ścieżki wojny lub na wielkie łowy wiosenne. Gdy
629 Sach |             ich z radością i tańczyły na cześć Wielkiego Ducha.~Chiavatta
630 Sach |           wigwamach, dzieci wyrastały na piękne dziewczęta i dzielnych
631 Sach |        wojowników. Wojownicy umierali na polu sławy i szli polować
632 Sach |              oto nie ma Chiavatty, bo na ich miejsce biali wznieśli
633 Sach |        chrapliwy. Teraz, kołysząc się na~tym drucie, wydawał się
634 Sach |       zakołysał się silniej, wskoczył na drewniany kozieł, stojący
635 Sach |         Czarnych Wężów - w Antylopie, na zgliszczach Chiavatty! Ludzie
636 Ozyr |           dwie przekupki z Memfis?.~A na to tak odpowiedział pierwszy
637 Ozyr |               Nie odstępowałam go ani na chwilę, a ponieważ i on
638 Ozyr |               która przeznaczona jest na wiekuiste siedlisko durniów.~
639 Ozyr |             rzekł biorąc w ręce wagi, na których ważył wszelkie myśli,
640 Ozyr |           Psunabudes popełniał często na swym wysokim stanowisku
641 Ozyr |        pozwolisz, panie, przytoczę ci na to tysiączne dowody, których
642 Ozyr |               która przeznaczona jest na pośmiertne wiekuiste siedlisko
643 Ozyr |             dech w piersiach, czekały na wyrok Sprawiedliwego.~A
644 Ozyr |            udzielić głosu. Jakaż więc na to jest rada? Oto zawołam
645 Ozyr |             natychmiast i spojrzawszy na Psunabudesa nie zdziwiła
646 Ozyr |   Sprawiedliwy położył równe ciężarki na szalach opartych o stopień
647 Ozyr |             Ozyrys dorzucając ciężaru na szalę niegodziwości.~- Nie
648 Ozyr |        zakutej głowie nie postała ani na chwilę myśl, że cała jego
649 Ozyr |   Sprawiedliwy - to trzeba dorzucić i na szalę głupoty.~- Trzeba! -
650 Ozyr |            począł gorliwie przerabiać na Egipcjan. Zabraniał im mówić
651 Ozyr |            Zabraniał im mówić i pisać na papirusach we własnym języku,
652 Ozyr |           panie, ale nie dorzucaj ich na szalę niegodziwości, ponieważ
653 Ozyr |        zapominać. Nie dorzucę też nic na żadną szalę, póki nie powiesz,
654 Ozyr |               rzekł Ozyrys dorzucając na obie szale - jeśli wiem,
655 Ozyr |               i uczciwie, to zyskałby na tym Egipt, zyskałby Faraon,
656 Ozyr |               i zmieszanie odbiło się na jego boskim obliczu.~- Na
657 Ozyr |             na jego boskim obliczu.~- Na święty ogon Apisa! - zawołał –
658 Ozyr |             przeważają się wzajem ani na jeden włos z mej brody.
659 Ozyr |                  Wróć do życia i wróć na ziemię. Bądź do końca świata
660 Ozyr |              przyśpieszył jego powrót na ziemię.~W przepaściach wieczności
661 Legen|       rozpiętymi żaglami, wspinał się na spiętrzone wały, kruszył
662 Legen|        potężną piersią podwodne haki, na których rozbijały się inne
663 Legen|            wiry i skały!~W odpowiedzi na przestrogę wiatr tylko odnosił
664 Legen|          Szczęśliwe było życie załogi na tym statku. Majtkowie, zaufani
665 Legen|                Sroga panowała karność na innych okrętach, ale na "
666 Legen|               na innych okrętach, ale na "Purpurze" każdy robił,
667 Legen|              i przygarniała rozbitków na swój pokład.~Ślepa wiara
668 Legen|             co pracować, po co baczyć na statek, pilnować steru,
669 Legen|     popróchniały, a żagle zetliły się na powietrzu.~Wszelako głosy
670 Legen|          jakiej dotychczas nie bywało na morzu. Wichry zmieszały
671 Legen|              wodne i leciały z hukiem na "Purpurę", straszne, spienione,
672 Legen|          Dopadłszy statku wbiły go aż na dno morza, potem rzuciły
673 Legen|           chmurom, potem zwaliły znów na dno. Pękły zwątlałe wiązania
674 Legen|            krzyk straszny rozległ się na pokładzie.~- "Purpura" tonie!~
675 Legen|             walczyła jeszcze. Zalani, na wpół oślepli, pokryci górą
676 Legen|            znów zrywali się do walki.~Na koniec ręce im opadły. Poczuli,
677 Legen|         głuchej rozpaczy. I poglądali na się ci żeglarze jak obłąkani.~
678 Legen|            statek naprawiać! Zstąpcie na dno. Tam pracujcie. "Purpura"
679 Legen|         Purpura" jeszcze nie zginęła.~Na owe słowa drgnęli ci na
680 Legen|               Na owe słowa drgnęli ci na wpół umarli i rzucili się
681 Legen|          umarli i rzucili się wszyscy na spód, i rozpoczęli pracę
682 Bajka|            gnieździe i poczyna krakać na sokoła:~- W imieniu moich
683 Bajka|               ja przez dwa lata byłem na edukacji w ogrodzie zoologicznym
684 Zpami|           słowa litanii. Gdym zawołał na niego, by szedł spać, chłopiec
685 Zpami|              zapalał lampę i zasiadał na nowo do stolika. Gdym go
686 Zpami|             konno, ale nie było czasu na to. Dziecko tyle miało do
687 Zpami|         roboty, tyle do wyuczenia się na pamięć, tyle do napisania
688 Zpami|         napisania co dzień, że z ręką na sumieniu powiadam: nie było
689 Zpami|              powodu. Chory sam jestem na piersi, samotny i zgryźliwy,
690 Zpami|          Życie byłoby i jego położyło na kowadło i biło młotem; tyle
691 Zpami|         napłatał figlów i wylatał się na otwartym powietrzu w promieniach
692 Zpami|              i nie wiem, co bym robił na świecie, gdybym jeszcze
693 Zpami|        szlacheckiego, po prostu pani, na którą bym nie śmiał oczu
694 Zpami|              przywarło do niej. Co ja na to poradzę? A wreszcie co
695 Zpami|            matkę. Nieraz gdy podnosił na mnie oczy, zdawało mi się,
696 Zpami|             zdawało mi się, że patrzę na nią. Były to też same delikatne
697 Zpami|       powiedzieć o nich, że z góry są na śmierć skazani, bo przychodzą
698 Zpami|         śmierć skazani, bo przychodzą na świat z wadą serca - za
699 Zpami|              wszystkie swoje nadzieje na przyszłość. Na nieszczęście,
700 Zpami|               nadzieje na przyszłość. Na nieszczęście, z zaślepieniem,
701 Zpami|              pożytecznym pracownikiem na każdym polu. W tych, jakie
702 Zpami|            jego zdolnościach, wysilał na próżno.~Wiele na świecie
703 Zpami|              wysilał na próżno.~Wiele na świecie widziały oczy moje,
704 Zpami|            zamęt, w którym by dziecku na złe wyszła wytrwałość, siła
705 Zpami|               Hamletem, że dzieją się na świecie rzeczy, o których
706 Zpami|             wywołać uśmiech szczęścia na jej usta.~Gdy mu się udało
707 Zpami|     przeładowany książkami i mrugając na mnie, mówił jeszcze w progu:~-
708 Zpami|           minką i zarzuciwszy mi ręce na szyję, mówił niby do ucha,
709 Zpami|             stopnie celujące, gwarzył na wpół do mnie, na wpół do
710 Zpami|              gwarzył na wpół do mnie, na wpół do siebie samego:~-
711 Zpami|              wpół do siebie samego:~- Na Boże Narodzenie pojedziemy
712 Zpami|              nocy, ale o! mama będzie na mnie czekała, uściska mnie,
713 Zpami|            płakać, gdy go wyprowadzam na przechadzkę, sypiać tyle,
714 Zpami|             nie władało dostatecznie. Na to już nic nie mogłem poradzić
715 Zpami|             wspomniałem, rzadkie były na nieszczęście.~Tak nauczyłem
716 Zpami|          zasiadał do roboty. Zanim go na tym złapałem, kilka nocy
717 Zpami|             niepotrzebnie narażał się na przeziębienie. Ale on już
718 Zpami|             synowcom opowiedział", co na żądanie pani Marii robiłem
719 Zpami|            wszystko to, co składa się na nieszczęście: przymus moralny,
720 Zpami|             zrobić? cóż mógł poradzić na to, że nie przyszedł na
721 Zpami|               na to, że nie przyszedł na świat z wrodzoną łatwością
722 Zpami|              Nadeszły czasy rekreacji na Wszystkich Świętych;~cenzura
723 Zpami|              przedmiotów miał mierne. Na jego najsilniejsze prośby
724 Zpami|               ręce - mama nie wie, że na Wszystkich Świętych dają
725 Zpami|        obronie, że i Owicki zapomniał na równi z nim, ale na to nie
726 Zpami|         zapomniał na równi z nim, ale na to nie pozwalał honor szkolny.
727 Zpami|               pozwalał honor szkolny. Na moje zaręczenia Niemcy odpowiedzieli
728 Zpami|     Następnego dnia, gdym mu zarzucił na plecy tornister z książkami,
729 Zpami|              falą - rozpaczliwie, ale na próżno.~W końcu stracił
730 Zpami|   jednocześnie przedstawiał sobie, co na to powie matka, jaki to
731 Zpami|            błagał o przebaczenie.~Ale na jawie dostawał coraz gorsze
732 Zpami|             odebrać ze szkół, trzymać na wsi i przede wszystkim wzmacniać
733 Zpami|       sprawiam zmartwienia!" Jednakże na myśl, że wkrótce pojedzie
734 Zpami|             myśl, że wkrótce pojedzie na wieś, że zobaczy matkę i
735 Zpami|               prawie nie mógł patrzeć na stan dziecka. Tam czekało
736 Zpami|             stan dziecka. Tam czekało na niego serce matki i życzliwość
737 Zpami|              jak zbawienia i liczyłem na palcach chwile, które nas
738 Zpami|                Gdym mu mówił, że czas na przechadzkę, nie opierał
739 Zpami|               myślę, panie, że to się na nic nie zdało." Bałem się
740 Zpami|              dawniej ukazywała mu się na skroniach, gdy się ożywił
741 Zpami|              obrazu. Żal było patrzeć na tę główkę dziecinną, na
742 Zpami|               na tę główkę dziecinną, na wpół anielską, która sprawiała
743 Zpami|           wrażenie więdnącego kwiatu. Na pozór niby nic mu nie było,
744 Zpami|               dający widoków, by mógł na przyszłość słuchać z korzyścią
745 Zpami|               wykładów, a zabierający na próżno miejsce innym, został
746 Zpami|         ciemno, bo śnieg obfity padał na dworze, więcem nie mógł
747 Zpami|       bezmyślnie, w milczeniu patrzył na płatki śnieżne, kręcące
748 Zpami|   zazdrościłem biedactwu myśli, które na kształt tych płatków musiały
749 Zpami|             dygotał i zatrzymywał się na każdej sylabie - że mama
750 Zpami|      rozbierając patrzyłem z litością na jego wychudzone kolana i
751 Zpami|               mi zabiło niespokojnie. Na stole paliła się lampa,
752 Zpami|               ze zdziwieniem, patrząc na mnie, jakby mnie nie poznał.~-
753 Zpami|               celujący...~Porwałem go na ręce i zaniosłem do łóżka;
754 Zpami|              parzyło mnie jak ogniem. Na szczęście doktór mieszkał
755 Zpami|           dziecka, potem rękę położył na czole: Michaś miał zapalenie
756 Zpami|               depeszę do pani Marii i na drugi dzień dzwonek, targnięty
757 Zpami|            niezwykłą siłą wsparły się na moim ramieniu i cała dusza
758 Zpami|               lepiej.~Odrzuciła woal, na którym osiadł szron oddechu,
759 Zpami|              za ręce. Dopiero gdym mu na głowie położył świeży lód,
760 Zpami|         ubrania. Dopiero gdym zwrócił na to jej uwagę, rzekła:~-
761 Zpami|             chcąc matce za przyjazdem na wieś sprawić niespodziankę -
762 Zpami|        ściemniło zupełnie, przez okna na drugiej stronie ulicy widać
763 Zpami|               powietrzu, skaczące jak na sprężynach. Okna pałały
764 Zpami|                Ta mała dusza była już na wpół tylko między nami.
765 Zpami|             która leżała, jak martwa, na jego nogach. Zobojętniał
766 Zpami|     Zobojętniał i nie oglądał się już na nas. Każdy oddech jego piersi
767 Zpami|           życia. Ręce dziecka, leżące na kołdrze, rysowały się już
768 Zpami|             kołdrze, rysowały się już na niej z tą ciężką bezwładnością
769 Zpami|          przedpokoju i położywszy się na sienniku, usnąłem. Obudził
770 Zpami|         Michasiu! Michasiu!" Włosy mi na głowie powstały, gdym zrozumiał
771 Zpami|       straszny akcent, z jakim wołała na dziecko; zanim jednak się
772 Zpami|        Pierwszy dzień świąt zszedł mi na przygotowaniach do pogrzebu,
773 Zpami|            ludzie przyszli brać miarę na trumnę, potem gdy zaczęto
774 Zpami|            gdy zaczęto ubierać ciało, na koniec gdy ustawiano katafalk.
775 Zpami|              A Michaś leżał tymczasem na łóżku, ubrany już w nowy
776 Zpami|            ciało do trumny i ustawili na katafalku, a naokoło dwa
777 Zpami|               którzy nie powyjeżdżali na święta, poczęli się schodzić.~
778 Zpami|        rozszerzały się ze zdziwieniem na widok świec, katafalku i
779 Zpami|               gwoździami i powieziono na cmentarz, gdzie grudki piasku
780 Zpami|           skryły przed mymi oczyma... na zawsze...~Dziś, gdy to piszę,